Büyük ve küçük aşçı

Oğluşum kreşte şu sıralar meslekleri öğreniyor.Her gece uykuya yatarken uyumak istemediği için güzel şeyler hayal etmesini söylediğimde gelecekte ne olacağını hayal ediyor.Favori meslekleri ise polislik,itfaiyecilik ve aşçılık.Eee anne mutfağı sever de oğlu sevmez mi?

Geçen günlerde canı pasta istemiş beyefendinin.Ona bir hayvanlı,bir şimşek mcqueenli,bir uçaklı,bir bir bir vs. pasta yapacakmışım!Doğumgününde yaparız dediğimdeyse hemen ardından doğumgünüm ne zaman sorusu geliyor tabi:) Yaz çocuğu olarak iyi bilirim bütün arkadaşlarının doğumgünlerini okul zamanı kutlarsın,senin doğumgününde bütün arkadaşların tatilde,yazlıktadır,doğumgünleri sakin ve yapış yapış geçer...Oğlumun kaderi de benimkinden.Artık aklı başına geldikçe hediyeleşmekten keyif alır oldu ve birçok arkadaşının çevresinde toplanmasını istiyor haklı olarak.Sanırım biz de bu sene yaz tatili girmeden bir ön kutlama yapacağız kreşte.Akrabalar ve anne-baba arkadaşları farklı illerde olduğundan birkaç doğumgünü kutlaması daha yapılır bir İzmir'de bir Aydın'da.Bu da demek oluyor ki istediği farklı figürleri farklı pastalarda yapacağız sanırım...

Ancak şeker hamurlu pasta benim için sadece görüntüden ibaret olduğu ve şeker hamurunu yemeyi tavsiye etmediğimden oğluma normal bir kremalı pasta yapmayı teklif ettim.Böylece girdik mutafağa.

Öyle eğlendi ki dilediği gibi kremaya bulanmasına izin verdim."Anne sen büyük aşçısın ben de küçük aşçıyım" dediğinde de kremasız yiyebilirdim kendisini:)

Maalesef pasta bittiğinde tadına sadece bir kez baktı ve bir daha ağzına sürmedi:( Çünkü biraz daha besleyici olması için kekini havuçlu ve cevizli yapmıştım.Ceviz ağzına geldiğinde hemen soğudu benim yemek konusunda uyuz oğlum.

Sağlıklı ve besleyici pastamız böylece komşulara nasip oldu.

Dün sabahsa yine sağlıklı beslenme isteği doğunca içime kahvaltı için bir salata hazırladım kendime.Cümle de pek şiirsel oldu :p

Isırgan otu,tere,kurutulmuş domates,zeytin ve beyaz peynir ile nefis bir salata yaptım ve daha sık böyle kahvaltı etme sözü verdim kendime.

Ancak benim bu sağlıklı beslenme isteğim home tv ile sekteye uğruyor daha önce de yazdığım gibi.

Örneğin sağlıksız bir öğün nasıl olur konulu yeni yazımda bundan bahsedeceğim,az kaldı...

Çocuklarda oda ayırma sorunsalı ve sabrın sınırsalı

...isimli tez yazımın sonuçlarını açıklayacağım şimdi.

Sen hangi ara uzman oldun diyebilirsiniz.Tek çocuk yetti beni uzmanlaştırmaya.İkincide Doç.,üçüncüde Prof. olabilirim ki başbakan da buna niyetli sanırım.Ama ben akademik kariyer yanlısı olsaydım 10 sene önce elimdeki fırsatı tepmezdim o ayrı...

Sesi,müziği gibi fikri de güzel hatunun.

Neyse,bizimkini yaz boyunca daha serin diye yanımıza aldık.Sen misin alan?Şimdi misli misli burnumuzdan getiriyor.Yeniden odasında yatmaya alıştırmak için ilgisini çeken nevresimler mi istersin,müzikli-ışıklı oyuncaklar mı dersin her şeyi deniyoruz.Ama gece uykusuna yatırma işini baba üstlendiği için (ya da ben ona yıktığım için) oğlunu hamakta sallayarak uyutuyor ,dalınca odasına yatırıyor.

Bundan sonrası şöyle gelişiyor:

1.Gece
"Anne,anne.."
Hemen gidiyorum yanına.
"Burdayım oğlum"
"Anne su"
"Tamam getiriyorum,sen yat."
Suyu getiriyorum ve bir bakıyorum ki bizimki gitmiş benim yerime yerleşmiş bile.
İlk gece bu durum komik geliyor ve sesimi çıkarmadan sıkışıyorum ben de yanına.

2.Gece
Aynı durum bir daha yaşanıyor.Bu sefer ben artık göz göre göre kandırıldığımı farkediyorum.

3.Gece
Uyanığım ya, suyu yanıma alıyorum ve uyandığında elimde su bardağıyla gidiyorum yanına.Suyu içiyor ama ne yapacağını şaşırıyor tabii.Bu sefer beni esir ediyor,yatırtıyor yanına.
"Hadi oğlum uyu,ben de gidip kendi yatağıma yatıcam"
"Hayır anne"
"Evet oğlum,burası senin yatağın,ben de kendi yatağımda yatıcam."
"Hayır anne"
"Hadi kapat gözlerini bakalım."
Derken ben de gözlerimi bir açıyorum ki güneş üzerimize doğmuş bile.

4.Gece
Bir önceki gecenin bir benzeri yaşanıyor.Fakat son aşamada inat ediyorum,uyumuyorum.
Oğluşun uyuduğunu görünce usulca kalkıp ...

Şimdi bu noktada önce kendime,sonra da eşime kızıyorum.Kendime kızıyorum çünkü bu eve taşınırken yerdeki parkeleri cilalatıp taşındık.O zaman niye düşünemedim bu parke milletinin eskidikçe oynayacağını ve üstüne bastığında tıkırdayacağını???Gizli bir kamera olsa evde,beni hırsız diye yakalayabilirler.Parmak uçlarında,oynamayan parkeleri hafızasına kazıyıp keklik gibi birinden diğerine sıçrayan biri düşünün.Yine de mutlaka ucundan birine basılıyor işte!Eşime kızıyorum çünkü yeni yatak almak istediğimde mırın kırın etti, "bunun nesi var?" diye.Şimdi bu yatak denilen cansız gibi görünüp aslında bizimle etki-tepki ilişkisi içindeki yaratık üzerine her yatma girişimimizde "gacırr,gucuuuurr" gibi sesler çıkarmak suretiyle zaten bahane arayan oğluşumuza da "bak annen seni bırakıp benim yanıma geldi" manasında bir mesaj gönderiyor.Hem bunun parkeler gibi affı da yok.Neresinden yatarsan yat gıcırdıyor.Bir keresinde kendimi tam ortasına atmayı denedim,yine de hafifçe gıcırdadı!

...kendi yatağıma gidiyorum ki yatmamla,kalkmam bir oluyor.Bir kez daha aynı seremoni.Yeniden güç-bela,sabır gösterip,uzun bir zaman diliminde yatağa dönüş.Yine sil baştan...

En sonunda uykusuzluğun ses volumundeki artışa sebep olması,gecenin bir yarısı satranç tahtasındaki yenilmeye mahkum rengin veziri gibi oradan oraya kaçış,strateji geliştirmeye çalışan beynin iflası gibi birtakım sahnelerden sonra devreye baba girer ki işte bu gece eğlencesinde doruk noktasıdır.
Ufacık velet babasını arkasına alıp annesine karakter atar.İşaret parmağını havaya kaldırıp anneye sallamak suretiyle "hıı,baba" diyerek aslında meali "benim babam var,sen bana karışma","baba anneme birşey söylesene","seni babama şikayet ederim" olan şeyler söyler.
Bir annenin acizliği budur işte.Babanın devreye girmesi..Belki de hiç varolmamış bir otoritenin sarsılması..Sınırların kaybolması..
Onca gece kahrını sen çek,sonunda baba sahneye çıkınca alkışlar ona kopsun.
Sanırım önce babayı eğitmek gerekti ama geç kaldım.
Annelikten istifa edilemiyor değil mi?...

Bu gece beşinci gecemiz olacak.Bizi nasıl sürprizler bekliyor,nasıl bir eğlence düzenlendi yaşayıp göreceğiz.

Evdeki huzur,yalanın dikalası budur :)

Tatil döneminde etrafında birsürü insan olduğundan iyice sevgi pıtırcığına dönen ve bunu her istediğini yaptırmakta kullanan oğluşla sonunda başbaşa kaldık bu hafta.Gerçek hayatla yüzleşmesi için ben de evde sıkıyönetim ilan ettim:)

Devekuşu Kabare'nin Yasaklar'ında izleyenler hatırlar bir tatil köyü parodisi vardı.Şöyle birşeydi:

Zeki Alasya misali ben de evde "Peppe izlemek,yemekten önce aburcubur yemek,ayakta sallanmak ikinci bir emre kadar yasaklanmıştır!" şeklinde dolaşıyorum.Şapkamın tepesi de açık değil ama:))

Bugün buna bir de tuvalet eğitimini ekledim.

Bizimkinin pek eğitimlik bir durumu yok,bulduğu yere yapıyor küçüğünü,büyüğünü ama ben azimliyim.Bir gün bu durumdan onun da sıkılacağını umuyorum!

Salonun ortasına gözüme baka baka patır patır yaparken ben müşfik ve anlayışlı anne olarak" tamam canım sorun değil" diyorum ve içimden "allahım nasıl temizlenir bu,kloraklasak da mı saklasak,kloraklamasak da mı koksak?" diye geçiriyorum.

Bana sabır,oğluşa akıl,fikir ver yarabbim!

Anne,bebek ve depresyon üzerine

Biraz önce yeni birkaç blog keşfettim ve dolaşırken blogger annelerin yeniden çocuk sahibi olmak konusunda istekli olmaları üzerine yazdıklarını okudum.Sonra kendi halime üzüldüm.Ben de doğum yapıncaya kadar 2.,3.,4. çocuğum olsun istiyordum ama birden acı gerçek şlaaak diye yüzüme çarptı.

Çok  isteyerek,hazırlanarak ,planlı ve keyifli bir hamilelik geçirdim.Zaten "aaa hamileymişim,hiç düşünmüyordum,tühh napcam şimdi?" diyenleri hiç anlamıyorum kimse kusura bakmasın.Çocuk öyle kendiliğinden olan birşey olmamalı.Sonra o çocuktan ne hayır beklenir ki?

Neyse konumuz  farklı.Doğum anına kadar herşey süperdi.Hatta ben manyağım ya, normal doğum diye tutturdum,doktorun beynini yedim 9 ay boyunca.Gel gör ki, bizim tontiş 9 ay 9 gün'de gelmeye kalktı ama plasentanın erken ayrılması denen bir problem nedeniyle ben 5 dakikaya inmiş doğum sancıları eşliğinde apar topar sezaryene alındım.
Hastanede de herşey süperdi.Taa ki eve gelinceye dek.Eve geldiğim gün beni bir ağlama krizi tuttu,ha geçti,ha geçecek derken 3 ay neredeyse aralıksız devam etti!Önce annemin kıymetini anladım,annem gidince yapayalnız kalacağımı,benim için ne kadar önemli olduğunu,herkesten daha yakın olduğunu falan düşünmüştüm.Sonra hayatın bir daha hiçbir zaman aynı olmayacağını farkettim.Bütün özgürlüğümün elimden alındığını düşündüm.Bunu zaten hamileyken de düşünüyorsunuz,kendinizi hazırlıyorsunuz ama yaşamadıkça hiçbirşey tam anlaşılmaz ya,öyle birşey işte.Zaten istemediğim bir şehirde yaşamak zorunda oluşum ve çocuğumu burada büyüteceğim gerçeği,gelecekteki monoton hayatım,gözümde canlanmaya başladı.Nasıl bir umutsuzluk,nasıl bir çaresizlik anlatamam...Tam kelime buydu,çaresizlik.
Bu düşünceler eşliğinde herşey de az biraz batmaya başladı.Çocuk ağlayınca büyüklerin şakayla karışık "aa çocuğu niye ağlatıyorsunuz?bakamıycaksanız verin biz bakalım." sözlerini ciddiye almaya başladım.Çocuğumu benden alacaklarını düşünüyordum.Tam bir paranoya hali.Gerisinden Kayınvalidemin paganist adetleri yazımda biraz bahsettim.
Biraz araştırınca bunları aslında her doğum yapan 10 kadından 9'unun yaşadığını öğrenince(doğum sonrası melankoli) "tamam,sorun yok" diyorsunuz ama ya durum daha da ağırlaşırsa?
Dediğim gibi bu durum tam 3 ay sürdü.Gece emzirmeye kalktığımda ağlıyordum,sabah gözümü açar açmaz ağlıyordum..Eşim birgün bu konu hakkında biraz konuşmaya çalıştı,o gün birilerinin benim farkımda olduğunu görünce sanırım benim için milat oldu.Ağlama nöbetlerim azalarak kesildi.Ama sinirlilik,toleranssızlık emzirme süresince devam etti.
Oğlum 13 aylıktı, emzirmeyi kestim.Çünkü emzirmeyi çok sevmeme rağmen çok da sinirlerimi bozuyordu.Emzirme nedeniyle duruş bozukluğuna bağlı bir gece kendimi acilde buldum.Boyun fıtığı başlamıştı ve her yutkunmamda boynuma kramp giriyordu.
Bu ve benzeri fiziksel rahatsızlıkların artmasıyla emzirmeyi kesme fikrini 18 aydan geri çekmek zorunda kaldım.Emzirmeyi kesince de hemen bir psikiyatra gittim.Doğumsonrası depresyon(postpartum depresyon) teşhisini o koydu.İlaç tedavisine başladı,hafif bir antidepresanla.Emzirme süresince hormonların etkisiyle bu depresyonun devam ettiğini,emzirmeyi kestiğim için hormonların da değişmesiyle zaten otomatik olarak kendimi daha iyi hissedeceğimi söyledi.Gerçekten de öyle oldu.Antidepresanların etkisi hemen ortaya çıkmaz ama ben emzirmeyi kestikten tam 1 hafta sonra belirgin bir  şekilde sakinleştim.Bunda belki de oğluşun da artık geceleri deliksiz uyumaya başlaması etkili olmuştur bilemiyorum.O güne kadar geceleri bazen sayardım kaç kez kalktım diye.15'ten sonrasını saymazdım.Sonra yanıma alıp uyumaya başladım ama bu sefer de beni emzik gibi kullanmaya başlayınca durum daha da can sıkıcı hale geldi.Neyse ki hepsi geçmişte kaldı.

Ama artık "yeniden bir çocuk mu?Allah saklasın!" diyecek hale geldim.Evet,hala çocukları çok seviyorum,karnında bir uzaylı gibi büyüdüğünü hissetmeyi,tekmelemelerini,ultrasonda görme çabalarımı,ona kavuşma anı vs. çok güzel ama..Ama zihnimden o ağlarken ona yapmayı hayal ettiğim işkence şekillerini,tuvalete bile gitmeye fırsat bulamadığım anları,uykusuz gün ve geceleri,aralıksız emzirme seanslarını,yeniden katı gıdaya geçiş seremonilerini,tuvalet eğitimi,emzirmeyi kesme vs. ,en önemlisi de o asabiyet hallerimi ve çocuğuma bağırıp çektiğim vicdan azaplarını düşündükçe çok korkuyorum.

En korkuncu da ne aslında?Ben tüm açıkyürekliliğimle bunlardan bahsederken (ki hangi insan ister bunları yaşamayı,ya da kim böyle birşeyle övünür?) bazıları çocuk sevgisinden,anneliğin kutsallığından dem vurarak "biz de çocuk doğurduk,biz hiç böyle düşünmedik,bunları yapmadık." diyebilecek kadar acımasız olabiliyor.Bunları söyleyenler tabi ki yine aslında bu durumu en iyi anlaması gereken ama karşı cinsten daha zalim olabilen hemcinslerim.

Peki benim umurumda gibi mi duruyor? "Hodie mihi, cras tibi" der bir latince deyişte.
"Bugün benim,yarın senin için..."

Bir pazar günü...

Günlerdir aklımda beze(içiboş da deniyor) yapmak vardı.İzmir'de bir pastaneden her gidişimde cevizli beze alırım ama burada bulamıyorum.(Hatta beze bile bulamıyorum dermişim iyice mahrumiyet bölgesi ilan edermişim.)
Neyse ben de kendi bezemi kendim yapmaya niyetliyim ya birkez denedim.Sonuç sünger gibi sarımsı bişiy oldu.Bildiğimiz bezeyle yakından uzaktan akrabalığı yok.Ben de mideme taş bastım vazgeçtim.
Geçenlerde severek takip ettiğim Ihlamurcum antepfıstıklı çikolatalı beze tarifi vermiş sitesinde.Hemen önceki denememden bahsettim.O da kendi tarifiyle garanti verdi.Bana da denemek düştü tabi.
Bu sabah kahvaltıyı müteakip bezemi yaptım ama çok korktum yine olmayacak diye.Hatta tepsiye dizerken katı kıvamını kaybetti,sulandı resmen.Ama fırından çıkınca sonuç gayet başarılı.Görüntü pek bezeyi andırmasa da tadı,kıtırlığı aynı.Ihlamurcum'a sorucam pişmeden önce niye böyle yumuşadığını bakalım yorumu ne olacak?

Bu arada oğluşumun da bir yemek problemi var ki insanın yaşama sevincini alıp götürür.Adam sabah kahvaltısı nedir bilmiyor.Peynir,domates,zeytin,reçel,haşlanmış yumurta ağzına sürmez.Başka yiyecek birşey yoksa kuru ekmekle yapar kahvaltısını.Yumurta yedirebilmek için sucuklu yumurta şeklinde yapıyorum.Sanırsın Kayseri'li Şahinoğlu sucuklarının veliahtı.Ya da arasına çikolata sürerek krep şeklinde yediriyorum.Tohumları Fransız asilzadelerine dayanıyor ya..
Ben Külkedisi de her sabah "acaba bugün bu çocuğa gerekli gıdalarını nasıl yedirebilirim?"diye beyin jimnastiği yapıyorum.Bunun sonucu olarak da bugün kek yaptım.İçinde yumurta,yoğurt,süt vs. içeren besleyici bir gıda ya kendisi.Ama gel gör ki,bir anda kendimi kahvaltıda artan çayı değerlendirme çabası içinde buldum.Sonuçta kek de pişti,artık çay da değerlendirildi; çaylı kek fırından çıktı!

Ama çocuğa tein yüklemesi yapıcam gereksiz yere,zaten imamla beraber uyandığı uykusu umarım daha da kısalmaz...

Tatil anektodları 1

Marmaris-Turunç

Gezi bloggerı olmak isterdim ama tek tipte yazılar yazmayı beceremiyorum.Herşeyden biraz denemeyi seviyorum napalım.

Yaklaşık 1.5 hafta oldu biz Marmaris'e gidip geleli.Uzun süre Muğla'da yaşadığım için benim memleket sayılır oralar zaten.Senede birkaç kez gidip gelmesem rutinim bozuluyor.Bu yaz da gittik,hasret giderdik..En yakın zamanda da Selimiye'ye gitmem lazım,özledim.

Oğlum yüzmeyi öğrendi neredeyse.Önemli olan seyirci.Seyircisi varsa yapmadığı şaklabanlık kalmıyor kuzumun.Dubaya çıkıp atlıyor,su kaydıraklarından kayıyor.Yeter ki birileri "aa bak bebek nasıl yüzüyor?" deyip bizimkini göstersin:)Ya Rock şarkıcısı olacak ya da grupta enstrüman çalacak bence.Seyirci,sahne,alkış dayanamadığı şeyler.Kalabalığı görünce de sahneden kollarını açıp kendini izleyenlerin üzerine atıyor!

Sapphique okundu sonunda!

Tatil dinlenmek,stresten uzaklaşmak anlamına gelse de hayatımda 2. kez bir tatilde turistlerle kavga ederek sakin günlerime adrenalin pompaladım.İlki sanırım yedi-sekiz sene önce Antalya'daydı.Ben tavla oynamayı çok severim.Kaldığımız otelde otele ait iki tavla vardı.Biri elden ele dolaşırken diğeri bir rus turist çiftin tekeline girmişti.Biz ilk gün sadece durumu gözlemleyip,elden ele geçen tavla için sıra almaya çalıştık.Sıra almak diyorum çünkü herşey dahillerde sıra beklemek rutin birşey bilindiği üzere.Neyse,ikinci gün baktık bir tavla olduğundan talep de çok,diğeri adamlar havuzda,denizde yüzerken bile onların çıkmasını bekliyor,bu ne rahatlık böyle diyerek ruslar yüzmeye gittiğinde aldık ve oynamaya başladık.Bunlar havuzdan döndüklerinde tavlayı bizim oynadığımızı farkedince bir kavga kıyamet kopardılar.Onlar rusça bağırıyor,ben ingilizce karşılık veriyorum:)Anladığımdan değil tabi dillerini ama beden dili evrensel:)Sonra oyunumuz bitince tavlayı önbüroya götürüp teslim ettik,yaşadığımız tartışmayı da anlatarak.Tabi otel yönetimi maalesef kan çıkıncaya kadar müşteriler arasında pek taraf tutmamaya çalışıyor ama tarafsız durmak da taraf olmaktır aslında ya neyse.Bu felsefi düşüncelerimi kendime saklayıp pek yakında(dün) yaşadığım ikinci kavgayı anlatayım.

Bu kez kaldığımız otel Marmaris'te bir zincir oteldi.Biz isme aldanıp belli bir standarda sahip olduğunu düşünerek gittik ama gittiğimiz yer 5 yıldızlı otel değil belediye havuzuydu!Metrekareye 10 insanın düştüğü,şezlonglar arasında adım atabilecek genişliğin kalmadığı,havuzda bırak kulaç atmayı,tenin tene değmediği bir boşluğun kalmadığı bir yer hayal edin.Deniz suyunun bulanık olduğunu bilirim de hiç bulanık,dibi görülmeyen havuz görmemiştim,gördüm.Böyle bir yerde elbetteki hijyenden falan da bahsetmeye gerek yok.Allah kloru bulandan razı olsun ne diyelim!Neyse sadede geleyim.Biz şezlong bulamadığımızdan atıştırma barındaki sandalyelerde kuşlar gibi tünedik.İnsanları milliyetlerine göre yargılamam ama yabancılar tatilde ülkeme geldi mi kendilerini buraların hakimi gibi görmüyorlar mı bu beni çıldırtıyor.Burada yaptıkları taşkınlıkları ülkelerinde yapsınlar sıkıysa bakalım.Neyse,bak sinir katsayım yükseldi yine...

Biz 3 kişi masada oturuyoruz.Bir sandalyeye de eşyalarımızı koyduk.Yere koymak mümkün değil çünkü yere terliklerle bile basmaya iğreniyoruz,atıştırma barı dedim ya düşünün işte...Arka masamızda yüksek sesli bir ingiliz grup oturuyor iki bayan ve sayamadığım sayıda çocuktan oluşan.Çocuklardan büyük olan iki tanesi(yaşları 8-13 arasında tahminen,tipleri itibariyle Dolph Lundgren gibi olan) çantamızın olduğu sandalyeyi gösterip ingilizce "sandalyeyi alabilir miyiz?" diye sordular.(Buraya kadar herşey iyi-hoş,ama şezlongları,şemsiyeleri,üstüne de sandalyeleri işgal etmek mi yoksa şezlong,şemsiye bulamadığı için sandalyeye mecbur kalmak mı?)Biz de alamayacaklarını söyledik.Sen misin hayır diyen,büyük oğlan çantalarımızı alıp bize fırlattı ve sandalyeyi alıp götürdüler, bizim ne olduğuna anlam vermeye çalışan açık ağızlarımıza bakarak.Biz  şaşkın şaşkın bakarken dönüp bir de el hareketi yapmasınlar mı veletler?O sırada anneleri de gülerek bizi izliyor.Şaşkınlığımı atınca eşime dönüp "ee ne yapıcaz bu hareket karşısında?" diye sordum.O da sinirinin yatışması için süre istedi:)Bu arada etrafımızda olayı izleyen birsürü de insan var.Türk olanlar bizim gibi sinirden köpürmüş vaziyette,bize gaz veriyorlar.Benim oğluşum bu arada sandalyesinden inip koşturmaya başladı.Ben de peşinden koşarken az ilerde gözleme açan bayanla bizim sandalyeyi alan çocuğun bağrıştığını gördüm.Çocuk kadına birşey fırlattı,kadın da oklavayla çocuğun üzerine yürüdü.Bir süre sonra biz masaya dönünce eşimin sandalyemizi geri aldığını ve bir sözlü münakaşanın başladığını gördüm.Eşim çocuk kalkınca sandalyesini gidip almış,anneleri bağırmaya başlamış,eşim cevap vermiş vs.Ben de olaya dahil oldum kadına bir-iki çift laf ettim.Ama tam sokak kavgası gibi çocuklar ingilizce küfür etmeye başladı,anneleri n ne dediği anlaşılmıyor..Ben bizi şikayet etmelerini söyledim.Garsonu çağırıp şikayet ettiler.Garsona eşimin çocuğu dövdüğünü söylemesinler mi?Tam çaçaronlar yani.Biz yok öyle birşey,herkes şahit dedik.Etraftakiler de şahitlik etti ama ben eşimi zor tutuyorum.Eşim "madem böyle söylüyorlar döveyim de yalan olmasın" diyor.Biz bir süre sonra bu strese dayanamayıp odamıza çıktık.Çıkarken de acenta görevlimize şikayette bulunduk tabii.

Akşam yemekten sonra cafe kısmında otururken bu holigan tipli veletler göründü yine.Bizim masamızdaki sandalyeye tekme attı,eşime ve yanlışlıkla o sırada eşimin arkasında duran adama dirsek attı.Eşime fırsat kalmadan adam bu sefer çocukla ve hemen koşup gelen annesiyle tartışmaya başladı.O sırada biz bu sefer önbüroya gidip şikayet ettik.Artık o veledin oğluma bir zarar vermesinden korkar oldum ne yalan söyleyeyim.Müdür'ler çağırıldı.Aile çağırıldı.Resepsiyon önü ana-baba günü oldu bir anda.Bunlar nefes almadan habire birşeyler söylerken ben müdüre şikayetimi yaptım.Başka bir kadın tesadüfen oradan geçerken yanımıza yaklaştı,ben de şikayetçiyim bu çocuktan diye.Meğerse kabadayılıkları sadece bize değilmiş.Gözlemeci bayan da şikayetçi olmuş...

Bu olaydan sonraki gün zaten otelden ayrıldık.Ama gözüm her an bu tipleri aradı,gördüğümdeyse savunma haline geçtim o gün.Diyeceğim şu ki bu bir dinlence miydi,cansıkıcı bir kamera şakası mıydı bilemedim.

haftaya bir daha tatile çıkacağız.Yabancılarla yine,yeni bir tartışma yaşamadan dönmeyi umuyorum.

Babalar günü t-shirt

Oğlumun kreşi babalar günü için bir kahvaltı organizasyonu tertip etmiş.Kahvaltıdan oğlumun kıpırdaklığı nedeniyle birşey anlamamış olsak da aşağıdaki t-shirt yanımıza kar kaldı.Minik elleriyle sprey boyayı sıkmaya çalışması görülmeye değerdi gerçekten:)Babamızın da keyfi tabi ki..

Bütün babalara t-shirtler giydirildi ve toplu fotograf çekimi yapıldı.Hepsi de dünden hazırmış,hiç itiraz eden çıkmadı.(anneler günü için etkinlik düzenlenmemesini kıskanan anne modu)Bir de evde baskısız t-shirt bulamadık,baskı ne kadar kaliteli olacak bilemedik,kompedan'dan bir atlet aldık gittik.Herkes benzer şekilde düşünmüş olacak ki ortalıkta bol miktarda kompedan poşedi ve atleti dolaşıyordu beden beden:)))

Ama sonuç oldukça başarılıydı.(fazla boyaların ilk yıkamada çıkacağı söylendi?!)

                                       Eşimle birlikte bütün babaların bu özel günü kutlu olsun!

6(+)6(=)12

Canım oğlum,

Bugün seninle çok güzel vakit geçirdik.Sabah ilk olarak kreşe gittik.Benim cesur oğluma yakışır şekilde, çok fazla ağlamadan, sınıfına girdin.Oynadın,eğlendin,hatta bana harika bir de resim yaptın:

                                                                         

                                                                                                                   

Süre dolunca her zamanki gibi boynuma sarıldın ve beni öpücüklerine boğdun.2 saat süresince seni kameradan izlemiş olmama rağmen ben de seni çok özlemiştim.O an seninle anne-oğul eğlenmeye karar verdim bugüne özel.

Sonra alışveriş merkezine gittik.Hamburger,patates kızartmasıyla kendimize ziyafet çektik:)Sen oradaki jetonlu oyuncaklarla ve diğer çocuklarla oynamaya devam ettin.Yağmur yağdığını farkedince kollarını açıp yağmurun altında çılgınlar gibi bağırarak koşturmana izin verdim, ki bu da seni çok eğlendirdi.

Babanın kulaklarını çınlattık beraber.Kendisinin gözünde ne kadar zayıf bir hatun olduğumu farkettirdi bana çünkü.Sabah bana verdiği hediye olarak verdiği pantalonun kalçamdan yukarı çıkmaması bunu farketmeme yardımcı oldu :) Pantalonu değiştirmek üzere mağazada dolaştık bir süre.

Sonra kapalı oyun parkına gittik.Orada da rengarenk, ufak topların içine kahkahalarla kaymanı izledim.Yardım istediğin anlarda "Annnne" ya da "Eybi" diye seslenişini duydum ve şükrettim benim oğlum olduğuna...

Çünkü oğlum, sen benim 33 yıllık hayatımda başarabildiğim en güzel, en nadide, belki de tek esersin.

Bugün annen artık gerçekten yaşlandığını hissetti.Hiçbir zaman bir parti kızı olmadım hayatımda ama bazı günlerin özel olmasına da özen gösterdim hep.Ama bugün farklıydı.İlk kez bir doğumgünü sabahında kendi doğumgünüm olduğunu unutarak uyandım.Babanın ve senin sevgi dolu öpücükleriniz sayesinde hatırladım artık 33'ün bittiğini.Kendimden çok senin önemli olduğunu,hayatımın merkezinin sen olduğunu hatırladım bugün yine-yeni-yeniden.

İyi ki doğmuşum,iyi ki doğurmuşum seni annem!

Not: Doğumgünleri eğlenceli olmalı ama doğumgünü şarkısı denilince benim aklıma ilk gelen ,dilime ilk dolanan bu:) Daha güzelleri senin olsun:)

Küçük Peppem Keloğlan oldu

Bizim zamanımızda Tweety'ler ,

  Tom ve Jerry'ler,

Mickey Mouse'lar,

Bugs Bunny'ler,

Tasmania Canavarları 

vardı.Clementine'i söylemiyorum  bile,hala müziği kulaklarımda tüylerimi ürpertmeye yetiyor:)Günümüzdeyse bir Peppe çılgınlığı almış başını gidiyor.Tabii bizim ufaklık yaşı gereği henüz Peppe sevdalısı ama yaş büyüdükçe Ben 10'ler  vs. başlayacak.

Yeri gelmişken,geçenlerde bir arkadaşın evine gittik.Oğlu tam bir çizgi film karakteri:) Kendini süper kahraman zannediyor.Sırtında 2 kolu daha olduğunu,yemek yerse o kolların büyüyebileceğini; boş havuza atlarsa çakılmadan uçabileceğini falan sanıyor.Bu şekilde birkaç vukuatı da olmuş tabii.Bizim yanımızda da, eve dönmemize birkaç saat kala, topun üzerine çıkıp "baba bak Ben 10 gibi nasıl çıkıyorum?" derken düşüp kolunu çıkardı.Apar topar hastane,acil servis,çığlık,kıyamet derken neyse ki ameliyata gerek kalmadan kolunu taktılar yerine.Ama burnumuzdan geldi tabii son dakika.Bu arkadaşla da biz birbirimize pek yaramıyoruz ya neyse, bu başka bir post konusu olur...

Ne diyorduk?Ha evet Peppe sevdalısı bizimki.Bazen sabaha karşı 4-5 gibi uyanıp televizyonu açmaya çalışıyor gözleri yarı kapalı bir halde.Ki ben -mükemmeliyetçi anne- televizyon izlemesine karşı olmama rağmen baba bir televizyon bağımlısı olduğu için çocuk da maalesef ister istemez televizyon batağına ucundan kıyısından bulaştı.Gerçekçi olmaya çalışıp ben de günde yarım saat kadar izlemesine izin veriyorum,yanında ben de otururken.Peppe allahtan masum bir çizgi film.Gerçi masum derken bugün şöyle birşey de (http://cafemystic.blogspot.com/2012/03/bilincalt-kodlama-ve-subliminal-mesaj.html) okudum, artık kendimden bile emin değilim.(Bilinçaltı mesajları arasında "benim annem bitanedir,canım annemdir" diye şarkılar söylüyor olabilir miyiz?)

Neyse yaa,yine dağıttım konuyu.Bizimki Peppe'nin folklor oyunlarına ve müziklerine hayran.Zaten daha doğmadan müzik dinleyen bir bebek olduğu için herhalde müziğe ilgisi oldukça fazla.O da Peppe ile birlikte dans ediyor, el çırpıp,tempo tutuyor,müzik başlayacağı zaman heyecanlanıyor,bitince alkışlıyor kendini.Ben de "Küçük peppem" diye hitap edince pek hoşuna gidiyor ya da bana öyle geliyor:)Fakat benim "küçük Peppem" dün itibariyle anne-babasının saç konusundaki anlaşmazlığına kurban gitti ve saçları 4 numara olacak şekilde kesildi.Artık kendisi bir ...

Ah benim keloğlum,keleş oğlum, ara sıra başını elliyor,bişeyler anlatmaya çalışıyor sanki saçlarım nerede der gibi:)2 yıllık ömründe hiç bu kadar saçsız olmamıştı.Neyse ki bu gibi durumlarda söylenen bir klasik vardır:

Nasılsa uzar,kökü bizde değil mi???

Uyuma pozisyonları

Oğluşum artık kendi odasında,kendi yatağında tek başına yatıyor.Darısı yukarıdaki uyuma pozisyonlarından muzdarip herkesin başına!

Çocuk sahibi olmaya karar verirken...

Henüz çocuk sahibi olmamış dostlarımın merak ettikleri üzere yazılmıştır...

• Gecenin 3'ünde sebepsiz yere çocuğunuz ağlamaya başlarsa; tüm ihtiyaçları giderilmesine,sevilip okşanmasına rağmen susmuyorsa; onu sakinleştirmek için ne yaparsınız?

                  a.Yeter ki sussun,çocuk ne isterse yapalım. ( Komşular rahatsız olmasın yeter!)
                  b.Bırakalım ağlasın,nasılsa susacak. (aa,çatlıyor mu ne?)
                  c.Diğer (...)

• Dolaşmaya çıktığınızda çocuğunuz sizin istediğiniz gibi davranmıyor,suyla,toprakla vs. oynamak istiyor,farklı yerlere gitmeye çalışıyor,zorladığınızda kendini yere atıp öfke krizi geçiriyor..

                    a.Onun da bir kişiliği var,saygı duyup,isteklerine uyalım. (Sizin kişiliğiniz,istekleriniz ?)
                    b.Bir daha onunla dışarı çıkmayalım. (Pppppff!nereye kadar?)
                    c.Diğer (...)

• Çocuğunuz sebze yemeği yemek istemiyor.Onun yerine ekmek,pilav,makarna yemek istiyor..

                   a.Ne isterse yiyebilir,yediği yararmış.(Toprak,cam yiyenlere de karışmayalım o zaman!)
                   b.Sebzesini yiyinceye kadar aç kalsın.( Peygamber sabrı diye bişey duydunuz mu?)
                   c.Diğer (...)

Yukarıdaki örnekler benim bizzat yaşadığım( her anne gibi aslında) ve uyguladığım seçeneklerden bazıları.Bu seçenekler büyüklerimizden gördüklerimiz,kitaplardan okuduklarımız,internetten araştırdığımız,sağdan-soldan duyduğumuz farklı yaklaşımlardan oluşuyor.Hepsinin  parantez içlerinde de belirttiğim gibi avantajları gibi dezavantajları,uygulanabilirlikleri gibi imkansızlıkları da var.Tek bir doğru da yok.Farklı uzmanlar farklı görüşleri benimsiyor.Birbirlerine de çamur atıyorlar çaktırmadan ya da direkt: "O zaten çocuk psikiyatrı değil ki,pediyatrik nörolog!","Doktor bile değil,ne idüğü belirsiz"...Ama hepsinin buluştuğu ortak bir nokta var.O da şu: Anne-baba aynı yaklaşımı benimsemeli ve tek bir dilde konuşmalı.Yani İSTİKRARLI olmalı.

Dolayısıyla daha evlenmeden önce, en kötü ihtimalle çocuk sahibi olmaya karar verince bu sorular eşler arasında karşılıklı sorulmalı ve cevaplar değerlendirilmeli.Bu sayede eşin çocuk yetiştirme konusundaki yaklaşımını görüp belki de bunun  o an için doğru bir karar olmadığını bile görebilirsiniz.Ya da beraber nasıl bir yol çizmeniz gerektiğini kararlaştırırsınız ki bu da aslında en güzeli...

Müzik ruhun gıdasıdır..

Ben aşağıdaki satırları hazırlarken "Eliza-Come speak to me" dinledim.

Size de tavsiyem sesi açın,müziği dinlerken okuyun ve fırsatınız varsa uyuyun:)..

Oğluşum son 1 haftadır geceleri uyku problemi yaşıyor,yaşatıyor.Gece 9'da da yatsa,12'de de yatsa (ki her saati denedik)geceyarısı -takriben 3-4 gibi- uyanıyor ve uyumuyor bir daha.Bu huzursuzluğunun muhtemel sebepleri nezle,diş çıkarma,allerji,allerjik bronşit-astım ilaçları olabilir ama hangisi henüz çözemedik.