İkinci bebek mi hayatın sonu mu?

Yaklaşık 5 yıl önce oğlum doğduktan sonra aylarca tövbe ettim, "bir daha çocuk mu, allah saklasın" dedim. Tecrübeliler " unutursun bir gün" dediler.Unutuluyormuş...

 5 gün önce evde yapılan testlerle ikinci kez bebek beklediğimi öğrendim. Bende nasıl bir mutluluk halleri, nasıl bir sersem ruh hali, ağız kulaklarda gülmeler falan belli değil.DogoMutluluk doktora gidinceye kadar sürdü. Doktor da hamileliği onayladı, kese ve içinde miniminnacık embriyoyu gördü. Ben de onunla birlikte izledim tabi. Ancak şimdi bakıyorum da kimyasal gebelik(boş gebelik) olsaymış daha mı iyi olurmuş diye düşünüyorum. 3 gündür çektiğim acıyı anlatmayacağım, sadece koca milletine bir-iki çift lafım var, söyleyip çıkacağım...

Sorun şu ki, eşim ilk duyduğu andan itibaren başını kuma gömmüş devekuşu  ya da 3 maymun tarzında bir ilkel yaşam formuna döndü.Doktora gidinceye kadar bunun doğal olduğunu düşünüyordum. "İlk tepki şaşkınlık olacak tabii, çok normal ", "Evde yapılan testler güvenilir olmayabilir, belki aksi bir durum vardır diye kendini kaptırmamaya çalışıyor" tarzında Pollyanna'nın bile aklının ermeyeceği kandırmacalarla doktora gideceğimiz günü bekledim.

Ancak doktor muayenesinde gerçek ortaya çıktı.

Doktor bir süredir boyanmamış  ve "gelmiş" saç diplerime bakarak :

-Saçlarımızı boyatmıyoruz,

tartı sonrası:

-Doğal ve dengeli besleniyoruz,

-Sigara içmiyoruz, hemen bırakıyoruz,

-Folik asiti günde 3 tane alıyoruz,adı üstünde trio o sizin aldığınız.(Trio içindeki kalsiyum ve D vitamini nedeniyle verilmiş bi isim diye bozmuyorum ama ben bu doktorla devam etmem, not düşülsün)

 tarzında klasik irrite edici tavırlarını gösterirken benim biricik, sevgi pıtırcığı eşim :

-İsteğe bağlı kürtaj süresi kaç haftaydı?

-Boş gebelik olsaydı kürtaja gerek kalmadan düşer miydi?

gibi son derece bebeği benimseyici sorular soruyordu.

İlginç ama o sırada kulaklarım bu konuşmaları duyarken beynim analiz edemiyordu, sadece bir kenara not etmiş olmalı ki, sonra düşündükçe idrak etmeye başladım.Ben o sırada sadece siyah gebelik keseme, içinde ultrason başlığı oynadıkça görünüp kaybolan beyaz yavruma odaklıydım.Tamam, biraz da gereksiz yere biriktirip o sırada beni zorlayan idrar keseme...

Doktordan çıktık, herşeyin normal görünmesi beni çok rahatlatmıştı ama kan alınması, arabaya gidilmesi gibi geçen sürede hiç konuşmayan eşimi o sıradaki sessizlikte farkettim. Adam sanki kanser olduğumu, 3 aylık ömrüm kaldığını öğrenmiş kadar dalgın, çökmüş bir vaziyetteydi.

Eşek değilim herhalde, istenmediğini anladım.

Konuşalım teklifime sevinçle atlayıp içinde ne varsa kustu.Kustu diyorum çünkü o söylenenler kebap, baklava yiyip üzerine parmak atarak çıkarılmak suretiyle bir ziyafeti sonlandırmak gibiydi.

İşin kötüsü de şu aslında, söylediği pekçok şey doğruydu. Maddi imkanlarımız bir çocuğu daha iyi şartlarda yaşatmaya, okutmaya yetmeyecekti.Her dünyaya gelen rızkıyla gelir doğru, ama amaç sadece karın doyurmak olmamalı bu hayatta.İnsana yaraşır bir yaşam hakediyor herkes.Görünen köy bu insanca yaşamdan bizim ailemizin mahsur kalması. Yaşımız da artık geç.Babası 50 yaşındayken ilkokula başlayacak bir çocuğa ben ne verebilirim baba olarak diyor, haklı.Zaman kötü, dünya kötü, bir ruhu daha kurtarmalı bu kötü dünyadan ama, ama, ama...

Ama...

Ben mi abartıyorum, aksi bir kararı hiç aklıma getirmediğim için mi bilmiyorum bana 5 yaşındaki  oğluma zarar vermekle aynı derece acı veren bir düşünce karnımdaki canlının gelişimini sonlandırmak.

Nasıl verilir bu karar, günlerdir alıştırmaya çalışıyorum kendimi. 

Oturup liste yaptım neden doğurmalı, neden aldırmalıyım diye. Listenin doğurmalıyım tarafındaki herşey tamamen duygusal sebepler.Geleceğe yönelik alınan kararlar.Kalple ilgili.

Aldırmalıyım tarafıysa maddi ve bu ana yönelik sebepler.Duygusal kısım yok neredeyse.Akılla ilgili.

Kararım ne olacak bilmiyorum.Ancak yasal sürenin sonuna kadar beklemeye niyetim yok. Bir karar vereceksem hemen vermeliyim yoksa çıldırıcam.

Bu süre içinde eşimi çıldırtmaya kararlıyım ama.Çünkü herşeyin sorumlusunu o olarak görüyorum. Nasıl hamile kalınır adlı eğitici bilgileri bildiğinden eminim! Bu olayın bir sürpriz olmaması lazımdı. Bu da demek oluyor ki, devekuşuculuk oynamaya yeni başlamamış eşim.Öyle birşey olursa o zaman düşünürüz hesabıyla rahat davranmış. Benim ikinci bir çocuğa sıcak baktığımı bile bile yapmış bunu. Açıkcası oldukça kırgınım, biraz da aldatılmış hissediyorum. Şu anki hissiyatım ömür boyu onu affedemeyeceğim yönünde, zaman ne gösterir bilemem.

Bu akşam kendisiyle de paylaşıcam bütün bu yazdıklarımı.Çünkü en mutlu olmam gereken günlerde acı veren kararlar almaya zorlanmak, hayal edilenle gerçeğin farklı olmasının yaşattığı şok bazı şeyleri yeni görmemi sağladı.

Son söz:

Acı yok Rocky, acı yok!

Anne,bebek ve depresyon üzerine

Biraz önce yeni birkaç blog keşfettim ve dolaşırken blogger annelerin yeniden çocuk sahibi olmak konusunda istekli olmaları üzerine yazdıklarını okudum.Sonra kendi halime üzüldüm.Ben de doğum yapıncaya kadar 2.,3.,4. çocuğum olsun istiyordum ama birden acı gerçek şlaaak diye yüzüme çarptı.

Çok  isteyerek,hazırlanarak ,planlı ve keyifli bir hamilelik geçirdim.Zaten "aaa hamileymişim,hiç düşünmüyordum,tühh napcam şimdi?" diyenleri hiç anlamıyorum kimse kusura bakmasın.Çocuk öyle kendiliğinden olan birşey olmamalı.Sonra o çocuktan ne hayır beklenir ki?

Neyse konumuz  farklı.Doğum anına kadar herşey süperdi.Hatta ben manyağım ya, normal doğum diye tutturdum,doktorun beynini yedim 9 ay boyunca.Gel gör ki, bizim tontiş 9 ay 9 gün'de gelmeye kalktı ama plasentanın erken ayrılması denen bir problem nedeniyle ben 5 dakikaya inmiş doğum sancıları eşliğinde apar topar sezaryene alındım.
Hastanede de herşey süperdi.Taa ki eve gelinceye dek.Eve geldiğim gün beni bir ağlama krizi tuttu,ha geçti,ha geçecek derken 3 ay neredeyse aralıksız devam etti!Önce annemin kıymetini anladım,annem gidince yapayalnız kalacağımı,benim için ne kadar önemli olduğunu,herkesten daha yakın olduğunu falan düşünmüştüm.Sonra hayatın bir daha hiçbir zaman aynı olmayacağını farkettim.Bütün özgürlüğümün elimden alındığını düşündüm.Bunu zaten hamileyken de düşünüyorsunuz,kendinizi hazırlıyorsunuz ama yaşamadıkça hiçbirşey tam anlaşılmaz ya,öyle birşey işte.Zaten istemediğim bir şehirde yaşamak zorunda oluşum ve çocuğumu burada büyüteceğim gerçeği,gelecekteki monoton hayatım,gözümde canlanmaya başladı.Nasıl bir umutsuzluk,nasıl bir çaresizlik anlatamam...Tam kelime buydu,çaresizlik.
Bu düşünceler eşliğinde herşey de az biraz batmaya başladı.Çocuk ağlayınca büyüklerin şakayla karışık "aa çocuğu niye ağlatıyorsunuz?bakamıycaksanız verin biz bakalım." sözlerini ciddiye almaya başladım.Çocuğumu benden alacaklarını düşünüyordum.Tam bir paranoya hali.Gerisinden Kayınvalidemin paganist adetleri yazımda biraz bahsettim.
Biraz araştırınca bunları aslında her doğum yapan 10 kadından 9'unun yaşadığını öğrenince(doğum sonrası melankoli) "tamam,sorun yok" diyorsunuz ama ya durum daha da ağırlaşırsa?
Dediğim gibi bu durum tam 3 ay sürdü.Gece emzirmeye kalktığımda ağlıyordum,sabah gözümü açar açmaz ağlıyordum..Eşim birgün bu konu hakkında biraz konuşmaya çalıştı,o gün birilerinin benim farkımda olduğunu görünce sanırım benim için milat oldu.Ağlama nöbetlerim azalarak kesildi.Ama sinirlilik,toleranssızlık emzirme süresince devam etti.
Oğlum 13 aylıktı, emzirmeyi kestim.Çünkü emzirmeyi çok sevmeme rağmen çok da sinirlerimi bozuyordu.Emzirme nedeniyle duruş bozukluğuna bağlı bir gece kendimi acilde buldum.Boyun fıtığı başlamıştı ve her yutkunmamda boynuma kramp giriyordu.
Bu ve benzeri fiziksel rahatsızlıkların artmasıyla emzirmeyi kesme fikrini 18 aydan geri çekmek zorunda kaldım.Emzirmeyi kesince de hemen bir psikiyatra gittim.Doğumsonrası depresyon(postpartum depresyon) teşhisini o koydu.İlaç tedavisine başladı,hafif bir antidepresanla.Emzirme süresince hormonların etkisiyle bu depresyonun devam ettiğini,emzirmeyi kestiğim için hormonların da değişmesiyle zaten otomatik olarak kendimi daha iyi hissedeceğimi söyledi.Gerçekten de öyle oldu.Antidepresanların etkisi hemen ortaya çıkmaz ama ben emzirmeyi kestikten tam 1 hafta sonra belirgin bir  şekilde sakinleştim.Bunda belki de oğluşun da artık geceleri deliksiz uyumaya başlaması etkili olmuştur bilemiyorum.O güne kadar geceleri bazen sayardım kaç kez kalktım diye.15'ten sonrasını saymazdım.Sonra yanıma alıp uyumaya başladım ama bu sefer de beni emzik gibi kullanmaya başlayınca durum daha da can sıkıcı hale geldi.Neyse ki hepsi geçmişte kaldı.

Ama artık "yeniden bir çocuk mu?Allah saklasın!" diyecek hale geldim.Evet,hala çocukları çok seviyorum,karnında bir uzaylı gibi büyüdüğünü hissetmeyi,tekmelemelerini,ultrasonda görme çabalarımı,ona kavuşma anı vs. çok güzel ama..Ama zihnimden o ağlarken ona yapmayı hayal ettiğim işkence şekillerini,tuvalete bile gitmeye fırsat bulamadığım anları,uykusuz gün ve geceleri,aralıksız emzirme seanslarını,yeniden katı gıdaya geçiş seremonilerini,tuvalet eğitimi,emzirmeyi kesme vs. ,en önemlisi de o asabiyet hallerimi ve çocuğuma bağırıp çektiğim vicdan azaplarını düşündükçe çok korkuyorum.

En korkuncu da ne aslında?Ben tüm açıkyürekliliğimle bunlardan bahsederken (ki hangi insan ister bunları yaşamayı,ya da kim böyle birşeyle övünür?) bazıları çocuk sevgisinden,anneliğin kutsallığından dem vurarak "biz de çocuk doğurduk,biz hiç böyle düşünmedik,bunları yapmadık." diyebilecek kadar acımasız olabiliyor.Bunları söyleyenler tabi ki yine aslında bu durumu en iyi anlaması gereken ama karşı cinsten daha zalim olabilen hemcinslerim.

Peki benim umurumda gibi mi duruyor? "Hodie mihi, cras tibi" der bir latince deyişte.
"Bugün benim,yarın senin için..."

Kayınvalidemin paganist adetleri

Takıntılar ile ilgili yazımda bahsettiğim kayınvalidemin batıl inançları konusuna artık sıra geldi.İşte bahsi geçenler...
Uyarı: Batıl inançlar ile dalga geçenleri dinlemenin/okumanın uğursuzluk getireceğine inanıyorsanız aşağıdaki yazıyı okumadan başka bir sayfaya geçiniz:)

Doğum yaptıktan sonra ilk 40 gün kayınvalidem hergün bize geldi.Bilen bilir,bilmeyenler* için doğumdan sonraki ilk 40 gün lohusalık dönemidir.Tıbbi kısmı atlıyorum ama bu sürede anne çok hassastır.Büyük bir kısmı umutsuzluğa kapılır,hem mutlu hem mutsuzdur,ağlama krizleri gelir,kendini yetersiz hisseder; bazılarında bu durum şiddetlidir ve aylarca devam eder. (bknz: doğum sonrası depresyon)

Neyse, bu kısa bilgilendirmeden sonra "neden bahsediyorsun sen?" diyebilirsiniz ama bağlıycam biryere:)

Ben de bu durumları bizzat yaşamış biri olarak o dönemde kayınvalidemin ve eşlik eden hormonların beni nasıl ruh hastası haline getirdiğini anlatmaya çalışacağım.

Çocukla ilgili zaten ultra-über hassas olan ben çocuğuma "annenin nazarı çok değer" batıl inancı ile sevgimi gösteremiyordum.Onu öpmem,koklamam yasaktı.Söz dinlemeyip öpüyorsam ya da sevgi sözcükleri sarfediyorsam da hemen ardından "yere bakmam" gerekirdi.Kayınvalidem yere bakmanın nazarı azaltacağına inanırdı.Hele hele ayaklarını; hala daha öpmemize izin vermez.Bunun sebebi de ayaklarının öpülmesi durumunda küçük kalacağı korkusu!

Emzirirken memenin aniden çekilmesi ile bebeğin damağının düşeceği  -bununla ilgili korkunç bir de uydurma hikaye vardı ya unuttum gitti- ,bebeği dik tutarsak eğesinin kaçacağını söylerdi.(Düşük damak ya da kaçık eğe henüz hiçbir tıp literatürüne girmedi ama doktorlar büyüklerden daha mı iyi bilecek canım?!)

Sütümü sağıp bu sütle bebeğin yüzünü yıkamamı isterdi bir de.Bunun altında her zaman sütümün yeterli olmadığı,az geldiği gibi birtakım suçlamaların olma ihtimali de yüksekti tabii:)

İlk zamanlar göğüs uçları yara olduğu için biraz acılı geçer emzirmeler.Bebek doğru şekilde kavradığı anda acı da geçer ama tabii o ana kadar anne için gözyaşartıcı,oturduğu koltuğu tekmeleyeci,yanak içlerini ısırtıcı bir süreçtir.Söz konusu acı karşısında verilen bu tepkilere de kayınvalidemin tepkileri "aman yapma öyle,sütün kaçar" olurdu.Yani acı çektiğini belli edersen sütün gelmez inancı!

Bir de tabii 45 derece sıcakta doğsa bile "sineğin kanadından yel alır" inanışı ile bebeği sarıp sarmalamak vardı.Bu sebeple oğlum ateşlendi üstelik.(Yeri gelmişken yazayım.Oda sıcaklığı 27-28 derece olacak ve direkt üstüne hava üflemeyecek şekilde bebekli evde klima çalıştırılabilir.Tabii oda bol ve sık havalandırılmalı,
klima bakımı yapılmış olmalı vs.)

Yeni doğan sarılığı denen bir durum var ki bu durumda bebeğin üzerine mutlaka sarı renk giysi giydirilmeli,örtü örtülmeliydi.Sarılık hastalığının sarı renkle kovulabileceğine inanılan bir batıllık.Kayınvalidem bunun için özel sarı bir bez hazırladı,gel de kullanma:)!

Bebek susuz kalmasın su içirelim,düşen göbek bağını 40'ı çıkmadan cami avlusuna gömelim bla bla bla...

Bebeğin tırnaklarının bu süre içinde kesilmemesi de gerekiyordu.İlk 40 gün tırnak kesilmez,dışarı çıkılmaz!
Ben 1 hafta sonra doktora gitmek için,20 gün sonraysa gezmek için çıktım.Tırnaklarını hadi  kesmeyeyim dedim ama sıcakta eldiven de çocuğa işkence ve dünyayla tek bağlantısı o ellerle sağlayabileceği dokunma hissi diye beklemedim,10 gün sonra onları da kestim.

Son olarak da pek tabi ki meşhurrr 40 yıkaması...40 çakıl ,saç tokası-firkete-,para,ekmek,soğan kabuğu gibi büyü malzemeleri su dolu leğene konur.40 gün hiç dışarı çıkmamış çocuk(!) bu suyla yıkanır,gusül abdesti aldırılır.2 rekat da namaz kıldır çocuğa demesini bekledim ama henüz o boyuta ulaşamadı sanırım,bu kadarla yetindi:)

"Tuzlayayım da kokmasın" diye bir deyim duyduysanız bu da muhtemelen yukarıdaki batıl inançların bazıları gibi şaman adetlerinin günümüze kadar taşınmış hallerinden kalmadır.Çünkü bebek banyodan sonra tuzlanmalıydı ki  ilerideki hayatında fazla terlemesin,kokmasın!

40 gün çıkar ama huy çıkmaz tabi ki.Şimdilerde moda batıl inancımız oğluşun yatış şekliyle alakalı.Bizimki büyüdükçe yüzükoyun yatmayı sever oldu ama babannesi ısrarla çevirmemi istiyor.Yüzükoyun yatmak iyi değilmiş!

"Oyy içim bayıldı" diyorsanız bir de kayınvalidemle bir 40 gün geçirin derim:)

Yukarıda yazanların bazı tıbbi açıklamaları olabilir ancak bir bilim insanı olarak her "yapılmaz "denen şey karşısında "neden" sorusunu sorma ihtiyacı hisseden ben, mantıklı bir açıklama alamadığım/arayıp bulamadığım sürece hepsini batıl inanç olarak nitelendiririm.Kaldı ki yaptım da ne değişti diye sorarım aksini iddia edenlere:)Neden sorusundan korkanlardan da daha çok korkarım...

*hiç doğum yapmamışlar,yapma ihtimali olmayanlar,yapmış ama benim gibilere uzaylı gibi bakan şanslılar

Not: Kayınvalidemi seviyorum,yanlış anlaşılmasın:)

Aşkın ölümü

Evlilik aşkı öldürürmüş,yalan!Aşkı öldüren aileye katılan yeni bireydir.Bu bireyle birlikte karşılanamamaya başlar tüm temel ihtiyaçlar.Yemek aceleyle,doymak için yenir;uyku fırsat buldukça,bölük-pörçük uyunur;rüya görülmez senelerce-görülse de hatırlanmaz -;tuvalet ihtiyacı bekletilir,kaçırmaya yakın yapılır aceleyle,bazen çocuk kucakta;banyo yapmak için eskisinin aksine evde başka birilerinin bulunması beklenir ki çocuğa bakacak birileri olsun...Zaman gelir tartışma bile yapılamaz eşler arasında yorgunluktan,ne kafa dinlenir tek başına ne sinemaya gidilir birlikte.Hal böyleyken, kişi en temel insani ihtiyaçlarını bile karşılayamazken, aşk da olmaz elbette.

Bir aşk ölür her yeni bir bebek dünyaya geldiğinde...

Çocuk sahibi olmaya karar verirken...

Henüz çocuk sahibi olmamış dostlarımın merak ettikleri üzere yazılmıştır...

• Gecenin 3'ünde sebepsiz yere çocuğunuz ağlamaya başlarsa; tüm ihtiyaçları giderilmesine,sevilip okşanmasına rağmen susmuyorsa; onu sakinleştirmek için ne yaparsınız?

                  a.Yeter ki sussun,çocuk ne isterse yapalım. ( Komşular rahatsız olmasın yeter!)
                  b.Bırakalım ağlasın,nasılsa susacak. (aa,çatlıyor mu ne?)
                  c.Diğer (...)

• Dolaşmaya çıktığınızda çocuğunuz sizin istediğiniz gibi davranmıyor,suyla,toprakla vs. oynamak istiyor,farklı yerlere gitmeye çalışıyor,zorladığınızda kendini yere atıp öfke krizi geçiriyor..

                    a.Onun da bir kişiliği var,saygı duyup,isteklerine uyalım. (Sizin kişiliğiniz,istekleriniz ?)
                    b.Bir daha onunla dışarı çıkmayalım. (Pppppff!nereye kadar?)
                    c.Diğer (...)

• Çocuğunuz sebze yemeği yemek istemiyor.Onun yerine ekmek,pilav,makarna yemek istiyor..

                   a.Ne isterse yiyebilir,yediği yararmış.(Toprak,cam yiyenlere de karışmayalım o zaman!)
                   b.Sebzesini yiyinceye kadar aç kalsın.( Peygamber sabrı diye bişey duydunuz mu?)
                   c.Diğer (...)

Yukarıdaki örnekler benim bizzat yaşadığım( her anne gibi aslında) ve uyguladığım seçeneklerden bazıları.Bu seçenekler büyüklerimizden gördüklerimiz,kitaplardan okuduklarımız,internetten araştırdığımız,sağdan-soldan duyduğumuz farklı yaklaşımlardan oluşuyor.Hepsinin  parantez içlerinde de belirttiğim gibi avantajları gibi dezavantajları,uygulanabilirlikleri gibi imkansızlıkları da var.Tek bir doğru da yok.Farklı uzmanlar farklı görüşleri benimsiyor.Birbirlerine de çamur atıyorlar çaktırmadan ya da direkt: "O zaten çocuk psikiyatrı değil ki,pediyatrik nörolog!","Doktor bile değil,ne idüğü belirsiz"...Ama hepsinin buluştuğu ortak bir nokta var.O da şu: Anne-baba aynı yaklaşımı benimsemeli ve tek bir dilde konuşmalı.Yani İSTİKRARLI olmalı.

Dolayısıyla daha evlenmeden önce, en kötü ihtimalle çocuk sahibi olmaya karar verince bu sorular eşler arasında karşılıklı sorulmalı ve cevaplar değerlendirilmeli.Bu sayede eşin çocuk yetiştirme konusundaki yaklaşımını görüp belki de bunun  o an için doğru bir karar olmadığını bile görebilirsiniz.Ya da beraber nasıl bir yol çizmeniz gerektiğini kararlaştırırsınız ki bu da aslında en güzeli...