Bugün 20'li yaşlarda olanlar

Haziran ayında 36'yı bitirecek biri olarak 30'lu yaşlarımı ancak idrak edebiliyorum. Son yıllarımı kendimi 28'de bırakmış gibi hissederek geçirdim çünkü.Cahit Sıtkı Tarancı'nın etkisiyle olsa gerek 35 gibi hissetmeye başlamıştım ki(aradaki yılları atlayıp) bir baktım aslında 36'yım.

Yaş mevzu değil aslında gündemim, öylesine yazdım bunları.Asıl gündem benden 10 yaş küçük kardeşim.

İlk üniversiteyi kazandığında...

İlk üniversiteyi kazandığında ben, eşim, annem karşımıza oturttuk ve bir konuşma yaptık:

"Sen erkek olarak hayata kızlara göre 1-0 mağlup başlıyorsun.Okul bitiyor, askerlik mevzu bahis oluyor.O nedenle işi sıkı tut, sene kaybetmeden üniversiteyi bitir, sonra pişman olma"  

bab'ında.

Biz bu konuşmayı hiç yapmamışız gibi 3 yıl sonunda okuduğu bölümde hala 1. sınıf derslerini almaya devam ediyordu ve yeteneği olmadığını söyleyip okulu bırakma kararı aldı. 3 yıl boyunca "sen aslansın, sen kaplansın" ile zorladığımızla kaldık ve sonunda hak vererek bu kararını destekledik.

Yeniden sınava girdi.Etiketi yetecek bir üniversiteyi kazandı.Hem de branş değişikliği yapmış ve okumaktan keyif alacağı bir bölümü seçmişti.3 yılı devirdi ve üniversiteyi (şimdilik) yine bıraktı çünkü kaldığı derslerle önümüzdeki yıl bitmesi gereken okul bir 3 sene daha uzadı.

Ve depresyon...

Şu an 26 yaşında, çok iyi iki üniversitenin iki iyi bölümünü yarıda bırakmış, geleceğe dair hiçbir hayali, umudu kalmamış bir yetişkin olarak ağır bir depresyon içinde.

Çocukluk hayali yazar olmaktı.Hala da öyle sayılır.Yapmaktan tek keyif aldığı şey bu.Bu hayalini görmezden gelmemiş olmakla birlikte diploma sahibi bir yazar olması yönünde destekledim hep bugüne kadar. Fakat üniversite bitirmek öyle ağır bir yükmüş ki uzun konuşmalar neticesinde aslında yaşamanın bir hayalkırıklığı olduğunu hissettim.

Hem kendi anlattıkları hem de çevresindeki arkadaşlarıyla yaptığım konuşmalar gençlerin ne kadar umutsuz olduğunu gösterdi. 

Hiçbir meslek hayallerini karşılamıyor çünkü hayaller frp oyunları gibi gerçek hayattan çok bağımsız.(Fazla yüksek hedefler mi konuyor?)

Mezun olduktan sonra kısıtlı iş imkanlarına karşın iş hayatına giriş yapmak uzak bir hayal.

 (Binlerce meslektaş arasından sıyrılmak için artık iyi bir üniversite ,master, yabancı dil vs. yeterli değil. Özgüveni fazla yüksek bireyler yetiştirip kendileriyle yüzleşmelerine yıllarca engel mi oluyor aileler?)

Ülkenin siyasi, ekonomik, sosyolojik dengesizliği bireylerin dengesini de bozuyor.

(Hergün umutsuzluk aşılayan toplumsal olaylar, yüzünden,sesinden en önemlisi varlığından nefret ettiğimiz politikacılar ve ülkeyi satan,bölen, vatandaşını köleleştiren politikaları nedeniyle yarına inancımız kaldı mı?)

Öğrencinin yeteneğini, ilgisini doğru tespit edip doğru yönlendirebilen, mutlu bireyler yetiştirebilen eğitmen/ rehber/danışman yerine tavşanı hareket ettiren mekanizmaların varlığı ile sonunda gelinen nokta.

(Eğitim sisteminin şu anki durumu hakkında bilgisi olan var mı, en son ne zaman, ne değişti mesela???)

Gençlerin ümitsiz olduğunu biliyorduk evet ama bu denli yaygın, bu denli acı verici olduğunu, adeta bir virüs gibi bir nesili çoktan hasta ettiğini içine girince farkettim.

Gelecek beklentisi olmayan insanları bekleyen en büyük tehlikeler de anlık zevklerdir. Uyuşturucu kullanımının sandığımdan daha yüksek oluşu( sadece istatiklerde değil, bizzat tanıdığım isimlerde görmek) bunun bir sonucu işte. Daha da ilginç tarafı uyuşturucu deyince benim ve benim akranlarımın büyük kısmının aklı çıkarken( enjektör fobisi düzeyinde neredeyse) 20'li yaşlardaki gençler arasında uyuşturucu çooook doğal, sigara içmekle eşdeğer bir anlamı var.Hatta sigara daha yüksek bağımlılık yaparken, alkol baş ağrıtırken, uyuşturucu hem sonrasında sıkıntı bırakmıyor hem de çok eğlendiriyor(!)

Peki ya sonra...

Ne kadar korktuğum tahmin edilemez. Sadece benden 10 yaş küçük kardeşim ve onun akranlarını tanıdığımı sanarken aslında tanıdığımı sandığım kişileri sadece hayalimde canlandırdığım, gerçeklerinin çok farklı olduğunu görmek çok endişe verici. Bir de 30 yaş küçük oğlumu ve onun 20'li yaşlardaki hallerini hayal etmeye çalışıyorum.Eldeki veriler ve deneyimlerle hayal edememek daha da korku verici oluyor.

Varoluş sancısı çekilen günler bunlar. Değişimi değişimle birlikte yakalayıp hızla adapte olabilmek bir insan için en önemli yetenek olmalı...

Çocuk sahibi olmaya karar verirken...

Henüz çocuk sahibi olmamış dostlarımın merak ettikleri üzere yazılmıştır...

• Gecenin 3'ünde sebepsiz yere çocuğunuz ağlamaya başlarsa; tüm ihtiyaçları giderilmesine,sevilip okşanmasına rağmen susmuyorsa; onu sakinleştirmek için ne yaparsınız?

                  a.Yeter ki sussun,çocuk ne isterse yapalım. ( Komşular rahatsız olmasın yeter!)
                  b.Bırakalım ağlasın,nasılsa susacak. (aa,çatlıyor mu ne?)
                  c.Diğer (...)

• Dolaşmaya çıktığınızda çocuğunuz sizin istediğiniz gibi davranmıyor,suyla,toprakla vs. oynamak istiyor,farklı yerlere gitmeye çalışıyor,zorladığınızda kendini yere atıp öfke krizi geçiriyor..

                    a.Onun da bir kişiliği var,saygı duyup,isteklerine uyalım. (Sizin kişiliğiniz,istekleriniz ?)
                    b.Bir daha onunla dışarı çıkmayalım. (Pppppff!nereye kadar?)
                    c.Diğer (...)

• Çocuğunuz sebze yemeği yemek istemiyor.Onun yerine ekmek,pilav,makarna yemek istiyor..

                   a.Ne isterse yiyebilir,yediği yararmış.(Toprak,cam yiyenlere de karışmayalım o zaman!)
                   b.Sebzesini yiyinceye kadar aç kalsın.( Peygamber sabrı diye bişey duydunuz mu?)
                   c.Diğer (...)

Yukarıdaki örnekler benim bizzat yaşadığım( her anne gibi aslında) ve uyguladığım seçeneklerden bazıları.Bu seçenekler büyüklerimizden gördüklerimiz,kitaplardan okuduklarımız,internetten araştırdığımız,sağdan-soldan duyduğumuz farklı yaklaşımlardan oluşuyor.Hepsinin  parantez içlerinde de belirttiğim gibi avantajları gibi dezavantajları,uygulanabilirlikleri gibi imkansızlıkları da var.Tek bir doğru da yok.Farklı uzmanlar farklı görüşleri benimsiyor.Birbirlerine de çamur atıyorlar çaktırmadan ya da direkt: "O zaten çocuk psikiyatrı değil ki,pediyatrik nörolog!","Doktor bile değil,ne idüğü belirsiz"...Ama hepsinin buluştuğu ortak bir nokta var.O da şu: Anne-baba aynı yaklaşımı benimsemeli ve tek bir dilde konuşmalı.Yani İSTİKRARLI olmalı.

Dolayısıyla daha evlenmeden önce, en kötü ihtimalle çocuk sahibi olmaya karar verince bu sorular eşler arasında karşılıklı sorulmalı ve cevaplar değerlendirilmeli.Bu sayede eşin çocuk yetiştirme konusundaki yaklaşımını görüp belki de bunun  o an için doğru bir karar olmadığını bile görebilirsiniz.Ya da beraber nasıl bir yol çizmeniz gerektiğini kararlaştırırsınız ki bu da aslında en güzeli...