Özdere nere?

İzmir'lilerin rahatına düşkün olduğuna dair bir söylenti vardır.Katılırım.Yıllardır Aydın'da yaşadığımdan aynı şeyi buralılar için de söyleyebilirim. Hatta şöyle bir rivayet vardır: Bir grup Denizli'li bir araya geldi mi nereye fabrika kuralım sohbeti yaparmış, bir grup Aydın'lı bir araya geldi mi de hangi kahveye oturup oyun oynayalım dermiş.

Rivayet bir yana sanayinin Denizli'de yoğun, Aydın'da 0 derecesine yakın olması, Aydın'da her köşebaşında bir kahvehane olması, çevremde bile çalışmayıp sadece kira gelirleriyle geçinen bir kitle oluşu bu rahatlığın bir göstergesi sanki.

İzmir'lilerin rahatlığı da birçoğunun Çeşme ya da Foça'da yazlığı oluşundan, olmayanlarınsa haftasonları kendilerini sahil beldelerine atışlarından ileri geliyor olsa gerek.Bu beldelerden biri de Özdere ama namı bir Foça ya da Çeşme kadar yaygın değil. Çeşme yolu üzerinde Seferihisar yol ayrımından ayrılıp Gümüldür, Ürkmez devamında yer alan genelde yazlıkların bulunduğu bir yer Özdere. Kuşadası'ndan daha yakın hatta. Kuşadası sahil şeridinin devamı sayılır.

Geçtiğimiz haftasonu eski arkadaşlarla çoluk çocuk Özdere'de bir otele gittik.Aylar öncesinden odalarımızı almıştık.Böylece sezon başlamadan oldukça da ucuza geldi.

Otelin adı Paloma Club Sultan Özdere.Mütevazilik yapmayayım hem işim hem eşim gereği çok otel gördüğümden otelin hizmet standartları ile ilgili çok olumlu geribildirim veremiycem.Yaşadığımız birkaç olumsuzluk dışında kötü de diyemem.Ancak otel için çok net söyleyebileceğim birkaç şey var tabii.

1.Çocuklu aileler için biçilmiş kaftan

2.Doğa güzelliği tartışılmaz

Pazar sabahı kahvaltı öncesi çıktığım turda bu 2 konuyla ilgili çektiğim fotoları paylaşıcam. Farklı bir yeri keşfetmek için Özdere'yi görmeli...

(Bazı resimleri çevirebilseydim süper olacaktı ama bilgisayardan buraya aktarırken maalesef orjinal hallerine dönüyorlar inatla.)

Otel çok geniş bir alan üzerinde kurulu.Üç ayrı koy var, ikisinde kumsal mevcut.Burası bir kumsaldan diğerine gidiş için kayalar üzerine yapılmış platform.

Vardığım kumsaldan Hollanda evlerini andıran bu klup odalarını çektim.Sol uçta ayrıca bir de değirmen var.Bu odalar diğerlerine göre daha yeniymiş, içlerini görmedim ama benim kaldığım oda eski olmasına rağmen gayet bakımlıydı.Eşyalar yenilenmişti belli ki.

Kumsaldan mavi bayraklı denizin görüntüsü.Karşısı Samos(Sisam) adası.Kuşadası- Güzelçamlı'dan bu ada çok daha yakın.Güzelçamlı tekne turlarında adada kumsalda güneşlenen komşularımızla selamlaşabilmiştik :)

Geldiğim yol.Arkası diğer kumsal ve otel ana binası ile benim de kaldığım klup odalarının yer aldığı bölüm.

Kuşadası'daki Aqua Fantasy'yi hiç aratmayacak büyüklükte bir aqua park da burada var.Saymadığım kadar çok yetişkin kaydırakları, çocuklar için ayrı bir kaydıraklı alan.Oğlum havanın serin olmasına rağmen titreye titreye de olsa bugünün ilerleyen saatlerinde parkın keyfini çıkardı.

Yine çocuklar için bir luna park.3 ayrı oyuncak var.

Otel öyle büyük ki, dolaşırken kendinizi böyle meydanlarda falan buluyorsunuz.Bir kasabayı keşfeder gibi.

Ve asıl güzellik burada işte.Denizle birleşmiş havuz...Panaroma havuzu.

Havuz nerede bitiyor, deniz nerede başlıyor, tam romantizm..

2. kumsal.

Bir saat kulesi benzeri bişey.

Kaldığım oda.Heryer yemyeşil, doğal yaşam dolu.Adım başı güneşlenmeye çıkmış kertenkele görmek mümkün.

Bu da ben, kafamda deli sorulara rağmen keyif almaya çalışırken:)

Seneler sonraya not:

Bu fotoğraf çekildiğinin ertesi günü benim için çok önemli olan bir konuda aldığım kararı binbir güçlükle uyguladım.Bir gün hakkında konuşmaya ya da yazmaya cesaret bulabilirim umarım.Daha da önemlisi, kendimi affedip pişmanlık yaşamaktan vazegeçer ve acıma bir son verebilirim.

Bugün 20'li yaşlarda olanlar

Haziran ayında 36'yı bitirecek biri olarak 30'lu yaşlarımı ancak idrak edebiliyorum. Son yıllarımı kendimi 28'de bırakmış gibi hissederek geçirdim çünkü.Cahit Sıtkı Tarancı'nın etkisiyle olsa gerek 35 gibi hissetmeye başlamıştım ki(aradaki yılları atlayıp) bir baktım aslında 36'yım.

Yaş mevzu değil aslında gündemim, öylesine yazdım bunları.Asıl gündem benden 10 yaş küçük kardeşim.

İlk üniversiteyi kazandığında...

İlk üniversiteyi kazandığında ben, eşim, annem karşımıza oturttuk ve bir konuşma yaptık:

"Sen erkek olarak hayata kızlara göre 1-0 mağlup başlıyorsun.Okul bitiyor, askerlik mevzu bahis oluyor.O nedenle işi sıkı tut, sene kaybetmeden üniversiteyi bitir, sonra pişman olma"  

bab'ında.

Biz bu konuşmayı hiç yapmamışız gibi 3 yıl sonunda okuduğu bölümde hala 1. sınıf derslerini almaya devam ediyordu ve yeteneği olmadığını söyleyip okulu bırakma kararı aldı. 3 yıl boyunca "sen aslansın, sen kaplansın" ile zorladığımızla kaldık ve sonunda hak vererek bu kararını destekledik.

Yeniden sınava girdi.Etiketi yetecek bir üniversiteyi kazandı.Hem de branş değişikliği yapmış ve okumaktan keyif alacağı bir bölümü seçmişti.3 yılı devirdi ve üniversiteyi (şimdilik) yine bıraktı çünkü kaldığı derslerle önümüzdeki yıl bitmesi gereken okul bir 3 sene daha uzadı.

Ve depresyon...

Şu an 26 yaşında, çok iyi iki üniversitenin iki iyi bölümünü yarıda bırakmış, geleceğe dair hiçbir hayali, umudu kalmamış bir yetişkin olarak ağır bir depresyon içinde.

Çocukluk hayali yazar olmaktı.Hala da öyle sayılır.Yapmaktan tek keyif aldığı şey bu.Bu hayalini görmezden gelmemiş olmakla birlikte diploma sahibi bir yazar olması yönünde destekledim hep bugüne kadar. Fakat üniversite bitirmek öyle ağır bir yükmüş ki uzun konuşmalar neticesinde aslında yaşamanın bir hayalkırıklığı olduğunu hissettim.

Hem kendi anlattıkları hem de çevresindeki arkadaşlarıyla yaptığım konuşmalar gençlerin ne kadar umutsuz olduğunu gösterdi. 

Hiçbir meslek hayallerini karşılamıyor çünkü hayaller frp oyunları gibi gerçek hayattan çok bağımsız.(Fazla yüksek hedefler mi konuyor?)

Mezun olduktan sonra kısıtlı iş imkanlarına karşın iş hayatına giriş yapmak uzak bir hayal.

 (Binlerce meslektaş arasından sıyrılmak için artık iyi bir üniversite ,master, yabancı dil vs. yeterli değil. Özgüveni fazla yüksek bireyler yetiştirip kendileriyle yüzleşmelerine yıllarca engel mi oluyor aileler?)

Ülkenin siyasi, ekonomik, sosyolojik dengesizliği bireylerin dengesini de bozuyor.

(Hergün umutsuzluk aşılayan toplumsal olaylar, yüzünden,sesinden en önemlisi varlığından nefret ettiğimiz politikacılar ve ülkeyi satan,bölen, vatandaşını köleleştiren politikaları nedeniyle yarına inancımız kaldı mı?)

Öğrencinin yeteneğini, ilgisini doğru tespit edip doğru yönlendirebilen, mutlu bireyler yetiştirebilen eğitmen/ rehber/danışman yerine tavşanı hareket ettiren mekanizmaların varlığı ile sonunda gelinen nokta.

(Eğitim sisteminin şu anki durumu hakkında bilgisi olan var mı, en son ne zaman, ne değişti mesela???)

Gençlerin ümitsiz olduğunu biliyorduk evet ama bu denli yaygın, bu denli acı verici olduğunu, adeta bir virüs gibi bir nesili çoktan hasta ettiğini içine girince farkettim.

Gelecek beklentisi olmayan insanları bekleyen en büyük tehlikeler de anlık zevklerdir. Uyuşturucu kullanımının sandığımdan daha yüksek oluşu( sadece istatiklerde değil, bizzat tanıdığım isimlerde görmek) bunun bir sonucu işte. Daha da ilginç tarafı uyuşturucu deyince benim ve benim akranlarımın büyük kısmının aklı çıkarken( enjektör fobisi düzeyinde neredeyse) 20'li yaşlardaki gençler arasında uyuşturucu çooook doğal, sigara içmekle eşdeğer bir anlamı var.Hatta sigara daha yüksek bağımlılık yaparken, alkol baş ağrıtırken, uyuşturucu hem sonrasında sıkıntı bırakmıyor hem de çok eğlendiriyor(!)

Peki ya sonra...

Ne kadar korktuğum tahmin edilemez. Sadece benden 10 yaş küçük kardeşim ve onun akranlarını tanıdığımı sanarken aslında tanıdığımı sandığım kişileri sadece hayalimde canlandırdığım, gerçeklerinin çok farklı olduğunu görmek çok endişe verici. Bir de 30 yaş küçük oğlumu ve onun 20'li yaşlardaki hallerini hayal etmeye çalışıyorum.Eldeki veriler ve deneyimlerle hayal edememek daha da korku verici oluyor.

Varoluş sancısı çekilen günler bunlar. Değişimi değişimle birlikte yakalayıp hızla adapte olabilmek bir insan için en önemli yetenek olmalı...

Sarı saçlarımdan ben suçluyum kabul!

Saçlarım senelerdir röfleli.Bir dönem turuncu,kızıl,siyah,kestane girişimim oldu ama sarı benim rengim.Sarının saçta yarattığı güzelliği diğer renkler nadir veriyor aynı zamanda zararı da tabii.

Sırf şu sarı saç merakım yüzünden neredeyse 20 yıldır saçlarımı uzatamıyorum çünkü uzamıyorlar.Ne zaman kuaföre gitsem saçlarımın kesilmeye ihtiyacı olduğunu söylüyorlar.Kuaförler saç kesmeye bayılır tamam ama 2 ay önce kesilmiş saç için yine kesim öneriyorlar haklı olarak.Çünkü saçlarım barbie bebeklerin keçeleşmiş saçları gibi oluyor hemen.

Kuaförün bunun için önerisi saç bakımı oldu.Ancak bu iş de oldukça maliyetli.Boya,röfle,bakım derken ben kuaföre 150 tl bayılıyorum 2 ayda bir.Harcadığım 4-5 saatlik zaman da cabası.

Artık kuaförlere savaş açtım ve evde kendi bakım-boyama işlerimi kendim yapmaya karar verdim.

Bunun için takip ettiğim bir blogda nasıl boyayacağıma dair bilgileri aldım.İşte o blog:

http://yaseminindiktikleri.blogspot.com.tr/2012/11/platin-sari-ve-sac-boyama.html

Bakım içinse dün Watsons'dan iki ürün aldım.Keratinology serisinden biri saç maskesi,diğeri bakım serumu.Profesyonel bakım ürünleri kadar iyi sonuç verirler mi bilmiyorum ama bu şekilde maliyetinin daha ucuz olacağına eminim.Biraz daha uzun süre,daha sık kullansam bile daha avantajlı olurum gibi geliyor.

Bakım deyince de aklıma geçenlerde yaptığım avokado sosu geldi.Avokado,sarımsak,limon ve zeytinyağından hazırlnan bu sos aslında çok lezzetli olabilirdi ama benim sarımsak konusundaki açgözlülüğüm ve sarımsakların acımasızlığı nedeniyle yenmekten çok uzak bir şey oldu:) Hiçbişeyi dökmeye kıyamam; ben de aldım saçıma sürdüm maske niyetine...Saçlarıma faydası olur muydu bilemiyorum ama sarımsak kokusunun yoğunluğu ve zeytinyağının kalıcılığı nedeniyle şampuanı her zamankinden fazla kullanmak zorunda kaldım ve evde hazırlanan maskelerin bu dezavantajını hatırladım yeniden :)

Bakalım Keratinology bana umduğum olumlu sonuçları getirebilecek ve kaynak yaptırma masrafından kurtarabilecek mi? :)

Bakıcı aramak

Böyle bir bakıcı arıyorduk...

Hep iş arayan tarafta ben mi olucam,biraz da işveren olayım dedim ve babanneme bakması için bir yaşlı bakıcısı aramaya koyuldum.
Yaşlı olmak çok zor,yaşlıya bakmak daha da zor.Bu bakıcı bizim bir sene içinde bulduğumuz 4. kişi oldu.Diğerleri muhtelif sebeplerle işi bıraktı.

Gece gündüz yatılı bir bakıcı bulmak hele hele de uygun bir fiyata bulmak denizde saç tokasını düşürüp kumda onu aramaya benziyor.

Başvurmadığım yer kalmadı desem yeridir.Öncelikle eş-dosttan yardım istedik.Bir ablamız sağolsun bağlı bulunduğu cemaatten birçok bayan getirdi.Bunlar hep daha önce çalışma deneyimi olmayan,eşlerinin çalışmalarına izin vermediği,tek sosyal faaliyetlerinin dini sohbetler olduğu bayanlardı.
Buradan uygun birini bulamayınca danışmanlık şirketlerine bir bakayım dedim.Oraları tam insan pazarı.Yurtdışından tuttukları bayanı getirmişler,fuhuş yasak olunca bari bakıcı yapalım bunları demişler.Burdan da bir nane olmadı..
Sonra aklıma belediyeler mi gelmedi,sosyal yardımlaşmalar mı,huzurevleri mi,alzheimer dernekleri mi?Hiçbirinin aradığımız türde bir hizmeti yoktu tabii de bir ihtimal baktım işte.
En son işkur'un önünden geçerken niye olmasın diye düşündüm ve daldım içeri.Aklımla bin yaşayayım sonunda aradığımız bayanı oradan bulduk.Eli yüzü düzgün,görmüş gçirmiş,temiz ve ahlaklı biri.Hem de fiyat konusunda tam istediğimiz rakamı kabul etti.Tek dezavantajı var biraz yaşlıca.Babannemle birbirlerine bakacaklar artık ve böyle idare edebildiğimiz kadar edicez.Yoksa bizim yanımıza taşınmak zorunda kalacak ki bu hepimiz için daha zor olacak haliyle.

Bakıcı ararken pekçok şey öğrendim ama:

1.İstisnasız hepsi babannemi görür görmez " annecim,sen benim annemsin" deyip elini yüzünü okşayıp sevmeye başlıyor.İşimin gereği olarak yaşlıları çok severim demenin beden dili bu olsa gerek.
2.İkinci söyledikleri de "ben Allah rızası için teyzeye bakarım" oluyor ki konuşmanın sonunda verdiğimiz fiyatı beğenmeyip "Allahın rızasının" 1000 tl'den başladığını öğreniyoruz.töbe töbe...
3.Birçoğu oldukça çaresiz durumda.Paraya ihtiyaç duymanın ötesinde kalacak yeri olmayan,çocuklarının yanında yaşamaktan yorulmuş ya da çocuklarına para yetiştirmenin derdine düşmüş insanlar.
4.İşveren olmak ve bir nevi iş görüşmesi yapmak çok zormuş :)

Bir bayanın istemeden kalbini kırdık ve hala çok üzgünüm.Telefonda görüşmek için randevu verdim ve uzun yoldan geleceği için çalışma koşullarını ve verebileceğimiz rakamı da söyledim ki şartlar kendisine uygun değilse boşuna onca yolu gelmesin diye.Maalesef bu konuşmayı kesin işe alındım olarak algılamış ve bavulunu toplayıp gelmiş.Olmama ihtimalini,başka kişilerle de görüşmek istediğimizi öğrenince çok bozuldu ve kendisine olumsuz cevap vermek üzere telefon ettiğimde telefonu yüzüme kapattı.Gerçekten çok üzüldüm ama bir yerde de iyi oldu,hoşgörü ve sevgi düzeyini öğrenmiş olduk bu sayede...

Birgün bir sebeple bakıcı aramak zorunda olursanız İşkur'u hatırlayın.Piyasa fahiş fiyatlarda ama buraya başvuran kişilerle pazarlık etme şansınız daha yüksek...

Kısmetimiz böyle oldu :)

Artık şiddet yanlısıyım!

Kandırılmışım,kandırılmışız aslında.Doğru bildiğimiz herşey yalanmış.Irkçı,faşist sıfatları bizim için söylenmiş.Vatan sağolsun diyen analar vatan hainlerinin analarıymış.Şehitlik denen şey nihat doğan,yılmaz erdoğan,rte gibilerinin dini inancında varmış,biz kafirmişiz meğerse.Kendilerine sosyalist diyenler kürt faşizanlığına halkların eşitliği diyormuş,kavramları karıştıran bizmişiz...

33 yıldır PKK denen bir terör örgütü ve onun elebaşısı Apo isimlerini duyuyorum.Apo şerefsizdi,bebe katiliydi hatta o. çocuğuydu.Pkk propagandası yapmak suçtu.Apo'ya sayın dendiğinde ecdadımıza küfredilmiş adlederdik.Sarı-kırmızı-yeşil bayraklar o örgütün bayraklarıydı.Bugüne kadar böyle bilirken bugün sokaklar o bayraklara dolup taşıyor,o şerefsiz apo'nun konuşmaları televizyondan canlı yayınlanıyor.pkk denen it sürüsü silahı bırakmıyor ama "gözümüz üzerinizde" der gibi sınırdışına çekiliyor.Bütün bunlara da alkış yapan insanlar alenen ortalıkta fikir beyan ediyor.Ben ve benim gibi bunların kanına dokunduğu insanlar şiddet yanlısı ilan ediliyor,örümcek kafalı deniyor.Ben zaman makinesine ne zaman girdim de çıktığımda herşey böyle değişmişti??

Bugün ilk kez bir çocuğum olduğu için bin pişman oldum.Çünkü o olmasaydı bugün ben maalesef bu korku toplumunun korkak bir vatandaşı olmaz ve sokağa çıkıp "Ne mutlu Türküm diyene,kahrolsun Apo" diye bağırabilirdim en kolayından.Ya da  henüz ispatlanamamış bir terör örgütünün henüz olmayan kampına gider ve o örgüte üye olurdum.Nasılsa binlerce masum insanı öldürenler birer kahraman artık.Henüz öldürmeyen ama sözde devlet erkine müdahale etme planı yapanlar vicdanları rahatça hapis yatıyorlar.Bense kendi evimde sözde özgürüm ama vicdanım onların binde biri kadar rahat değil hiçbirşey yapamadığım için.Nasılsa birkaç yıla kadar apo'ya karşılık onlar da serbest bırakılır.Hukuk zaferi sanarız biz de...

Belki de en güzeli Orta Asya'ya geri çekilmektir.Nasılsa herşey mümkün artık hayal değil.

Bugün çok mutsuzum.Aslında uzun süredir öyleyim de, bugün şu Apo şerefisizinin yaptığı konuşma ve veril(mey)en  tepkiler beni çıldırttı! Elim kolum bağlı izlemek de cabası!

Çakma Barbie çakma Ken ile tanışırsa

Birkaç hafta önce Beyaz Show'da Ukraynalı bir hatun çıkmıştı "Canlı Barbie" diye.
Yaz olsa izlerken ağzıma sinek kaçabilirdi.Bir müddet kendime gelemedim bu nasıl bir kafadır diye.
Hatun henüz 23 yaşında ama 5 yaşından beri Barbie takıntısı nedeniyle kendini ona benzetmeye adamış hayatını.Vücudundaki tek estetik göğüslerindeymiş(!?).Bir de orjinali yeşil olan gözlerine barbie'ye benzesin diye mavi lens takıyormuş.
Hatun gülünce Barbie'ye benzemediğine inanıyor ki o porselen bebek görüntüsü bozulmasın diye gülmemeye çalışıyor.Bu da yapaylığı ikiye katlıyor tabii.
İşte bu hatun Amerika'da Barbie'nin sevgilisi Ken olmaya çalışan başka bir manyakla tanışmaya gitmiş.Birbirlerinin görünüşlerini beğenmemişler bir de haspalar...Bir de bize sorsalar ya..

Çakma Barbie Valeria Lukyanova ve çakma Ken Justine Jedlica

Bu arada mesleği de astral seyahat uzmanlığıymış.Ne kafasıysa benim hiçbir zaman anlayamayacağım kesin.

   

Orjinal hali dünyalar güzeli olan bu kızcağız ruhundaki rahatsızlığın farkında olmadığından kendini güzelleştirdiğini düşünürken maymuna dönmüş maalesef.

Öncesi

sonrası

Vücudunda sadece göğüs büyütme operasyonu olduğunu söylese de belinin inceliği konusunda kaburgalarını aldırdığını düşünenler var.

  

Bu da Ken işte..18 yaşında burun ameliyatlarıyla başlamış estetik hayatına.32 yaşındaki an itibariyle 90 ameliyat geçirmiş.

Angelina Jolie dudakları ve göğüsleri bunlardan bazıları:)

 

Bu çocukcağız da gençken eli yüzü düzgün hatta yakışıklı bile sayılabilirmiş.Şimdi daha çok Bülent Ersoy'a benzemiş.

öncesi

sonrası

ağzını yüzünü dağıtmış ama kavgada değil ameliyat masasında

kaynak: http://www.dailymail.co.uk/femail/article-2272066/Real-life-Barbie-Ken-Valeria-Lukyanova-Justin-Jedlica-meet-hate-sight-other.html

Çirkin avukat aranıyor! *

Gergedan'ı duymayan var mı?


Henüz duymamış olanlar için iki haberim var:
1. Hiçbirşey kaybetmiş sayılmazsınız.
2.Gergedan Asya ve Afrika'da yaşayan bir hayvandır:)





Eşimle arabada bir yere gidiyorduk ve radyo kanallarını gezerken kanallardan birinde bağıran bir adam duyduk.Ben önce Erman Toroğlu ya da Ahmet Çakar tarzında bir abinin spor tartışma programında yorum yaptığını sandım.Ama dinledikçe konuşulan şeylerin spordan ziyade biyoloji,tıp bilimlerine yakın olduğunu farkettim:)

Bakmayın bilim dediğime.Ömer Hoca adındaki bir amcanın (ne hocası olduğunu merak etmeye devam ediyorum) avaz avaz "Beni klasik satıcılarla kıyaslamayın.Benim parayla pulla işim olmaz.Olsaydı şimdi köşeyi dönmüştüm.Biz halka hizmet için yapıyoruz bunu.Gergedan kullan adını tarihe yaz vs. " tarzındaki çığırışları eşimle birbirimize bakıp gülmeye başlamamıza neden oldu.
Merak edip pürdikkat biraz daha dinledik.Ne zaman ki telefon numaralarını öğrenme güçlüğü yaşayan birine öğretmeye çalışır gibi vermeye başladı 6. tekrarda dayanamayıp kanalı değiştirdim.

Bu Gergedan denen ürünlerin ne olduğunu tahmin edersiniz.İlla merak ediyorsanız buyrun dinleyin buradan.

Benim asıl anlatacağım son birkaç gündür gelen sms'ler hakkında.Önce eşimin telefonuna bu gergedan reklamları gelmeye başladı.Hadi erkek,hedef müşteri kitlesinde falan dedik.AA, bugün benim telefonuma da geldi aynı mesaj.Bakın çift büyük A yaptım,şaşkınlığımı düşünün işte:)
Dün gece saat tam 3'te de şöyle bir mesaj geldi:
"merhaba canım ben elif.çılgın ve sınırsız sohbete var mısın? ara beni boya beni vs..."

Benim merak ettiğim şey telefon numaralarımız kim veya kimler tarafından bilgimiz dışında böyle firmalara satılıyor?(Hattımı alırken numarama kampanya ve bilgi mesajlarının gelmesini istemediğimi belirtmiştim)
Numarama bilgim ve isteğim dışında özel hayatıma tecavüz edecek şekilde mesaj gönderimi yapan bu firmaları veya numaraları nasıl tespit edebilirim ve haklarım neler?
Şikayetimi kime yapacağım?
Okuyan avukatlardan ücretsiz danışmanlık almam mümkün müdür?:)

Çığırtkan satıcılar ve "şu an arayan ilk bilmemkaç kişiye özel indirim" falan gibi satış teknikleri ne kadar çoğaldı son zamanlarda.Gerçekten işe yarıyor ki mantar gibi çoğalıyor bu firmalar maalesef.

Cehalet toplumu olduk vesselam!


*Çirkin psikolog aranıyor başlıklı yazıma birçok psikolog tıklamıştı.Niyetimin bu olmadığını yazıyı okursanız göreceksiniz aslında.Böyle başlık atarsam da belki avukatlardan bir geri dönüş sağlarım diye umdum.Beni dava etmeyin nolur,tamamen masumane bir düşünce bu!:)

Son günlerden kısa kısa

Spora normalde sabahları gidiyorum.Fakat bugün işim olduğundan akşam eşim eve gelince gittim.Pilates seansı varmış ona girdim ben de.Salonda 4-5 kız ısınıyorlar,hoca daha girmemiş odaya.Kızlardan bir tanesi yanıma geldi ve muhabbete başladı yeni misiniz falan diye.İki dakikada kızın hayat hikayesini öğrendim,üstüne üstlük "ya hep akşamları gelsenize,daha sık görüşelim sizle" dedi.Bir an kendimi gördüm kızcağızda.6 aylık bir bebeği varmış ve belli ki doğum sonrası depresyonu yaşıyor.Ama onun bir farkı var ki çalışmaya başlamış ve spor yaparak atlatacak kısa sürede...

Spordan başlamışken sporun da bir nevi seratonin bağımlılığı yaptığını düşünmeye başladım.Öyle çok keyif alıyorum ki o spor sonrası çektiğim acılardan bile spor yapmadığım gün eksiklik hissediyorum resmen.
Dün hatta biraz zorladılar beni.Büyük kas gruplarını çalıştırcaz deyip allah ne verdiyse yaptırdılar uzun uzun.Eve geldiğimde kamyon çarpmış ya da dayak yemiş gibi benzetmelerinin hangi hislerle yapıldığını keşfettim.Kolumu kaldıracak halim yoktu ve uyudum hem gündüz hem de gece deliksiz.





Acıdan zevk almakdan bahsetmişken de birkaç blog keşfettim.Bildiğin sado-mazo eğilimli kişilerin yaşadıklarını anlattığı yetişkin blogları.Benim de yazıları okurken hissettiklerim onlardan çok farklı değildi sonra farkettim.Okurken iğrenme,kızma,aşağılama hisleri duyarken kendimi okumaktan alıkoyamadığımı gördüm.Manyakça birşey ama merak ağır basıyor sanırım.Anlamaya çalıştım,anlayamadım bu insanları.Neyse garip işte.




Birkaç arkadaşın şu sıralar kuantum,reiki gibi işlere merak saldığını ve toplaşıp bu konularda özel dersler aldıklarını öğrendim.Hatta üşenmeyip her hafta İzmir'e çakralarını açtırmaya gidiyorlamış ne demekse.
Bir gariplik daha.Bu insanları da anlamakta zorlanıyorum.Daha doğrusu bu işlerden ne anladıklarını anlamıyorum.Hayata olumlu bakmaksa kişisel gelişim seminerleri,kitapları yıllardır bu işi yapıyor zaten.Huzursa sağlam bir inanç sisteminden daha huzur verici başka birşey olduğunu sanmıyorum.Kısacası bu da garip işte...




 Yine bir arkadaş işten yeni ayrıldı.Diy 'lere meraklı ve yetenekli bir kişi.Bu nedenle de hazır çalışmıyorken ahşap boyama kursuna falan gideyim demiş ama eşi "sen iyice ev kadını moduna girdin,kendini geliştirecek bir kursa git,tahta boyamaya değil" diyerek kızı caydırmış.Kendimi aşağılanmış hissettim resmen.Ben de çalışmıyorum ve pasta kursuna falan gittim ya "iyice ev kadını moduna girmiş" mi oluyorum şimdi? Evet öyle oluyorum,acı ama gerçek...





Kurs demişken de hazır "ev kadını modundayken" çikolata kursuna da kayıt yaptırdım.Onu da öğrenicem inşallah...Kek ve çikolata evi'min hayalini süslemeye devam ediyorum her gece yatarken:)






 Bu haftasonu evlilik yıldönümümüz var.Hediye ve program telaşındayım.Erkeklere hediye almak çok zoooooorrrrrrr!Eşimin tezi tam tersi,yani çok kolay olduğu.Seçenek çok kısıtlı erkeklerde ve devamlı aynı hediyeler etrafında dönüp duruyoruz.Bu bana göre işi zorlaştırıyor.Mesela eşimi ele alayım.Kullandığı aksesuarlar kolsaati,cüzdan,güneşgözlüğü,kemer.Bunlar son aldığım hediyeler aynı zamanda.Çalıştığı yer giyim çeki verdiği için kıyafetlerini bol bol o çekle alıyor zaten.Para verip nadiren kendine kıyafet alır.İlgi alanı teknolojik ürünler ama onlar da beni aşıyor.Geriye bir tek parfüm kalıyor sanırım:(




Neyse,ben biraz Stephen King okuyup dağılmış beynimi uçurayım tamamen.

İyigeceler Bir sırrım var...

Salvador Dali - Zodyak

Birkaç hafta önce İzmir'de Salvador Dali'nin sergisi olacağını duyunca çok heyecanlanmış ve bir fırsat yaratıp gitmiştim.Dali'nin bilinen pekçok eserini göremeyince biraz hayal kırıklığına uğradım ama zaten serginin adının Zodyak olduğunu görünce eksik bilgiyle gittiğimi farkettim.

Dali'nin burçlarla ilgili yaptığı tablolardan oluşan bir seri adından da anlaşılacağı üzere.
Sanatçıya ait kişisel fotoğraflar,burçlarla ilgili açıklamalar da bir farklılık katmış böylesi bir resim sergisine.
Biz kendi burcumuz olan ikizleri ve oğlumuzun burcu olan aslanı fotoğrafladık sadece:)

"Ben sürrealizmin ta kendisiyim" diyen Salvador Dali için birkaç da bilgi vereyim.

Ekmek ve yumurta bu ilginç kişilik için çok büyük bir önem taşıyor.Öyle ki kendi sağlığında kendi imkanlarıyla kurduğu müzenin (İspanya) dış cephesi ekmek ve yumurta figürlerinden oluşuyor.

"Ekmek ve yumurtanın dışı serttir ama içi yumuşaktır.Tıpkı benim eserlerim gibi.Dışardan bakıp gördüğünüzle içindeki anlam farklıdır" 

Bazı objeler pekçok eserinde tekrar eder ve herbirinin anlamı vardır.Örneğin akan saat, uzun bacaklı fil, kafa bölgesinde çekmece gibi.

Bu sergide de tekrar eden objeler vardı.Cinsel organlar,soytarı,parçalanmış bedenler gibi.Keşke tabloları da açıklayıcı yazılar ya da anlatımlar olsaydı.Pekçoğumuz psikanalist ya da sürrealist değiliz zira:)

Salvador Dali sadece bir ressam değil aynı zamanda deneysel sinemanın ilk örneklerinden birinin de yazarı.

Yönetmen bir arkadaşı ile birbirlerine anlattıkları rüyaların etkisinde hazırladıkları "Bir Endülüs Köpeği" de aynı tabloları gibi,aynı ekmek ve yumurta gibi...

 Bir Endülüs Köpeği'ni izlemek isterseniz: