Bakıcı aramak

Böyle bir bakıcı arıyorduk...

Hep iş arayan tarafta ben mi olucam,biraz da işveren olayım dedim ve babanneme bakması için bir yaşlı bakıcısı aramaya koyuldum.
Yaşlı olmak çok zor,yaşlıya bakmak daha da zor.Bu bakıcı bizim bir sene içinde bulduğumuz 4. kişi oldu.Diğerleri muhtelif sebeplerle işi bıraktı.

Gece gündüz yatılı bir bakıcı bulmak hele hele de uygun bir fiyata bulmak denizde saç tokasını düşürüp kumda onu aramaya benziyor.

Başvurmadığım yer kalmadı desem yeridir.Öncelikle eş-dosttan yardım istedik.Bir ablamız sağolsun bağlı bulunduğu cemaatten birçok bayan getirdi.Bunlar hep daha önce çalışma deneyimi olmayan,eşlerinin çalışmalarına izin vermediği,tek sosyal faaliyetlerinin dini sohbetler olduğu bayanlardı.
Buradan uygun birini bulamayınca danışmanlık şirketlerine bir bakayım dedim.Oraları tam insan pazarı.Yurtdışından tuttukları bayanı getirmişler,fuhuş yasak olunca bari bakıcı yapalım bunları demişler.Burdan da bir nane olmadı..
Sonra aklıma belediyeler mi gelmedi,sosyal yardımlaşmalar mı,huzurevleri mi,alzheimer dernekleri mi?Hiçbirinin aradığımız türde bir hizmeti yoktu tabii de bir ihtimal baktım işte.
En son işkur'un önünden geçerken niye olmasın diye düşündüm ve daldım içeri.Aklımla bin yaşayayım sonunda aradığımız bayanı oradan bulduk.Eli yüzü düzgün,görmüş gçirmiş,temiz ve ahlaklı biri.Hem de fiyat konusunda tam istediğimiz rakamı kabul etti.Tek dezavantajı var biraz yaşlıca.Babannemle birbirlerine bakacaklar artık ve böyle idare edebildiğimiz kadar edicez.Yoksa bizim yanımıza taşınmak zorunda kalacak ki bu hepimiz için daha zor olacak haliyle.

Bakıcı ararken pekçok şey öğrendim ama:

1.İstisnasız hepsi babannemi görür görmez " annecim,sen benim annemsin" deyip elini yüzünü okşayıp sevmeye başlıyor.İşimin gereği olarak yaşlıları çok severim demenin beden dili bu olsa gerek.
2.İkinci söyledikleri de "ben Allah rızası için teyzeye bakarım" oluyor ki konuşmanın sonunda verdiğimiz fiyatı beğenmeyip "Allahın rızasının" 1000 tl'den başladığını öğreniyoruz.töbe töbe...
3.Birçoğu oldukça çaresiz durumda.Paraya ihtiyaç duymanın ötesinde kalacak yeri olmayan,çocuklarının yanında yaşamaktan yorulmuş ya da çocuklarına para yetiştirmenin derdine düşmüş insanlar.
4.İşveren olmak ve bir nevi iş görüşmesi yapmak çok zormuş :)

Bir bayanın istemeden kalbini kırdık ve hala çok üzgünüm.Telefonda görüşmek için randevu verdim ve uzun yoldan geleceği için çalışma koşullarını ve verebileceğimiz rakamı da söyledim ki şartlar kendisine uygun değilse boşuna onca yolu gelmesin diye.Maalesef bu konuşmayı kesin işe alındım olarak algılamış ve bavulunu toplayıp gelmiş.Olmama ihtimalini,başka kişilerle de görüşmek istediğimizi öğrenince çok bozuldu ve kendisine olumsuz cevap vermek üzere telefon ettiğimde telefonu yüzüme kapattı.Gerçekten çok üzüldüm ama bir yerde de iyi oldu,hoşgörü ve sevgi düzeyini öğrenmiş olduk bu sayede...

Birgün bir sebeple bakıcı aramak zorunda olursanız İşkur'u hatırlayın.Piyasa fahiş fiyatlarda ama buraya başvuran kişilerle pazarlık etme şansınız daha yüksek...

Kısmetimiz böyle oldu :)

İki çocuklu ben

Babannem  iyice yaşlandı.Tek başına yaşayamadığı için bakıcı tuttuk ama bu sefer de bizleri özlüyor,evde sıkılıyor ve 15-20 günde bir benim yanıma geliyor,kışlarıysa amcamın yanına.Şu an da bende.

Bugün Ozi parka gitmek isteyince "hadi büyük nineye söyle o da hazırlansın gelsin" dedim.Babannemdeki sevinci  görmek lazımdı.Çocuklar gibi temiz kıyafetlerini giydi hazırlandı hemen.

Yürümesi çok sıkıntılı olduğu için de arabayla gittik 100 metre mesafedeki parka.Baktım arabayla gezmek hoşuna gidiyor biraz daha turladık şehirde.En son bir kafeye oturduk dondurma yemek istedi.Ozi parkta oynarken o da dondurmasını yalayıp sohbet edecek birilerini aradı kendine:)

Aynı kendi gibi yaşlı bir teyzeyle sohbete daldılar.Bu yaşlarda ben de böyle mi olucam acaba? Birbirini hiç tanımayan insanlar bir anda hayat hikayelerini,çocuklarını,hastalıklarını,yaşamlarını hiçbir sakınca görmeden birbirleriyle paylaşıveriyorlar.Ben insanlarla ilk tanışmamda biraz mesafeliyimdir.Konuşmakdansa dinlemeyi tercih ederim.Ama sanırım yalnızlık ve konuşma ihtiyacı mantık kurallarını ya da karakter özelliklerini ikinci plana atabilecek kadar güçlü.Bu nedenle olsa ki en büyük korkum yalnızlık.

Eve dönme vakti geldiğinde zor ayırdım bu iki park arkadaşını.Bana "sen git çocuğunla ilgilen" diyebilecek kadar konuşmaya aç iki insan.

Sonra yol boyunca eve dönmek zorunda bıraktığı için Ozi'yle kavga etti babannem:)Resmen onu kızdırıp ağlattı,ağladığı için daha çok üstüne gitti ve en sonunda "kavgayı kesin bakayım" demek zorunda bıraktı beni.Biri söz dinleyen biri dinlemeyen iki çocuk sahibi olmak zormuş onu anladım...

Hava çok sıcak geldiği için gece saat 2'de hortumla kendini yıkamaya kalkmasını,çoraplarıyla duşa girmesini,devamlı düşmesini,süper babanneliklerini ve diğer çocuklara özgü mevzuları yazmıyorum bile.

Parçalanış

Değişik bir haldeyim son birkaç gündür yine.Uzuuuun zamandır yapmayı planladığım ama bir türlü başlayamadığım bazı şeylere kendiliğimden bir anda başladım ama yine bazılarına kendimi ne kadar zorlarsam zorlayayım başlayamıyorum ve zaman aleyhimde akıp gidiyor.

Daha önceki bir yazımda bahsettiğimi hatırlıyorum ama ben anne-baba-babanne ve kardeşten oluşma bir aile içinde büyüdüm.Bizim evde iki anne vardı yani.Babam gitti ve biz 3 kadın bir erkek kaldık evde.Derken annemle babam boşandı.Annem annanemin evine taşındı.Babannem Ankara'ya amcamın yanına gitti. Kardeşim zaten Ankara'da üniversitede.Yıllarca dönmesini beklediğimiz babamsa değişen şartlar karşısında kendisine yer bulamayıp yeniden gitmeye karar verdi.Haftaya Rusya'ya taşınıyor ve benim doğup büyüdüğüm,her acıma,sevincime tanık,yuva olarak hissettiğim tek evin de kapısına kilit vuruluyor.Babannem hakkın rahmetine kavuştuğundaysa amcam tarafından muhtemelen bir yabancıya satılacak ve uğruna acı çekilecek bir yer kalmayacak...

Ailem sonsuza kadar parçalanmış gibi hissediyorum ve bu his içimi parçalıyor.Kaç yaşına gelirsem geleyim bazı şeyler hiç değişmiyor.

Kaderin saçma sapan bir cilvesi midir bilinmez ama bu Rusya bir şekilde hep benimle içli dışlı.Bloga giriş sayısı bile Türkiye'den daha çok,çözemedim bu Rusların bana ve aileme ilgisini.

Bazı yazılar sadece yazılmak için yazılır ya bu da öyle.Yorum yapmadığınız için şimdiden teşekkür ederim.

Annem ve "Annem"

Ben öyle kötü biriyim ki bu gerçek kendimi daha da kötü hissetmeme neden oluyor.

Annem 34 sene önce babama kaçıp evlenmiş.Babannemle aynı evde yaşamayı kabul etmiş.Fakat 34 sene sonra   bir şekilde annemle babam boşandı.Babam son 18 yıldır yurtdışında yaşadığı için annem kağıt üzerinde babamdan boşanmış görünse de aslında babannemle boşandılar!!Annem evden ayrıldı,onca seneni hatırı unutuldu,çirkin şeyler yaşandı.
Geçtiğimiz aralık ayından beri ben de ikiye bölündüm dolayısıyla.Annemi ziyarete gitmek istediğimde kastettiğim aslında hem annem hem babannem.Birinde bir gece kalsam ertesi gece diğerinde kalmam gerekiyor.Birini arasam diğerini de arama ihtiyacı hissediyorum.Çünkü aslında benim iki annem var.Biri beni doğuran,bana süt veren,diğeri ise onun yokluğunda benim bakımımı yapan.Doğduğum günden beri evin içinde iki anneyle büyüdüm.İkisi de üzerimde söz sahibiydi.Annem darılmasın ama babannem de benim için bir anneydi aslında.
Şimdi "öküz öldü,ortaklık bitti" hesabı ikisi de birbiri hakkında demediklerini bırakmıyorlar.Biri annem,diğeri  "annem".Üstelik "annem" 85 yaşında,çoğunlukla ağzından çıkanı kulağı duymayan, huysuz biri.Herkes gibi beni de zaman zaman çileden çıkarıyor.Ama "annem" işte,napabilirim.
"Sen onun torunusun,bırak çocukları düşünsün","ona bakmakla yükümlü değilsin" demekle olmuyor işte.Keşke olsa.Ben de kendimi bu kadar bölünmüş hissetmezdim.

Kaldı ki kendi çocukları da benim artık onun için öldüğümü düşünüyorlar.
Şu vicdan denilen şey ne enterasan.Aynı ailede,aynı anne-baba tarafından büyütülmüş,benzer eğitim seviyesinde iki kardeşte bile vicdan olayı farklılık gösteriyor.Biri umursamaz davranıp,mesafeli durunca problem olmazken,diğeri herşeyle ilgilenip,etrafında olsa bile çıkarlar çatıştığında dünyanın en kötüsü olabiliyor!
Ben de biliyorum kim kimin çocuğu,kim oğul,kim torun,kim az konuşur,kim çok konuşur,kim nankör,kim vefalı,kim haklı,kim daha az haklı,kim hakediyor,kim etmiyor...Ben de herşeyin farkındayım.Ama vicdan denilen şey bizi farklı kılıyor....
Bugün hem annemle hem de "annemle" kavga ettim işte özetle!
Ben kötüyüm,beni böyle bilin.Çünkü iyi oldukça kimseye yaranılmıyor.