Artık şiddet yanlısıyım!

Kandırılmışım,kandırılmışız aslında.Doğru bildiğimiz herşey yalanmış.Irkçı,faşist sıfatları bizim için söylenmiş.Vatan sağolsun diyen analar vatan hainlerinin analarıymış.Şehitlik denen şey nihat doğan,yılmaz erdoğan,rte gibilerinin dini inancında varmış,biz kafirmişiz meğerse.Kendilerine sosyalist diyenler kürt faşizanlığına halkların eşitliği diyormuş,kavramları karıştıran bizmişiz...

33 yıldır PKK denen bir terör örgütü ve onun elebaşısı Apo isimlerini duyuyorum.Apo şerefsizdi,bebe katiliydi hatta o. çocuğuydu.Pkk propagandası yapmak suçtu.Apo'ya sayın dendiğinde ecdadımıza küfredilmiş adlederdik.Sarı-kırmızı-yeşil bayraklar o örgütün bayraklarıydı.Bugüne kadar böyle bilirken bugün sokaklar o bayraklara dolup taşıyor,o şerefsiz apo'nun konuşmaları televizyondan canlı yayınlanıyor.pkk denen it sürüsü silahı bırakmıyor ama "gözümüz üzerinizde" der gibi sınırdışına çekiliyor.Bütün bunlara da alkış yapan insanlar alenen ortalıkta fikir beyan ediyor.Ben ve benim gibi bunların kanına dokunduğu insanlar şiddet yanlısı ilan ediliyor,örümcek kafalı deniyor.Ben zaman makinesine ne zaman girdim de çıktığımda herşey böyle değişmişti??

Bugün ilk kez bir çocuğum olduğu için bin pişman oldum.Çünkü o olmasaydı bugün ben maalesef bu korku toplumunun korkak bir vatandaşı olmaz ve sokağa çıkıp "Ne mutlu Türküm diyene,kahrolsun Apo" diye bağırabilirdim en kolayından.Ya da  henüz ispatlanamamış bir terör örgütünün henüz olmayan kampına gider ve o örgüte üye olurdum.Nasılsa binlerce masum insanı öldürenler birer kahraman artık.Henüz öldürmeyen ama sözde devlet erkine müdahale etme planı yapanlar vicdanları rahatça hapis yatıyorlar.Bense kendi evimde sözde özgürüm ama vicdanım onların binde biri kadar rahat değil hiçbirşey yapamadığım için.Nasılsa birkaç yıla kadar apo'ya karşılık onlar da serbest bırakılır.Hukuk zaferi sanarız biz de...

Belki de en güzeli Orta Asya'ya geri çekilmektir.Nasılsa herşey mümkün artık hayal değil.

Bugün çok mutsuzum.Aslında uzun süredir öyleyim de, bugün şu Apo şerefisizinin yaptığı konuşma ve veril(mey)en  tepkiler beni çıldırttı! Elim kolum bağlı izlemek de cabası!

Sağlı sollu girişim sertifikası

Bitti!

Sonunda girişimcilik işkencesi sona erdi.

1 aydır,haftanın 3 günü gittiğim, kurs adı altında boşa geçirdiğim zaman bugün sonlandı.

Sayın İşkur,Kosgeb yetkilileri;

Bu kursu açma nedeniniz neydi?

Ne öğretmeyi planladınız?

Kurs sonunda sahip olmamız beklenen bilgi,beceri,düşünce neydi?

Ben kendi adıma cevap vereyim mi?

Daha önce bildiğim şeyleri teyit ettim,hepsi bu.Kosgeb prosedürlerini araştırıp öğrenmiştim,teyit ettim.Kaç çeşit şirket olduğunu bilirdim,teyit ettim.Girişimci kime denir diye hiç merak etmedim,aynaya bakmam yeterliydi,teyit ettim.

Yani hala daha gelişmeye ihtiyaç duyduğum,kursta öğrenmeyi umduğum muhasebe,finans gibi konularda eski bilgilerime yenisini eklemedim.Kosgeb hakkında sağdan soldan,internetten duyduğum birbiriyle çelişen bilgilerimde bir aydınlanma yaşamadım.En önemlisi proje nasıl hazırlanır sorusuna aldığım cevap son derece yetersiz,internetten örnek proje aramaya devam ediyorum.

Amaç sadece sertifika sahibi olmaktı sanırım.Ee İşkur'da para çok,işsizde zaman öyle değil mi??!!

Haksızlık yapmayayım hadi,öğrendiğim birşey daha var.Yapmayı planladığım iş fikirlerimin tarafınızca desteklenmediğini,sizin deyişinizle "sıkıntılı" olduğunu öğrendim.Eğitime destek vermiyorsunuz,homeoffice projelere sıcak bakmıyorsunuz,webtasarımı-yazılımlarına geri ödeme yapmıyorsunuz.Siz hangi çağda yaşıyorsunuz kuzum?

Bu yazıyı okuyan girişimci arkadaş;

İş fikrini hayata geçirecek,idame ettirecek yeterli finansmanın var mı?

İş fikrin imalat,üretim,istihdam üzerine mi?

Hiç düşünme hemen işini kurmaya bak.Projeni hazırla,Kosgeb'e başvur.Projen büyük ihtimal kabul edilecek.İşin de paran olduğu için nasılsa dönecek.Kosgeb'den gelme ihtimali olan paraya ihtiyacın yok,gelirse sürpriz olsun.İhtiyacın olan tek şey sertifika.O da benden sana hediye olsun.Nasılsa benim işime yaramıyor!

Girişimci anne kolları sıvıyor!

Uzun bir süredir ne yapacağını bilmez halde herşeyden biraz yapmaya çalışan,bu arada da beyni devamlı yeni fikirler üreten ben artık sadece düşünmekle kalmıyorum ve uygulamaya geçiyorum.

Düt düdüü dürüdürü düt düdüüü (Burada kulağımıza borazan sesleri gelir.)

Girişimci mi doğulur,sonradan mı olunur?

Bilemem ama ben oğlum doğduğundan beri eve kapanmaktan şikayet ederdim.Bütün enerjimi çocuğuma ve evime harcamak güzel olsa da bir süre sonra sıkıcı ve kendini işe yaramaz hissettiren bir duygu gelişiyor.Ancak çalışmayi istemek demek hemen iş bulmak anlamına da gelmediği için uzunca bir arayış sürem oldu.Maaşı iyi olanlar bu maaşın hakkını istiyor (yani uzun çalışma saatleri ve günleri),diğerleriyse oğlumun kreş masrafını ancak çıkartıyordu.Ben herşeye rağmen tam çalışmaya karar verdiğim anlarda ise oğlumu kreşe ya da bir bakıcıya bırakmak fikri beni caydırıyordu.Biraz pinpirikli ve kuralları olan bir anneyim, bu da işimi her noktada zorlaştırıyor.

İster istemez bu süreçte kendi işinin sahibi olma fikri insanın aklına giriyor.Eminim herkes bunu zaman zaman düşünür,hayal kurar.Benim içinse iş-ev-çocuk üçlemesinde herhangi bir gelişme olmadığı sürece bu durum ciddi ciddi beynimi meşgul etmeye başladı.Projeler hazırladım tamamen amatörce.Bazı yerlerle görüştüm franchising almak için.Fakat olmayınca olmuyor ya da herşeyin bir zamanı var ya da kısmet ; ne derseniz deyin.

Sonunda bir iş yapacaksam önce bu işi yapabileceğime kocamı ikna etmem gerektiğini farkettim.

-İyi bir iş fikri bul,gerçekten iyi olduğuna ikna et.

-Pazar araştırmasını yap,hazır donelerle karşısına geç.

-Muhtemel başarısızlık riskleri için alternatif planlar oluştur,soru işaretlerini bertaraf et.

-Benim bu işi altından kalkabileceğime inandır,hevesli ol,motivasyonunu kaybetme!

Hepsini birşekilde yapmama rağmen son aşamada başarılı olamadığımı görünce de bu konudaki isteğimi belgelendirmeye karar verdim.

Kosgeb'le tanışalım

Bunun için Kosgeb ile görüştüm.Hani şu geri ödemesiz 27.000,faizsiz geri ödemeli 70.000 tl kredi veren ve girişimcileri destekleyen kuruluş:)Kulağa(ya da göze) ne kadar hoş geliyor di mi?Ama maalesef madalyonun diğer yüzü pek öyle değil.Kimse kimseye "al şu parayı git kendine tutup tutmayacağı belli olmayan,hatta bu parayı işe yatırıp yatırmayacağın belli olmayan bir işe yatır." demiyor.Cebinde parası olan kişi gidip işini kuruyor.Bu arada projesini hazırlayıp, harcamalarını faturalandırıp Kosgeb'e götürüyor.Ortalama 3 kez geri gönderilen proje üzerinde gerekli düzeltme/eklemeler yapılıp geri gönderiliyor.Bu noktada da bir iş alanı gelişmiş.Proje hazırlayan danışmanlık şirketleri.Onlar artık birer profesyonel ve projeninizin kabul edilme olasılığını arttırıyorlar ve sizi uzun ve yorucu bir hazırlık sürecinden kurtarıyorlar.Maliyetleri konusunda kimileri 800 tl'den,kimileri 2000 tl'den bahsediyor.Bu süre sonunda proje kabul edilirse belirlenmiş bazı kalemlerde faturaların belirli bir miktarı size geri ödeniyor.(Danışmanlık şirketine ödediğiniz paranın da bir kısmı dahil)Yani önce harcayıp,sonra bir miktarını geri alıyorsunuz.Ticaret yapmayı düşünen biri için havadan gelecek 3-5 lira bile çok kıymetli olacağından bu bile çok cazip gelebilir.Bu noktada çıkabilecek muhtemel problemlerse Kosgeb'e güvenerek hareket etmekte yatıyor.Çünkü bütçeleri kapalı olduğunda ödemeleri geciktirebiliyorlar,ödenir denilen miktarın altında ödemeler yapılıyor vs.Bunlar benim internette araştırıp,alan kişilerle birebir yaptığım görüşmelerden edindiğim bilgiler.İşin aslını içine girdikçe öğreneceğiz.

Fikrim geldi ama nereden başlayacağım?
İşin aslına girebilmek için de önce işkur'a gidip işsizlik kaydınızı yaptırmanız gerekiyor.İşkur ve Kosgeb'in ortak çalışmaları olan bir Girişimcilik Kursu var.Bu kursu İşkur kendi belirlediği zamanlarda açıyor.Size bir sınav tarihi veriyorlar.O tarihte gidip yazılı sınava giriyorsunuz.Sınav test usulü."Bir davete katılsanız nasıl davranırsınız?a.davete katılmam. b.insanlarla sohbet ederim...." gibi sizin genel kişilik özelliklerinizi tanımaya yönelik ve "bir işte başarılı olmak için hangisi önemsizdir?a.bilgi .....d.ben başarısız olmam" gibi iş hayatına ne kadar hazır olduğunuzu tespit etmeye yönelik sorular var.Size 20 dak. süre veriyorlar ama okumanızda herhangi bir zorluk yoksa ve iyi-kötü biraz iş dünyası hakkında fikre sahipseniz zaten kolaylıkla 10 dakikada cevaplıyorsunuz.Sorulara verdiğiniz yanıtlarla bir puanlama yapılıyor ve ilk 25-50 veya katılanların sayısı doğrultusunda bir sayıda kişi kursu almaya hak kazanıyor.Kurs süresini onlar belirliyor.Kursda devamsızlık hakkınız yok.Ama zaten pek ciddi bir durum da yok.(Hocanın kendi itirafıdır.)Amaç size kursta birşeyler öğretip sizi hazırlamak değil,elinizde sertifika bulunmasını sağlamak.Diyeceksiniz ki para mı veriliyor?Hayır,hatta üstüne her ders günü için 20 tl harcırah alıyorsunuz ve kurs süresince sağlık sigortasından faydalanabiliyorsunuz.


Ben şu ana kadar bahsettiğim süreçlerden geçtim ve bugün itibariyle kursa başladım.Yaklaşık 80 kişi başvuru yapmıştı,ilk 25 kişi kursa alındı.Haftada 3 gün olmak üzere toplam 11 gün sürecek.


Pek yakında
Kurs ile ilgili izlenimler.
Kursiyerlerle ilgili anektodlar.

Beni çok güzel günler bekliyor.Hayallerim gerçek olacak,az kaldı;)

Bütün fikir insanlarına...

Başarının ilk evrensel yasası:.....birincil neden zihindir.Her şey bir fikirle başlamalıdır.Her olay,her koşul,her şey ilk önce zihindeki bir fikirdir. 

 Robert Collier

Senin hayalin ne?

                                            

Kendimi bildim bileli hayal kurarım ben.Herkes kurar elbette ama ben gerçekten hayalperest diye tarif edilebilecek düzeyde kurar(d)ım.Son birkaç sene bu eğlenceli alışkanlığıma ara vermiştim ki beni yaratıcılığa teşvik eden dostum "can sıkıntısı" yeniden eski günlerime dönmeme sebep oldu.
Mesela çocukken bütün vücudumun içine ufacık insanların bindiği,seyahate çıktığı bir ulaşım aracı olduğunu hayal ederdim.Bir yere giderken insanlar içime binerdi,yol boyunca onlar için değişik yerleri görmeye çalışırdım.Yolculuk yaparlar ve benimle evlerine dönerlerdi.

Yine aynı yaşlarda -izlediğim bir dizi ya da çizgi film etkisinde sanıyorum- zamanı durdurabildiğimi hayal ederdim.Bu sayede istediğim zaman istediğim yere gidebilirdim hayalimde.Genellikle o dönemde yeni yeni açılan süpermarketlerden birine gider,gönlümün istediği herşeyi hiç para vermeden alabilirdim.
Bir başka hayalim barbie bebeklerle ilgiliydi. Okulun karşısında bir kırtasiye vardı ve vitrininde çeşit çeşit barbie bebekler,yine çeşit çeşit giysiler içinde dururlardı.Okul çıkışında kırtasiye vitrininin önüne gider dakikalarca bakar ve giysilerini ayrıntılarıyla zihnime kazırdım.Hayalimde iki kızkardeş barbie canlanırdı ve barbie evinde yaşarlardı.Onların günlük yaşantılarını hayal eder,ne zaman ne giyeceklerine karar verirdim.

Daha büyüdükçe bu hayalim beni gerçekte olan tek barbie bebeğime artık kumaşlardan giysi dikmeye yönlendirdi.Koca bir torba dolusu kıyafet diktim.Bebeğime çalışma masamda bir ev yaratıp hayalimi canlandırmaya başladım.Yatar,kalkar,yemek ,banyo ,spor yapar,alışverişe,sinemaya gider ve tabiki her yer için ayrı bir kıyafet giyerdi:)O günlere ait zihnimde bir sahne canlanıyor her seferinde: Ders çalışmam gereken yerde ben yine bebeğimle çalışma masasında oynuyorum.Radyo açık ve rahmetli Whitney Houston - I will always love you radyoda ilk kez çalıyor.Şarkı o kadar güzel ki o dönem hoşlandığım çocuğu hayal ediyorum dinlerken...Demek ki çocukluk hayallerim burada son bulmuş,gençkızlık hayallerim başlamış.

Sonraki dönemde hayallerim pekçok kızınki gibi erkekler üzerineydi.Çok sık aşık olduğum için çok da hayal kurardım.Radyoda Beyaz diye biri program yapmaya başlamıştı.Her gece yatağıma yatar,walkmanimi takar,Beyaz'ı dinlerdim.Bir süre Beyaz'a aşık kaldım.

Derken yazma sevdası başladı.Bolca şiir,biraz da kısa yazı,hikaye ve bir roman girişimi.Hayaller bunların üzerine olmaya başladı.Çok yakın arkadaşımla birlikte şiir yazar,yarışırdık adeta.Birbirimize yazdıklarımızı okur fikirlerimizi alırdık.Onunla şiir kitabı çıkarma hayalimiz vardı.Bu arada bilimkurgu romanları yazardım kafamdan.Konuları belirlerdim ama yazıya dökülmedi hiçbiri.Sadece bir aşk romanı başladım,30 sayfa sonra vazgeçtim.Şiir konusunda daha yetenekli olduğumu düşünmeye başladım.Şiirlerimi besteleyip şarkı yapmaya başladım ben de.Kaset çıkardığımı hayal ettim.(Bu hayalim hala geçmiş değil,çok param olursa sırf zevk için albüm yapacağım.)

Meslek konusunda da hayal kurdum yakın bir arkadaşımla.O resim yapmayı severdi, ben doğayı incelemeyi.Birlikte göl kenarında bir evde yaşadığımızı,onun göl kıyısında manzaranın resmini yaptığını,benimse göl suyundan numune alıp mikroskopta incelediğimizi hayal ederdik.Para kazanma derdimiz yoktu,ideallerimiz vardı.Nasıl gönülden istediysek o mimar oldu, ben biyolog:)

Daha büyüdükçe yalnız yaşamayı hayal eder oldum.Ailemden ayrı ama iyi para kazanıp,şık giysiler giyebileceğim,arabamın olduğu,kendi zevkime göre döşenmiş bir ev hayali..
Derken, evlenip 30 olmadan çocuk sahibi olmayı düşledim.İyi para kazanıp,şık giysiler giymenin,araba kullanmanın,ev döşemenin hayal olmaktan çıktığı anda üniversitede akademik kariyer yaparak,düşük gelirli fakat aile sıcaklığında bir evin daha huzurlu olacağı hayali başladı.

Büyüdükçe hayaller ne kadar genelleşip belirsizleşiyor.Çocukken o yaratıcı hayaller büyüdükçe yerini klişelere bırakıyor.İşte şimdi yeniden o çocuk günlerime dönüyorum ve uçuk hayaller kuruyorum.Hem zevk aldığım,hem iyi para kazandığım,hem çocuğuma baktığım,hem stresini evimin kapısının ardında bıraktığım bir iş düşlüyorum.Çooook fikirlerim var bu konuda.

Hayaller pembe olur,fikirler mor!

İntikamınızı soğuk mu alırsınız, ısıtalım mı?

İntikam soğuk yenen bir yemektir diye kim ya da neden soylemis bilmiyorum ama bence intikam karnın tıkabasa doymuşken gözünün yemeye doymadığı bir yemek.Son dönemlerde hissettiğim tam da böyle bir duygu çünkü..
Seneler önce yakın diyebileceğim biri tarafından tacize uğradım.
Aslında boşvermiştim bu duruma.Hatırlayınca hissettiğim şey acımayla karışık hafif bir tiksintiydi sadece. Ta ki facebookda kendisine rastlayıncaya dek.Dayanamadım, mesaj yazdım:
"Yaptığın herşeyi hatırlıyorum ve karşılaşacağımız anı sabırla bekliyorum.Bu dünyada ya da diğerinde.."
Bunun karşılığında ne yapsaydı hislerim değişmez ve yine umursamazdım bilmiyorum ama o beni engellemeyi,bana görünmez olmayı seçince içimdeki uyuklayan canavarı sopayla vurarak yerinden sıçrattı.
Ben de "karşılaşacağımız anı" "öbür dünyaya" bırakmamaya karar verdim.
Yakında babalar günü geliyor.Kendisini arayıp babalar gününü kutlamayı planlıyorum.Muhtemelen sesimi hatırlayamayacağı için kendimi tanıtmam gerekecektir.Öyle bir tanıtım yapmam gerekiyor ki o esnada yanında muhtemelen eşi,kızları,oğlu,torunları,gelin ya da damatları olması nedeniyle ne diyeceğini bilemesin,başından aşağı kaynar sular boşalsın.Yine muhtemelen var olan hipertansiyonu ya da diabet hastalığı kendisine fenalık geçirtsin ama ölmesin.Çünkü sırada daha ailesiyle yaşadığı eve yapacağım ziyaretin bilgilendirmesi olacak...

Buzzz gibi bir yemek , az sonra!

Fikir kadını

Müzik ruhun gıdasıdır..

Ben aşağıdaki satırları hazırlarken Vangelis - conquest of paradise  dinledim.

Size de tavsiyem sesi açın,müziği dinlerken okuyun ve coşkumu hissedin..

                                           

İlginç fikirler bulmaya ve bunlardan para kazanmaya çalışırken aklıma gelen bir fikirdi interaktif roman yazmak.Ama araştırınca benden önce başkalarının da düşündüğünü dolayısıyla çok da ilginç bir fikir olmadığını farkettim:(

işte örnek bir site:
www.gokmenkucuktasdemir.com/?&Bid=648857&/...roman

Bunun gibi daha pekçok fikrimin olması son birkaç aydır hasıl olan bir durum.Oğlum artık büyüyor ve ben çok sıkılıyorum sadece ev hanımlığı yapmaktan.İş buldum ama gidemedim çünkü oğlumla 1 hafta ayrı kalmam gerekiyordu ve biz hiç ayrı kalmadık - 24 saat bile-.Anlaşılan ben sadece evde yapabileceğim,oğlumla birlikte olabileceğim,yetenek ve zevklerim ile örtüşen bir iş yapmalıydım.Bu blog bu sayede pekçok başarısız girişimin ardından oluşturuldu ve gelişmesi için okunmaya,yorumlanmaya ihtiyacı var.Yani size..

Anasayfada da belirttiğim gibi "If you are here, you are awesome" :)