Hayırlı kandiller dilemek için bahane bir yazı;)

Bir sır daha vereyim mi?
Kandil geceleri ben biraz gergin olurum.Çocukken onca okuduğum,dinlediğim korkutucu dini hikayeler neticesinde özellikle kandil gecelerini olabildiğince az uyuyup,daha çok ibadet etmekle geçirme gerekliliği ve benim bunu yapmayı istememem ya da tembellikten yapmamam bir süredir kandilleri görmezden gelmeme neden oluyor.Ya hep ya hiç felsefesi ışığında karışık bir kısırdöngüdür bu içinde yaşadığım vesselam.

Ama biraz önce Supercellma'nın kandil yazısını okuyunca ben de ne istediğimi düşünmeden edemedim.Yani gerçekten bilinçaltındaki bütün o korkutucu şeyleri unutup(nasıl mümkün olacaksa bilinçaltındakileri unutmak!) sadece dua etmek ve Allah'tan istemek gerekiyor aslında.
Ben de klasik sağlık,huzur,para üçlemesini geçip en acilinden bir çıkış yolu istiyorum Allah'tan.İşse iş,çocuksa çocuk,eğlenceyse eğlence...
Son derece bunaldığım ve arkadaş ihtiyacı duyduğum şu günlerde beni oyalayacak,motive edecek bir iş,işsizliğe devam edeceksem uygun iş zamanı gelinceye kadar aradan çıkarılacak ikinci bir çocuk(nasılsa ikincisi olacak di mi?) ya da hiçbiri olmuyorsa da dostlarımı ve onlarla geçirebileceğim o kıymetli zamanları nasip etsin bana.
Bir seçenek daha var tabii."Kullar plan yaparken Allah yukarıdan gülermiş"  sözü ile aslında kastedilen, her zaman bizlerin öngöremediği ama aslında yaşanan her olayla ona hazırlandığımız "en hayırlı" seçenek.Yani her dua edişimde aklıma gelip bütün ettiğim duaları geri almama neden olan o seçenek:
Allahım sen hakkımızda hayırlısını ver!Amin.

Bütün fikir insanlarına...

Başarının ilk evrensel yasası:.....birincil neden zihindir.Her şey bir fikirle başlamalıdır.Her olay,her koşul,her şey ilk önce zihindeki bir fikirdir. 

 Robert Collier

weblog sözlük yazarı oldum! -öhm öhm

Ekşi sözlükle ilk tanıştığımda yazarı olmak istemiştim ama herkesi (yani o sırada herkes bendim) kabul etmiyorlardı,ben de sadece okuyucu olarak kalmıştım.Ama içimde o gün bugündür uktedir.Neyse ki blog dünyasında en yenisiyle tanıştım: http://weblog.sozlukspot.com/
Beni de kabul ettiler sağolsunlar.Bu sayede pekçok ilginç blogla tanıştım.Takip ettiklerimin listesini güncellemem gerekiyor bunu farkettim;)
Tek kötü tarafı bu kadar iyi kalemler,beyinler ve ürünler karşısında kendi blogumu fazla sıradan buldum:(
Weblog sözlük beni daha iyi olmaya zorlayacak gibi görünüyor!

Senin hayalin ne?

                                            

Kendimi bildim bileli hayal kurarım ben.Herkes kurar elbette ama ben gerçekten hayalperest diye tarif edilebilecek düzeyde kurar(d)ım.Son birkaç sene bu eğlenceli alışkanlığıma ara vermiştim ki beni yaratıcılığa teşvik eden dostum "can sıkıntısı" yeniden eski günlerime dönmeme sebep oldu.
Mesela çocukken bütün vücudumun içine ufacık insanların bindiği,seyahate çıktığı bir ulaşım aracı olduğunu hayal ederdim.Bir yere giderken insanlar içime binerdi,yol boyunca onlar için değişik yerleri görmeye çalışırdım.Yolculuk yaparlar ve benimle evlerine dönerlerdi.

Yine aynı yaşlarda -izlediğim bir dizi ya da çizgi film etkisinde sanıyorum- zamanı durdurabildiğimi hayal ederdim.Bu sayede istediğim zaman istediğim yere gidebilirdim hayalimde.Genellikle o dönemde yeni yeni açılan süpermarketlerden birine gider,gönlümün istediği herşeyi hiç para vermeden alabilirdim.
Bir başka hayalim barbie bebeklerle ilgiliydi. Okulun karşısında bir kırtasiye vardı ve vitrininde çeşit çeşit barbie bebekler,yine çeşit çeşit giysiler içinde dururlardı.Okul çıkışında kırtasiye vitrininin önüne gider dakikalarca bakar ve giysilerini ayrıntılarıyla zihnime kazırdım.Hayalimde iki kızkardeş barbie canlanırdı ve barbie evinde yaşarlardı.Onların günlük yaşantılarını hayal eder,ne zaman ne giyeceklerine karar verirdim.

Daha büyüdükçe bu hayalim beni gerçekte olan tek barbie bebeğime artık kumaşlardan giysi dikmeye yönlendirdi.Koca bir torba dolusu kıyafet diktim.Bebeğime çalışma masamda bir ev yaratıp hayalimi canlandırmaya başladım.Yatar,kalkar,yemek ,banyo ,spor yapar,alışverişe,sinemaya gider ve tabiki her yer için ayrı bir kıyafet giyerdi:)O günlere ait zihnimde bir sahne canlanıyor her seferinde: Ders çalışmam gereken yerde ben yine bebeğimle çalışma masasında oynuyorum.Radyo açık ve rahmetli Whitney Houston - I will always love you radyoda ilk kez çalıyor.Şarkı o kadar güzel ki o dönem hoşlandığım çocuğu hayal ediyorum dinlerken...Demek ki çocukluk hayallerim burada son bulmuş,gençkızlık hayallerim başlamış.

Sonraki dönemde hayallerim pekçok kızınki gibi erkekler üzerineydi.Çok sık aşık olduğum için çok da hayal kurardım.Radyoda Beyaz diye biri program yapmaya başlamıştı.Her gece yatağıma yatar,walkmanimi takar,Beyaz'ı dinlerdim.Bir süre Beyaz'a aşık kaldım.

Derken yazma sevdası başladı.Bolca şiir,biraz da kısa yazı,hikaye ve bir roman girişimi.Hayaller bunların üzerine olmaya başladı.Çok yakın arkadaşımla birlikte şiir yazar,yarışırdık adeta.Birbirimize yazdıklarımızı okur fikirlerimizi alırdık.Onunla şiir kitabı çıkarma hayalimiz vardı.Bu arada bilimkurgu romanları yazardım kafamdan.Konuları belirlerdim ama yazıya dökülmedi hiçbiri.Sadece bir aşk romanı başladım,30 sayfa sonra vazgeçtim.Şiir konusunda daha yetenekli olduğumu düşünmeye başladım.Şiirlerimi besteleyip şarkı yapmaya başladım ben de.Kaset çıkardığımı hayal ettim.(Bu hayalim hala geçmiş değil,çok param olursa sırf zevk için albüm yapacağım.)

Meslek konusunda da hayal kurdum yakın bir arkadaşımla.O resim yapmayı severdi, ben doğayı incelemeyi.Birlikte göl kenarında bir evde yaşadığımızı,onun göl kıyısında manzaranın resmini yaptığını,benimse göl suyundan numune alıp mikroskopta incelediğimizi hayal ederdik.Para kazanma derdimiz yoktu,ideallerimiz vardı.Nasıl gönülden istediysek o mimar oldu, ben biyolog:)

Daha büyüdükçe yalnız yaşamayı hayal eder oldum.Ailemden ayrı ama iyi para kazanıp,şık giysiler giyebileceğim,arabamın olduğu,kendi zevkime göre döşenmiş bir ev hayali..
Derken, evlenip 30 olmadan çocuk sahibi olmayı düşledim.İyi para kazanıp,şık giysiler giymenin,araba kullanmanın,ev döşemenin hayal olmaktan çıktığı anda üniversitede akademik kariyer yaparak,düşük gelirli fakat aile sıcaklığında bir evin daha huzurlu olacağı hayali başladı.

Büyüdükçe hayaller ne kadar genelleşip belirsizleşiyor.Çocukken o yaratıcı hayaller büyüdükçe yerini klişelere bırakıyor.İşte şimdi yeniden o çocuk günlerime dönüyorum ve uçuk hayaller kuruyorum.Hem zevk aldığım,hem iyi para kazandığım,hem çocuğuma baktığım,hem stresini evimin kapısının ardında bıraktığım bir iş düşlüyorum.Çooook fikirlerim var bu konuda.

Hayaller pembe olur,fikirler mor!

İntikamınızı soğuk mu alırsınız, ısıtalım mı?

İntikam soğuk yenen bir yemektir diye kim ya da neden soylemis bilmiyorum ama bence intikam karnın tıkabasa doymuşken gözünün yemeye doymadığı bir yemek.Son dönemlerde hissettiğim tam da böyle bir duygu çünkü..
Seneler önce yakın diyebileceğim biri tarafından tacize uğradım.
Aslında boşvermiştim bu duruma.Hatırlayınca hissettiğim şey acımayla karışık hafif bir tiksintiydi sadece. Ta ki facebookda kendisine rastlayıncaya dek.Dayanamadım, mesaj yazdım:
"Yaptığın herşeyi hatırlıyorum ve karşılaşacağımız anı sabırla bekliyorum.Bu dünyada ya da diğerinde.."
Bunun karşılığında ne yapsaydı hislerim değişmez ve yine umursamazdım bilmiyorum ama o beni engellemeyi,bana görünmez olmayı seçince içimdeki uyuklayan canavarı sopayla vurarak yerinden sıçrattı.
Ben de "karşılaşacağımız anı" "öbür dünyaya" bırakmamaya karar verdim.
Yakında babalar günü geliyor.Kendisini arayıp babalar gününü kutlamayı planlıyorum.Muhtemelen sesimi hatırlayamayacağı için kendimi tanıtmam gerekecektir.Öyle bir tanıtım yapmam gerekiyor ki o esnada yanında muhtemelen eşi,kızları,oğlu,torunları,gelin ya da damatları olması nedeniyle ne diyeceğini bilemesin,başından aşağı kaynar sular boşalsın.Yine muhtemelen var olan hipertansiyonu ya da diabet hastalığı kendisine fenalık geçirtsin ama ölmesin.Çünkü sırada daha ailesiyle yaşadığı eve yapacağım ziyaretin bilgilendirmesi olacak...

Buzzz gibi bir yemek , az sonra!

Müstakbel evim

                                                                  Evi ev yapanlar için...

      "Peri Tozu film müziği-Benim Evim Sensin"

                                                  

Bugün oğluşumu kreşe bıraktıktan sonra o bölgede son dönemde yapılan süper lüks dairelerden bazılarını gezdim.Lüks denen şey öyle çabuk alışkanlık yaratıyor ki, birkaç evden sonra 3+1'lere ya da 200 m2 'nin altındakilere ağız burun kıvırmaya başladım.Allahtan insan beyni olmayan birşeyi varmış gibi canlandırma yeteneğine sahip de*, ben de hayal kurmak suretiyle para harcamadan istediğim evi, istediğim gibi döşeyebiliyorum:)
Bununla ilgili birkaç site de keşfettim.Sims oyununun dekorasyon kısmından keyif alıp da, karekterlerle uğraşmak istemeyenler için de ideal:)İşte birkaçı:

Fikir kadını

Müzik ruhun gıdasıdır..

Ben aşağıdaki satırları hazırlarken Vangelis - conquest of paradise  dinledim.

Size de tavsiyem sesi açın,müziği dinlerken okuyun ve coşkumu hissedin..

                                           

İlginç fikirler bulmaya ve bunlardan para kazanmaya çalışırken aklıma gelen bir fikirdi interaktif roman yazmak.Ama araştırınca benden önce başkalarının da düşündüğünü dolayısıyla çok da ilginç bir fikir olmadığını farkettim:(

işte örnek bir site:
www.gokmenkucuktasdemir.com/?&Bid=648857&/...roman

Bunun gibi daha pekçok fikrimin olması son birkaç aydır hasıl olan bir durum.Oğlum artık büyüyor ve ben çok sıkılıyorum sadece ev hanımlığı yapmaktan.İş buldum ama gidemedim çünkü oğlumla 1 hafta ayrı kalmam gerekiyordu ve biz hiç ayrı kalmadık - 24 saat bile-.Anlaşılan ben sadece evde yapabileceğim,oğlumla birlikte olabileceğim,yetenek ve zevklerim ile örtüşen bir iş yapmalıydım.Bu blog bu sayede pekçok başarısız girişimin ardından oluşturuldu ve gelişmesi için okunmaya,yorumlanmaya ihtiyacı var.Yani size..

Anasayfada da belirttiğim gibi "If you are here, you are awesome" :)