İki çocuklu ben

Babannem  iyice yaşlandı.Tek başına yaşayamadığı için bakıcı tuttuk ama bu sefer de bizleri özlüyor,evde sıkılıyor ve 15-20 günde bir benim yanıma geliyor,kışlarıysa amcamın yanına.Şu an da bende.

Bugün Ozi parka gitmek isteyince "hadi büyük nineye söyle o da hazırlansın gelsin" dedim.Babannemdeki sevinci  görmek lazımdı.Çocuklar gibi temiz kıyafetlerini giydi hazırlandı hemen.

Yürümesi çok sıkıntılı olduğu için de arabayla gittik 100 metre mesafedeki parka.Baktım arabayla gezmek hoşuna gidiyor biraz daha turladık şehirde.En son bir kafeye oturduk dondurma yemek istedi.Ozi parkta oynarken o da dondurmasını yalayıp sohbet edecek birilerini aradı kendine:)

Aynı kendi gibi yaşlı bir teyzeyle sohbete daldılar.Bu yaşlarda ben de böyle mi olucam acaba? Birbirini hiç tanımayan insanlar bir anda hayat hikayelerini,çocuklarını,hastalıklarını,yaşamlarını hiçbir sakınca görmeden birbirleriyle paylaşıveriyorlar.Ben insanlarla ilk tanışmamda biraz mesafeliyimdir.Konuşmakdansa dinlemeyi tercih ederim.Ama sanırım yalnızlık ve konuşma ihtiyacı mantık kurallarını ya da karakter özelliklerini ikinci plana atabilecek kadar güçlü.Bu nedenle olsa ki en büyük korkum yalnızlık.

Eve dönme vakti geldiğinde zor ayırdım bu iki park arkadaşını.Bana "sen git çocuğunla ilgilen" diyebilecek kadar konuşmaya aç iki insan.

Sonra yol boyunca eve dönmek zorunda bıraktığı için Ozi'yle kavga etti babannem:)Resmen onu kızdırıp ağlattı,ağladığı için daha çok üstüne gitti ve en sonunda "kavgayı kesin bakayım" demek zorunda bıraktı beni.Biri söz dinleyen biri dinlemeyen iki çocuk sahibi olmak zormuş onu anladım...

Hava çok sıcak geldiği için gece saat 2'de hortumla kendini yıkamaya kalkmasını,çoraplarıyla duşa girmesini,devamlı düşmesini,süper babanneliklerini ve diğer çocuklara özgü mevzuları yazmıyorum bile.

Anne,bebek ve depresyon üzerine

Biraz önce yeni birkaç blog keşfettim ve dolaşırken blogger annelerin yeniden çocuk sahibi olmak konusunda istekli olmaları üzerine yazdıklarını okudum.Sonra kendi halime üzüldüm.Ben de doğum yapıncaya kadar 2.,3.,4. çocuğum olsun istiyordum ama birden acı gerçek şlaaak diye yüzüme çarptı.

Çok  isteyerek,hazırlanarak ,planlı ve keyifli bir hamilelik geçirdim.Zaten "aaa hamileymişim,hiç düşünmüyordum,tühh napcam şimdi?" diyenleri hiç anlamıyorum kimse kusura bakmasın.Çocuk öyle kendiliğinden olan birşey olmamalı.Sonra o çocuktan ne hayır beklenir ki?

Neyse konumuz  farklı.Doğum anına kadar herşey süperdi.Hatta ben manyağım ya, normal doğum diye tutturdum,doktorun beynini yedim 9 ay boyunca.Gel gör ki, bizim tontiş 9 ay 9 gün'de gelmeye kalktı ama plasentanın erken ayrılması denen bir problem nedeniyle ben 5 dakikaya inmiş doğum sancıları eşliğinde apar topar sezaryene alındım.
Hastanede de herşey süperdi.Taa ki eve gelinceye dek.Eve geldiğim gün beni bir ağlama krizi tuttu,ha geçti,ha geçecek derken 3 ay neredeyse aralıksız devam etti!Önce annemin kıymetini anladım,annem gidince yapayalnız kalacağımı,benim için ne kadar önemli olduğunu,herkesten daha yakın olduğunu falan düşünmüştüm.Sonra hayatın bir daha hiçbir zaman aynı olmayacağını farkettim.Bütün özgürlüğümün elimden alındığını düşündüm.Bunu zaten hamileyken de düşünüyorsunuz,kendinizi hazırlıyorsunuz ama yaşamadıkça hiçbirşey tam anlaşılmaz ya,öyle birşey işte.Zaten istemediğim bir şehirde yaşamak zorunda oluşum ve çocuğumu burada büyüteceğim gerçeği,gelecekteki monoton hayatım,gözümde canlanmaya başladı.Nasıl bir umutsuzluk,nasıl bir çaresizlik anlatamam...Tam kelime buydu,çaresizlik.
Bu düşünceler eşliğinde herşey de az biraz batmaya başladı.Çocuk ağlayınca büyüklerin şakayla karışık "aa çocuğu niye ağlatıyorsunuz?bakamıycaksanız verin biz bakalım." sözlerini ciddiye almaya başladım.Çocuğumu benden alacaklarını düşünüyordum.Tam bir paranoya hali.Gerisinden Kayınvalidemin paganist adetleri yazımda biraz bahsettim.
Biraz araştırınca bunları aslında her doğum yapan 10 kadından 9'unun yaşadığını öğrenince(doğum sonrası melankoli) "tamam,sorun yok" diyorsunuz ama ya durum daha da ağırlaşırsa?
Dediğim gibi bu durum tam 3 ay sürdü.Gece emzirmeye kalktığımda ağlıyordum,sabah gözümü açar açmaz ağlıyordum..Eşim birgün bu konu hakkında biraz konuşmaya çalıştı,o gün birilerinin benim farkımda olduğunu görünce sanırım benim için milat oldu.Ağlama nöbetlerim azalarak kesildi.Ama sinirlilik,toleranssızlık emzirme süresince devam etti.
Oğlum 13 aylıktı, emzirmeyi kestim.Çünkü emzirmeyi çok sevmeme rağmen çok da sinirlerimi bozuyordu.Emzirme nedeniyle duruş bozukluğuna bağlı bir gece kendimi acilde buldum.Boyun fıtığı başlamıştı ve her yutkunmamda boynuma kramp giriyordu.
Bu ve benzeri fiziksel rahatsızlıkların artmasıyla emzirmeyi kesme fikrini 18 aydan geri çekmek zorunda kaldım.Emzirmeyi kesince de hemen bir psikiyatra gittim.Doğumsonrası depresyon(postpartum depresyon) teşhisini o koydu.İlaç tedavisine başladı,hafif bir antidepresanla.Emzirme süresince hormonların etkisiyle bu depresyonun devam ettiğini,emzirmeyi kestiğim için hormonların da değişmesiyle zaten otomatik olarak kendimi daha iyi hissedeceğimi söyledi.Gerçekten de öyle oldu.Antidepresanların etkisi hemen ortaya çıkmaz ama ben emzirmeyi kestikten tam 1 hafta sonra belirgin bir  şekilde sakinleştim.Bunda belki de oğluşun da artık geceleri deliksiz uyumaya başlaması etkili olmuştur bilemiyorum.O güne kadar geceleri bazen sayardım kaç kez kalktım diye.15'ten sonrasını saymazdım.Sonra yanıma alıp uyumaya başladım ama bu sefer de beni emzik gibi kullanmaya başlayınca durum daha da can sıkıcı hale geldi.Neyse ki hepsi geçmişte kaldı.

Ama artık "yeniden bir çocuk mu?Allah saklasın!" diyecek hale geldim.Evet,hala çocukları çok seviyorum,karnında bir uzaylı gibi büyüdüğünü hissetmeyi,tekmelemelerini,ultrasonda görme çabalarımı,ona kavuşma anı vs. çok güzel ama..Ama zihnimden o ağlarken ona yapmayı hayal ettiğim işkence şekillerini,tuvalete bile gitmeye fırsat bulamadığım anları,uykusuz gün ve geceleri,aralıksız emzirme seanslarını,yeniden katı gıdaya geçiş seremonilerini,tuvalet eğitimi,emzirmeyi kesme vs. ,en önemlisi de o asabiyet hallerimi ve çocuğuma bağırıp çektiğim vicdan azaplarını düşündükçe çok korkuyorum.

En korkuncu da ne aslında?Ben tüm açıkyürekliliğimle bunlardan bahsederken (ki hangi insan ister bunları yaşamayı,ya da kim böyle birşeyle övünür?) bazıları çocuk sevgisinden,anneliğin kutsallığından dem vurarak "biz de çocuk doğurduk,biz hiç böyle düşünmedik,bunları yapmadık." diyebilecek kadar acımasız olabiliyor.Bunları söyleyenler tabi ki yine aslında bu durumu en iyi anlaması gereken ama karşı cinsten daha zalim olabilen hemcinslerim.

Peki benim umurumda gibi mi duruyor? "Hodie mihi, cras tibi" der bir latince deyişte.
"Bugün benim,yarın senin için..."

Günahsızlar

Dün oğlumla çocuk parkında oynarken bir bağırış sesi duyduk.Salıncakların başında bir kadın ve bir adam tartışıyorlardı.Kadın çocuğuna sarılmış"ama bu çocuğun günahı ne?yazık değil mi çocuğa?ne biçim adamsın?" derken adam da kendi çocuğunu salıncağa yerleştirmeye çalışarak "sen de çocuğuna sahip çık,yüzünü gözünü kapatmayı biliyorsun ya, konuşturma beni" diye karşılık veriyordu.Anlaşılan çocuklar bir sebepten-muhtemelen salıncağa kim binecek? sebebiyle-kavga etmişler,büyükler de bu kavgaya taraf olmuşlardı .Adam çok büyük bir öfke içinde daha fazla parkta durmadı ve gitti.Ama giderken bağırarak kadına hakaretler savurdu.Bu hakaretler de anneliği ya da çocuğu hakkında değil kadının görünümü ile ilgiliydi.Evet,kadın kara çarşaflıydı ve sadece gözleri görünüyordu.Hatta oğlum da böyle biriyle ilk kez karşılaştığı için olsa gerek ilk gördüğünde kadının karşısında durup uzun uzun incelemişti.Ben oğlumun peşinde koşturduğum için olaya müdahil olamadım ama çocukların kavga sebebini bilmememe ve kadınla çok farklı hayat görüşlerine sahip olmama rağmen önce bir insan,sonra bir anne olarak kadının şu sözlerine hak vermemek mümkün değildi:
"ama bu çocuğun günahı ne?"

Bu olay bana lise 1. sınıftaki fizik öğretmenimle yaşadıklarımı hatırlattı.Kadın son derece bilgili bir fizikçi olmasına rağmen(sonradan ODTÜ mezunu olduğunu bile öğrendim.) öğretmenlik vasıflarına pek fazla sahip olmaması sebebiyle öğrencilerin saygı duymadıkları(saçlarını boyatıp sınıfa ilk girdiğinde "eşeğe altın semer takmışsın yine eşek kalmış" diyecek kadar),dersinde her türlü haşarılığı ve aşırılığı yaptıkları biriydi.Benim de en haşarı olduğum o yıl kadının dersini hiç dinlemez ve bunu da saklama gereği duymazdım.Hatta aleni bir şekilde kadın sırtını döndüğü anda sırf sınıftaki uğultu daha da artsın diye elimizi hoparlör yapıp "lülülülülü" diye bağırırdık.Bir süre sonra o da bizi susturmaya çalışmaktan vazgeçti,sessizce dersini anlatıp gitmeyi tercih eder oldu.Ama bu arada taş olsa çatlar hesabı arada bir "sessiz olun,susun" diye sesini yükseltiyor( sesini yükseltiyor diyorum çünkü bağırıyor denilemeyecek kadar pasifti) ve belli bir-iki kişinin ismini telaffuz ediyordu.Bu bir-iki kişinin biri de bendim.Adımı ezberlemiş gibi her uğultuda "ebru sus"derdi.Halbuki o sırada sınıf toz-dumandı ama sanki bütün gürültüyü ben yapıyormuşum gibi hissettirirdi bana.
Durum böyleyken tabii ki sınavlar da kötü geçiyordu ve fizik dersini anlamamaya,sevmemeye başladım.en çok da öğretmeni sevmiyordum.Her akşam evde anneme şikayet ederdim şöyle beceriksiz,böyle başarısız diye.Annemle birlikte kardeşim de bu konuşmalara kulak misafiri olurdu.O sırada erkek kardeşim ve bu öğretmenin kızı aynı anaokuluna gidiyorlardı.Meğerse kardeşim ben evde her şikayet edişimde içten içe kadına bilenirmiş.Bir gün okuldan eve geldi ve "bugün (öğretmenin kızını işaret ederek) onu dövdüm.Duvara sıkıştırdım ve senin annen benim ablama niye 5 pekiyi vermiyor diyerek saçını çektim" dedi.Ben gülsem mi ağlasam mı bilemedim.Kardeşimin bu korumacı tavrı gururumu çok okşamış olsa da haddini biraz aşmış bir durum sözkonusuydu ama kulağımın üzerine yatmaya karar verdim.
Derken karne zamanı yaklaştı.Benim fizik notlarım oldukça düşüktü,öyle ki bırakın takdir-teşekkür almayı, ilk kez sınıfta kalma ihtimalim vardı.Kara kara ne yapacağımı düşünürken yine bir fizik dersinde (artık sene sonu yaklaştığı için ders işlenmeyip serbest geçen bir ders) öğretmen beni masasına çağırdı.Notlarımın geçmeme yetmediğini gösterdi önce ve ardından bana kardeşimin olayından haberdar olduğunu göstermek adına kendi kızının eve nasıl ağlayarak gittğini anlatıp " benim çocuğumun ne günahı var?" diye sordu.Başımdan aşağı kaynar sular döküldüğü,yer yarılsın içine gireyim dediğim dediğim anlardan biriydi bu.Gerçekten de çocuğun hiçbir günahı yoktu ki.Sonra benim mahcubiyetimi ikiye katlayacak bir büyüklük yaptı ve bana kanaat notu kullanıp beni geçireceğini söyledi.Herşeye rağmen..O gün kendisine aylardır duymadığım saygıyı bana olgunluğuyla öğretti.
Bugün kendisi aklıma gelince ilk önce bu olayı sonra da o dönem yaptığımız haylazlıklarla ne kadar çok eğlendiğimizi hatırlıyorum.
Ben de çocuktum aslında,ne günahım olabilirdi ki?

İş görüşmesi maceralarım vol.2

                                                               Geçenlerde bir bayilik için yetkili kişiyle bir alışveriş merkezinde buluştuk.Gayriresmi bir görüşme olduğu için ben eşim ve oğlumla,adam da kızıyla gelmiş.Adamın kızı 6-7 yaşlarındaydı sanırım.(1.sır:yaş tahmin etme konusunda oldum olası kötüyümdür)Biz adamla konuşmaya başladık ama benim afacan oğlum her zamanki gibi kudurmaya başladığı için, eşim aldı onu, dolaştırmaya başladı.Adamın kızı da "baba ben de onlarla dolaşabilir miyim?" deyip eşim ve oğluma katıldı.Neyse biz görüşmeyi yaptık.İş her zamanki gibi benim düşündüğümden çok daha ayrıntılı,daha yüksek maliyetli vs. çıktı.Adam oldukça samimi itiraflarda bulundu ve benim aklıma bu işe girmeme konusunda ciddi şüpheler oluşturdu.Ben de sonuçta biraz düşünmek için zaman istedim ve ayrıldık.
Asıl enterasan olayı şimdi anlatıcam.Eşimle görüşmenin kritiğini yapmaya başlayacaktım ki eşim benden önce davrandı:
-Biz dolaşırken adamın kızı bana ne dedi biliyor musun?
-Ne dedi?
-"Benim babam bir dolandırıcıdır" dedi
-Neeee?Hadi canım!
-Vallahi öyle dedi,ben de şok oldum.
-Yok canım,senin gözün adamı tutmadı,bana böyle söylüyorsun.
-Ya hayır,gerçekten öyle dedi.Hatta "daha önce başkalarını da dolandırdı,babam çok yalan söyler " dedi.Ben de "Sen belki yanlış anlamışsındır,kem ,küm " dedim ama kız " bir keresinde evde otururken bir arkadaşı aradı,babam şu an meşgulum kaza yaptım falan deyip telefonu kapattı" dedi.
-...Dilim tutuldu,şaka gibi.
-Aynen öyle.Ben annen nerede diye sordum o da "Annem:"artık senin işlerine karışmak istemiyorum,ben gelmeyeceğim" dedi."diye cevap verdi.
-Vay be,örnek olay falan da anlatmış.Ama adam bana çok samimi davrandı.Hatta beni bu işe girmemeye ikna etti neredeyse.Yok ya,bence çok samimiydi,üçkağıtçı biri niye yapsın böyle?
-Belki de seni fazla saf buldu,senin bu işi kıvıramayacağını düşündüğü için seni dahil etmek istemedi...?
-...Yani bu iyi bişiy mi kötü bişiy mi?...

İşte böyle..Bu sohbet sonra bir çocuğun babası hakkında bir yabancıya söylediği böyle sözler üzerinde dönmeye başladı.Çocuk "doğru" söylüyorsa adam dolandırıcı,çocuk "yalan" söylüyorsa adam dürüst ama yalancı bir çocuğa sahip vs..Ne kadar acı diye düşündük.Ve ben hala adama güvenip bu işe girmeli miyim bilemedim deeeermişim.Ama gerçekten adam tekrar ararsa çocuğu hakkındaki bu gerçekleri adam bilmeli diye düşünüyorum yani anlatıp anlatmamalı mıyım bilemedim.(2.sır: olayın kendisi)

Tam da bu noktada durum bana eskiden okuduğum bir bilmeceyi* hatırlattı:

Bir adada iki tip insan yaşamaktadır. Doğrucular sürekli doğru, yalancılar ise sürekli yalan söylemektedir.
Bu adada yaşayan A’ya gene bu adada yaşayan B’ye gidip doğrucu mu yalancı mı olduğunu sormasını istiyorsunuz. A, sorup geliyor ve ”B, yalancı olduğunu söylüyor” diyor.

A yalancı mıdır, doğrucu mudur?


*Kaynak:  www.frmtr.com › Genel Kültür › Zeka Soruları & Bilmeceler

Aşkın ölümü

Evlilik aşkı öldürürmüş,yalan!Aşkı öldüren aileye katılan yeni bireydir.Bu bireyle birlikte karşılanamamaya başlar tüm temel ihtiyaçlar.Yemek aceleyle,doymak için yenir;uyku fırsat buldukça,bölük-pörçük uyunur;rüya görülmez senelerce-görülse de hatırlanmaz -;tuvalet ihtiyacı bekletilir,kaçırmaya yakın yapılır aceleyle,bazen çocuk kucakta;banyo yapmak için eskisinin aksine evde başka birilerinin bulunması beklenir ki çocuğa bakacak birileri olsun...Zaman gelir tartışma bile yapılamaz eşler arasında yorgunluktan,ne kafa dinlenir tek başına ne sinemaya gidilir birlikte.Hal böyleyken, kişi en temel insani ihtiyaçlarını bile karşılayamazken, aşk da olmaz elbette.

Bir aşk ölür her yeni bir bebek dünyaya geldiğinde...

Çocuk sahibi olmaya karar verirken...

Henüz çocuk sahibi olmamış dostlarımın merak ettikleri üzere yazılmıştır...

• Gecenin 3'ünde sebepsiz yere çocuğunuz ağlamaya başlarsa; tüm ihtiyaçları giderilmesine,sevilip okşanmasına rağmen susmuyorsa; onu sakinleştirmek için ne yaparsınız?

                  a.Yeter ki sussun,çocuk ne isterse yapalım. ( Komşular rahatsız olmasın yeter!)
                  b.Bırakalım ağlasın,nasılsa susacak. (aa,çatlıyor mu ne?)
                  c.Diğer (...)

• Dolaşmaya çıktığınızda çocuğunuz sizin istediğiniz gibi davranmıyor,suyla,toprakla vs. oynamak istiyor,farklı yerlere gitmeye çalışıyor,zorladığınızda kendini yere atıp öfke krizi geçiriyor..

                    a.Onun da bir kişiliği var,saygı duyup,isteklerine uyalım. (Sizin kişiliğiniz,istekleriniz ?)
                    b.Bir daha onunla dışarı çıkmayalım. (Pppppff!nereye kadar?)
                    c.Diğer (...)

• Çocuğunuz sebze yemeği yemek istemiyor.Onun yerine ekmek,pilav,makarna yemek istiyor..

                   a.Ne isterse yiyebilir,yediği yararmış.(Toprak,cam yiyenlere de karışmayalım o zaman!)
                   b.Sebzesini yiyinceye kadar aç kalsın.( Peygamber sabrı diye bişey duydunuz mu?)
                   c.Diğer (...)

Yukarıdaki örnekler benim bizzat yaşadığım( her anne gibi aslında) ve uyguladığım seçeneklerden bazıları.Bu seçenekler büyüklerimizden gördüklerimiz,kitaplardan okuduklarımız,internetten araştırdığımız,sağdan-soldan duyduğumuz farklı yaklaşımlardan oluşuyor.Hepsinin  parantez içlerinde de belirttiğim gibi avantajları gibi dezavantajları,uygulanabilirlikleri gibi imkansızlıkları da var.Tek bir doğru da yok.Farklı uzmanlar farklı görüşleri benimsiyor.Birbirlerine de çamur atıyorlar çaktırmadan ya da direkt: "O zaten çocuk psikiyatrı değil ki,pediyatrik nörolog!","Doktor bile değil,ne idüğü belirsiz"...Ama hepsinin buluştuğu ortak bir nokta var.O da şu: Anne-baba aynı yaklaşımı benimsemeli ve tek bir dilde konuşmalı.Yani İSTİKRARLI olmalı.

Dolayısıyla daha evlenmeden önce, en kötü ihtimalle çocuk sahibi olmaya karar verince bu sorular eşler arasında karşılıklı sorulmalı ve cevaplar değerlendirilmeli.Bu sayede eşin çocuk yetiştirme konusundaki yaklaşımını görüp belki de bunun  o an için doğru bir karar olmadığını bile görebilirsiniz.Ya da beraber nasıl bir yol çizmeniz gerektiğini kararlaştırırsınız ki bu da aslında en güzeli...