Karıncanın hikayesi

Bir insanın hiç arası olmaz mı ya?Ben ya ölümüne popo büyütüyorum ya da ölümüne popo eritiyorum.Sporda da böyle işte de tatilde de...Uçlarda geziyorum manik miyim depresif miyim neyim bilemedim.

Haziran -temmuz kayda değer bişi olmadı derken ağustosda bir hızlandı hayat,yetişemez oldum yine.

Babannemin de dediği gibi "tam karı oldum" artık (!)Bi hamaratlık, bi çalışkanlık kendimi tanıyamaz oldum.

Kışa hazırlık çalışmaları kapsamında ilk defa kendi tarhanamı kendim yaptım.Elimin ayarını da kaçırmışım,bonkörlük paçalardan akıyor (ya da görümcemin yanlış hesapları nedeniyle gaza gelmiş de olabilirim) 11 kg. tarhana yapmışım!11 sene yiriz gari didim...şivem bile kaymaya başladı şaka değil:)

Salçam,biberim,kurutmalıklarım, konservelerim vs. hepsini hazırladım. Sağolsun arkadaşlardan sipariş bile aldım,11 kilo tarhana malzemesinin harcamasını çıkarayım bari di mi?:)

sorgunpostasi.com

Bu arada okuduğum kitapların,gezdiğim yerlerin haddi hesabı yok ama yediğim içtiğim sizin olsun onlar bana kalsın diye yazdım gitti...

Şimdi ders çalışmak üzere gidiyorum,sırayla hepsini yazıciiim.

24 saati az bulan ev hanımının günlüğü

"Ay bana 24 saat yetmiyor" diyen insanlara hafiften sinir olur ve hatta içten içe dalga geçerdim zamanlarını iyi yönetemiyorlar diye.Eleştirdiğin şey başına gelmeden ölmezsin ilkesi gereğince bana ne 24 saat yetiyor, ne de 7 gün.

8.00-8.30 kalkış

8.30-9.00 Ozi'nin altını üstünü değiştirme ve kahvaltı hazırlık

9.00-10.00 kahvaltı 

10.00-10.45 masayı,yatağı toplama,Ozi'ye el yıkatma,diş fırçalatma,altını değiştirme,dışarı çıkmak için hazırlanma

10.45-12.30 spor salonu

12.30-13.00 el yıkama,Ozi'nin üstünü değiştirme,spor çantasını boşaltma,yemek hazırlama

13.00-14.00 öğle yemeği ve masayı toplama,Ozi'ye el yıkatma,altını değiştirme

14.00-14.30 Ozi'yi uyutma

14.30-15.30 Akşam yemeği hazırlama,duş alma

15.30-16.00 Uyanan Ozi'nin nazını çekme,üstünü değiştirme

16.00-16.15 Ozi'ye meyve/kurabiye/süt yedirme,içirme

16.15-17.00 salata,pilav ya da sıcak olması gereken yemeğin son aşamasını yapma

17.00-17.15 Ozi'nin altını değiştirme

17.15-18.15 Ozi'yi parka götürme

18.15-18.30 Ozi'nin elini yıkatma,üstünü değiştirme

18.30-19.30 akşam yemeği

19.30-20.00 bulaşık ve mutfak toplama,kahve molası

20.00-20.45 Ozi banyo yaptırma

20.45-21.30 dinlenme,Ozi ile oyun oynama

21.30-22.00 Ozi uyutma

22.00-00.00 dinlenme ve sızma

En standart günüm böyle işte.Hiçbir abartı olmaksızın hem de...Ne ev temizliği,ne pasta siparişi,ne misafir ağırlama ya da misafir olma,ne kişisel bakım,ne alışverişe çıkma,ne özel herhangi bir iş yok görüldüğü üzere.Bunlardan herhangi biri bütün düzeni altüst ediyor ve saatlerden bazılarının ertelenmesi ya da yapılamaması anlamına geliyor.

Günüm nasıl olur da yetmez diye düşünürken aslında herşeyi Ozi'nin yemek,uyku ve alt değiştirmeleri arasında yapmak zorunda kaldığımı farkettim.Yani aslında her iş bölünüyor ve bitmiyor işte...Çözüm mü?Çözüm bir iş bulup çalışmak!!Ozi'yi de kreştekiler düşünsün;)

İşte kanıtlar da burada:)

Yemekler kırk saat sürüyor,binbir oyunla...sadece suyla oynarken itirazsız yemek yiyor.daha doğrusu şuursuzlaşıyor sanırım:)

Giyinmek,soyunmak bir dert.devamlı kaçıyor giyinmemek için.koca çocuk zorla da giydiremiyorum,keyfini bekliyoruz beyimizin...

Uyutmak ayrı bir dert.binbir zahmetle uyutursun,yanından kalkarken uyanır.uyutmak için çadır ve ayıcık yardımımıza koşmuş bu sefer de.

Kitap Ozi'yi uyuturken ya da akşamları dinlenme sırasında okunuyor,blog yine akşamları dinlenme zamanlarında...Bloga bazen neden hiç vakit ayıramıyorumun cevabıdır:) 

Kociş mi???Rüyalarda buluşuruz :)

Son günlerden kısa kısa

Spora normalde sabahları gidiyorum.Fakat bugün işim olduğundan akşam eşim eve gelince gittim.Pilates seansı varmış ona girdim ben de.Salonda 4-5 kız ısınıyorlar,hoca daha girmemiş odaya.Kızlardan bir tanesi yanıma geldi ve muhabbete başladı yeni misiniz falan diye.İki dakikada kızın hayat hikayesini öğrendim,üstüne üstlük "ya hep akşamları gelsenize,daha sık görüşelim sizle" dedi.Bir an kendimi gördüm kızcağızda.6 aylık bir bebeği varmış ve belli ki doğum sonrası depresyonu yaşıyor.Ama onun bir farkı var ki çalışmaya başlamış ve spor yaparak atlatacak kısa sürede...

Spordan başlamışken sporun da bir nevi seratonin bağımlılığı yaptığını düşünmeye başladım.Öyle çok keyif alıyorum ki o spor sonrası çektiğim acılardan bile spor yapmadığım gün eksiklik hissediyorum resmen.
Dün hatta biraz zorladılar beni.Büyük kas gruplarını çalıştırcaz deyip allah ne verdiyse yaptırdılar uzun uzun.Eve geldiğimde kamyon çarpmış ya da dayak yemiş gibi benzetmelerinin hangi hislerle yapıldığını keşfettim.Kolumu kaldıracak halim yoktu ve uyudum hem gündüz hem de gece deliksiz.





Acıdan zevk almakdan bahsetmişken de birkaç blog keşfettim.Bildiğin sado-mazo eğilimli kişilerin yaşadıklarını anlattığı yetişkin blogları.Benim de yazıları okurken hissettiklerim onlardan çok farklı değildi sonra farkettim.Okurken iğrenme,kızma,aşağılama hisleri duyarken kendimi okumaktan alıkoyamadığımı gördüm.Manyakça birşey ama merak ağır basıyor sanırım.Anlamaya çalıştım,anlayamadım bu insanları.Neyse garip işte.




Birkaç arkadaşın şu sıralar kuantum,reiki gibi işlere merak saldığını ve toplaşıp bu konularda özel dersler aldıklarını öğrendim.Hatta üşenmeyip her hafta İzmir'e çakralarını açtırmaya gidiyorlamış ne demekse.
Bir gariplik daha.Bu insanları da anlamakta zorlanıyorum.Daha doğrusu bu işlerden ne anladıklarını anlamıyorum.Hayata olumlu bakmaksa kişisel gelişim seminerleri,kitapları yıllardır bu işi yapıyor zaten.Huzursa sağlam bir inanç sisteminden daha huzur verici başka birşey olduğunu sanmıyorum.Kısacası bu da garip işte...




 Yine bir arkadaş işten yeni ayrıldı.Diy 'lere meraklı ve yetenekli bir kişi.Bu nedenle de hazır çalışmıyorken ahşap boyama kursuna falan gideyim demiş ama eşi "sen iyice ev kadını moduna girdin,kendini geliştirecek bir kursa git,tahta boyamaya değil" diyerek kızı caydırmış.Kendimi aşağılanmış hissettim resmen.Ben de çalışmıyorum ve pasta kursuna falan gittim ya "iyice ev kadını moduna girmiş" mi oluyorum şimdi? Evet öyle oluyorum,acı ama gerçek...





Kurs demişken de hazır "ev kadını modundayken" çikolata kursuna da kayıt yaptırdım.Onu da öğrenicem inşallah...Kek ve çikolata evi'min hayalini süslemeye devam ediyorum her gece yatarken:)






 Bu haftasonu evlilik yıldönümümüz var.Hediye ve program telaşındayım.Erkeklere hediye almak çok zoooooorrrrrrr!Eşimin tezi tam tersi,yani çok kolay olduğu.Seçenek çok kısıtlı erkeklerde ve devamlı aynı hediyeler etrafında dönüp duruyoruz.Bu bana göre işi zorlaştırıyor.Mesela eşimi ele alayım.Kullandığı aksesuarlar kolsaati,cüzdan,güneşgözlüğü,kemer.Bunlar son aldığım hediyeler aynı zamanda.Çalıştığı yer giyim çeki verdiği için kıyafetlerini bol bol o çekle alıyor zaten.Para verip nadiren kendine kıyafet alır.İlgi alanı teknolojik ürünler ama onlar da beni aşıyor.Geriye bir tek parfüm kalıyor sanırım:(




Neyse,ben biraz Stephen King okuyup dağılmış beynimi uçurayım tamamen.

İyigeceler Bir sırrım var...

Chuckatomic,buharlı lokomotif,kurabiye ve kafası karışmış sen

"Hey çakatomik" bu sıralara dilime dolanmış,olur olmaz, oğlumu çağıracağım her seferde kullandığım bir seslenme şekli.
Chuck ve arkadaşları adında bir çizgi film varmış.Bazen dışarı çıktığımızda 1-2 dakika dinlenebilmek için oğluşa hemen youtube'dan bu çizgi filmi açıyoruz.Bu sayede biz onun peşinde koşmak zorunda kalmazken o da sakince ,insan evladı gibi oturuyor.Çizgi filmde bir grup kamyon var ve anlaşılacağı gibi birinin adı Chuck.Chuck the atomic orjinal adı olsa da atomik kısmının nereden çıktığını çizgi filmi hiç oturup izlemediğim için bilemiyorum.
Oğlumun kamyonlara olan sevgisi nedeniyle geçtiğimiz dönemde İzmir Fuarına bile gittik,sırf ona envayi çeşit iş makinelerini ve kamyonları yakından gösterebilmek için.Ama bizimki o devasa aletlerden korktu yanlarına bile yaklaşamadı:)Neyse ki babasına yaradı bu gezi.O da araba stantlarında gözlerine bayram yaptırdı birbirinden güzel arabalara bakarken(!)
Madem kamyonlardan,kepçelerden korktu bari trenleri gösterelim diyerek geçtiğimiz pazar günü Türkiye ve Avrupa'nın en büyük tren müzesine gittik.Ne kadar şaşaalı oldu di mi?"Türkiye ve Avrupa'nın en büyüğü!"
Ama kim biliyor diye sor,ben de yeni öğrendim mesela.
İzmir Selçuk'a bağlı Çamlık köyünde bir müze burası.Kuşadasına gider gelirken hep önünden geçeriz ve öyleeee dışardan duvarlarına bakar,içeri giren turistleri görürüz sadece.Neyse ki artık içini de gördük,iyi ki de görmüşüz.

Aydın-İzmir trenyolu ülkemizin ilk trenyolu hattıymış.

en yenisi 1940'lı yıllarda yapılmış lokomotifler

hepsi buharlı lokomotif

kar temizleme lokomotifi

içinden Clint Eastwood çıkacak sanki;)

Daltonların en bücürü soygun için vagona yönelmiş bile:P

Atatürk 1 gece bu istasyonda konaklamış ve konakladığı vagon da aşağıda.

mutfağı

toplantı odası

yatak odası, yazdığı gibi.

yatağı

banyosu

kömür takviye yeri

eski istasyon

Gündüz müzeye, geceyse yeni evlerine taşınan arkadaşlarımıza güle güle oturun demeye gittik.Giderken ben de yapımı 3 saatimi alan bu kurabiyeleri götürdüm.

Haftasonu pire gibi gezen pazartesi gelince köpek gibi çalışırmış özlü sözüyle her bir çakatomiğe yorgun argın iyigeceler dilerim...

Sıkıntıdan patlayan ev hanımının günlüğü

Bitmiyor arkadaşım,bitmiyor!
Eşim tarafının ne düğünleri bitiyor,ne mevlütleri,ne başka şeyleri!
Kurban bayramını kayınvalidemlerde geçirdik desem yeri.Epi topu 9 km'lik mesafede oturuyorlar.Allahtan daha yakın değiliz,7/24 birlikte olacaktık herhalde.Ben mesafeli durmaya çalıştıkça onlar ısrarla birlikte organizasyon yapıyorlar.
Bu haftasonu yine hiç tanımadığım bir akrabalarının düğünleri varmış.Gündüz yemeğe mi gidermişiz,gece eğlenceye mi?Cehennemin dibine gidelim diycem kavga çıkacak,öfleyip pöfleyerek sen bilirsin diyorum,yine mi düğün,bıktık sizin düğünlerden diyorum,her haftasonu bir iş çıkıyor diyorum ama kendim söylüyor kendim dinliyorum.
Bir gün atacak tepemin tası,"yeterr uleeyn, haftasonlarını kayınvalidesiyle geçirmek zorunda olan,yapacak daha iyi bir şeyi olmayan asosyal ev kızı mıyım ben" diye alıcam elime sazı,ağzıma geleni sayıcam o olacak..sonrası allah kerim...
Ama evet,yapacak daha iyi birşeyimiz yok gerçekten de:(((( evlenirken beni,çok renkli eğlenceli bir hayatımız olacağına inandırdı sonra da yaşadığım bu hayal kırıklığı nedeniyle sorun çıkaran kişi ben oluyorum tabii..Adamın armudun sapı üzümün çöpü diyerek katılmadığı arkadaş davetleri nedeniyle doğrudürüst arkadaşımız yok.Bildiği tek şey anasına gitmek!
Madem çalışamıyorum,kendi işimizi kuralım dedim.Ağzına bakarsan eşine destek koca modeli.Ama gel de bana sor.Hiç bi işi beğenmez,en iyi iş 0 sermaye ile kurulan iş felsefesinde.Aile danışmanı bile dedi bu adamdan iş kurmasını bekleme diye.O kadar zıtız ki!
Neyse,madem öyle ben evde birşeyler yapayım dedim,pasta yapımına merak saldım.Uğraşıyorum,kendi çapımda ama şehirde yabancı bir ev kadının ne kadar çevresi olabilir ki?Senin çevrene pasta,kurabiye yapayım,sen hediye et, bu sayede hem ben pratiğimi arttırmış olurum hem de insanlara özel günlerinde sipariş verebilecekleri bir adres sağlamış,reklamımı yapmış oluruz dedim.Ben yapıyorum ama kimseye bir halt götürdüğü yok.Evde  3 tencere dolusu şeker hamurlu kurabiye bozulmayı bekliyor!Tek başıma istediğim kadar çabalayayım,olmuyor işte!
Ne yapacağımı şaşırdım,sıkıntıdan herşeyi deniyorum.Yakında pazara tezgah açarsam hiç şaşırmayın:)
Ne kasıyorsun,ye iç keyfine bak diyorum bir yandan ama olmuyor işte.Ben bu değilim ki...

boş markafoni kutusu alınır:)

özenle kolaj yapılan resimlerin çıktısı alınır.

kutuya bu kolajlar yapıştırılır.

böyle dekoratif kutularla ne gerek var ikeaya:))

evimin güneşi oğlumun fotoğrafını koymak için bir resim çerçevesi

ham ahşabı boyadım ve renkli naftalinlerle bonibon şekeri gibi süsledim. 

keçe çanta yaptım bir de.

ilk denemem biraz amatörce oldu tabii.

ama ben kullanırım ki bunu:)

ve son olarak zuutrends bir paylaşımda bulunmamı rica etmiş,ilginizi çekebilir...
http://zuutrendss.blogspot.com/2012/11/pamuk-prenses-ve-palyaco.html

Ev hanımının yaz mutfağı günlüğü vol.2

Yaz bitiyor ya olsun.

Turşumu kurdum,salatalık, acı biber.Geçen sene biber turşusu yapmıştım ilk kez.Baktım olmuş bu sene de salatalığı ekledim.

Zeytinler olmaya başlamışken bahçemizden topladığımız bir miktar zeytini kırmak suretiyle yeşil zeytin yaptım ilk kez.Yaptım dediğime bakmayın,yaptık!Oğluş böyle incik cincik işlerden geri kalır mı hiç?Elini sürmeli,üstünü yağ yapmalı mutlaka.Ama yaptığında da değmiş çünkü zeytinlerimiz oldu ve harika..Keşke oğluş da yese ama maalesef o sadece yapmasını seviyor:(

Kış mutfağı günlüklerinde görüşmek üzere:P

Ev hanımın yaz mutfağı günlüğü

Bugün beni gülümseten bir karikatür gördüm günün anlam ve önemini anlatan:

-Sızlanmayın uleeennn mevsim normalleri diye birşey var!

Gerçekten de havalar öyle sıcak ki,kliması olmayanlar geliyor aklıma ve şükrediyorum.Bu sıcakta insan katil bile olur töbe töbe..

Hal böyleyken insanın canı da ne yemek yemek istiyor ne de yapmak.Hep şöyle serin birşeyler arayışında oluyoruz.Karpuz,peynirle de çocuk büyümeyeceğine göre ister istemez evde yemek yapılıyor tabi ki.

Ben de bugün serin bir yaz yemeği olan şakşuka yapayım dedim.Aslında bir meze ama biz kızartma benzeri olduğu için gayet yemek olarak tüketebiliyoruz.Kızartmadan farkı da hem şekli hem de sosunun muhteviyatı.

patlıcan,biber ve patatesler 

                                      Tüm sebzeler ufak ufak, küp şeklinde doğranır ve kızartılır.

domates sos

Sos için domatesler rendelenir(üşenmezseniz kabuklarını soyup onları da küp küp doğrayınız).Soğanlar ve sarımsaklar ince kıyılıp az zeytinyağında kokuları çıkıncaya kadar kavrulur.Domates rendesi eklenir.Asıl püf noktası burada başlıyor.İçine az bir miktar sirke,şeker ve tabi ki tuz ekleyeceğiz.

Sosu tüm sebzelerin üzerine döküyoruz neticede.

mavi tabaktaki kalıp diğeri yenecek :)

Fazla ekmek tükettirmesi dışında harika bir yaz yemeği:)

Şakşuka deyince de fazla yaratıcı olmayacak biliyorum ama aklıma ilk gelen budur:

-Şakşukaaa şakşukaaa şakşukaaa şaka da şuka ........

Hazır sırtımdan terler boşanırken ve mutfakta baygınlık geçirmemişken bari bahçemizin yumuşamış organik domateslerini rendeleyip şişeleyeyim ve kışa hazırlık yapayım dedim.

3-4 kilo domates var burada sanıyorum

Aa o da ne?Acı biberler de pörsümeye mi başlamış?Hemen acı sosa da girişeyim bari!

aşırı ışıkla pörsüklüğü giderilmiş sebzeler:)

Acı sos:

2-3 patlıcan 

7-8 acı biber

6-7 domates rendesi

bol sarımsak
sirke
zeytinyağı

maydanoz

dereotu

nane

fesleğen

kereviz yaprağı (kıştan kuruttuğum)

Patlıcanlar közlenir.

bu haliyle bile yenir mmmm

           Biberler,yeşillikler,patlıcan,hafif kavrulmuş domates rendesi ve

               sarımsak rondodan geçirilir.

                                      

Yeşillik koymazsanız rengi kırmızı olur ki bu tercihe bağlı.Lezzeti de değişecektir elbette.

Domates ve acı soslarım

İşte şişe domates rendesini çorbalarda,yemeklerde kısacası kışın tüm yemeklerde kullanmak üzere dolaba kaldırdım.

Acı soslarım da yine ekmeğe sürmek üzere veya kısırın yanında,et yemeklerinde,makarnalarda acı seven biz ailesine hizmet edecek.

Kavanozlara bir miktar zeytinyağı eklemeyi de unutmayalım ki ağzımızın suyu boşa akmış olmasın,soslar köpürmesin.

Eee sırada daha turşular var .O zamana kadar biraz serinleyelim bari...