Gündem özeti

Hiç gerçeklik algısını kaybettiğiniz oluyor mu?

Son zamanlarda bir anda aklıma "internetten araştırayım bakayım sonunda ne oluyor?" sorusu geliyor gündemi takip ederken.Sonra olan bitenin bir film,kitap ya da dizi olmadığı dank ediyor kafama.

Beynimiz bu kadar acıyı, kötülüğü kaldırmak üzerine evrimleşmemiş anlaşılan ya da bende bir sorun var...

Niyet notum

Salı günü gittiğim bir işyerinde çok şeker bir kavanoz vardı masanın üzerinde. İÇinde yukarıdaki gibi birsürü niyet notları. Benim dikkatle baktığımı gören bayan hemen kavanozu uzattı " seçin bir tane" dedi. O sırada endişelerim tavan yapmış haldeyken çıkan bu not beni çok etkiledi açıkcası.

Ofisime gözümün önüne yapıştırdım, dönüp dönüp bakıyorum: " Gerçekleri analiz et Ebru"

Bir iş güvenliği uzmanı için oldukça da manidar bir not:) İşim analiz etmek:)

Gerçek nedir, doğru nedir, birkaç gündür bu kavramlara yoğunlaştım. İçinden çıkarsam haber ederim:)

Herkesin kendi gerçeğini bulması ümidiyle...

İkinci bebek mi hayatın sonu mu?

Yaklaşık 5 yıl önce oğlum doğduktan sonra aylarca tövbe ettim, "bir daha çocuk mu, allah saklasın" dedim. Tecrübeliler " unutursun bir gün" dediler.Unutuluyormuş...

 5 gün önce evde yapılan testlerle ikinci kez bebek beklediğimi öğrendim. Bende nasıl bir mutluluk halleri, nasıl bir sersem ruh hali, ağız kulaklarda gülmeler falan belli değil.DogoMutluluk doktora gidinceye kadar sürdü. Doktor da hamileliği onayladı, kese ve içinde miniminnacık embriyoyu gördü. Ben de onunla birlikte izledim tabi. Ancak şimdi bakıyorum da kimyasal gebelik(boş gebelik) olsaymış daha mı iyi olurmuş diye düşünüyorum. 3 gündür çektiğim acıyı anlatmayacağım, sadece koca milletine bir-iki çift lafım var, söyleyip çıkacağım...

Sorun şu ki, eşim ilk duyduğu andan itibaren başını kuma gömmüş devekuşu  ya da 3 maymun tarzında bir ilkel yaşam formuna döndü.Doktora gidinceye kadar bunun doğal olduğunu düşünüyordum. "İlk tepki şaşkınlık olacak tabii, çok normal ", "Evde yapılan testler güvenilir olmayabilir, belki aksi bir durum vardır diye kendini kaptırmamaya çalışıyor" tarzında Pollyanna'nın bile aklının ermeyeceği kandırmacalarla doktora gideceğimiz günü bekledim.

Ancak doktor muayenesinde gerçek ortaya çıktı.

Doktor bir süredir boyanmamış  ve "gelmiş" saç diplerime bakarak :

-Saçlarımızı boyatmıyoruz,

tartı sonrası:

-Doğal ve dengeli besleniyoruz,

-Sigara içmiyoruz, hemen bırakıyoruz,

-Folik asiti günde 3 tane alıyoruz,adı üstünde trio o sizin aldığınız.(Trio içindeki kalsiyum ve D vitamini nedeniyle verilmiş bi isim diye bozmuyorum ama ben bu doktorla devam etmem, not düşülsün)

 tarzında klasik irrite edici tavırlarını gösterirken benim biricik, sevgi pıtırcığı eşim :

-İsteğe bağlı kürtaj süresi kaç haftaydı?

-Boş gebelik olsaydı kürtaja gerek kalmadan düşer miydi?

gibi son derece bebeği benimseyici sorular soruyordu.

İlginç ama o sırada kulaklarım bu konuşmaları duyarken beynim analiz edemiyordu, sadece bir kenara not etmiş olmalı ki, sonra düşündükçe idrak etmeye başladım.Ben o sırada sadece siyah gebelik keseme, içinde ultrason başlığı oynadıkça görünüp kaybolan beyaz yavruma odaklıydım.Tamam, biraz da gereksiz yere biriktirip o sırada beni zorlayan idrar keseme...

Doktordan çıktık, herşeyin normal görünmesi beni çok rahatlatmıştı ama kan alınması, arabaya gidilmesi gibi geçen sürede hiç konuşmayan eşimi o sıradaki sessizlikte farkettim. Adam sanki kanser olduğumu, 3 aylık ömrüm kaldığını öğrenmiş kadar dalgın, çökmüş bir vaziyetteydi.

Eşek değilim herhalde, istenmediğini anladım.

Konuşalım teklifime sevinçle atlayıp içinde ne varsa kustu.Kustu diyorum çünkü o söylenenler kebap, baklava yiyip üzerine parmak atarak çıkarılmak suretiyle bir ziyafeti sonlandırmak gibiydi.

İşin kötüsü de şu aslında, söylediği pekçok şey doğruydu. Maddi imkanlarımız bir çocuğu daha iyi şartlarda yaşatmaya, okutmaya yetmeyecekti.Her dünyaya gelen rızkıyla gelir doğru, ama amaç sadece karın doyurmak olmamalı bu hayatta.İnsana yaraşır bir yaşam hakediyor herkes.Görünen köy bu insanca yaşamdan bizim ailemizin mahsur kalması. Yaşımız da artık geç.Babası 50 yaşındayken ilkokula başlayacak bir çocuğa ben ne verebilirim baba olarak diyor, haklı.Zaman kötü, dünya kötü, bir ruhu daha kurtarmalı bu kötü dünyadan ama, ama, ama...

Ama...

Ben mi abartıyorum, aksi bir kararı hiç aklıma getirmediğim için mi bilmiyorum bana 5 yaşındaki  oğluma zarar vermekle aynı derece acı veren bir düşünce karnımdaki canlının gelişimini sonlandırmak.

Nasıl verilir bu karar, günlerdir alıştırmaya çalışıyorum kendimi. 

Oturup liste yaptım neden doğurmalı, neden aldırmalıyım diye. Listenin doğurmalıyım tarafındaki herşey tamamen duygusal sebepler.Geleceğe yönelik alınan kararlar.Kalple ilgili.

Aldırmalıyım tarafıysa maddi ve bu ana yönelik sebepler.Duygusal kısım yok neredeyse.Akılla ilgili.

Kararım ne olacak bilmiyorum.Ancak yasal sürenin sonuna kadar beklemeye niyetim yok. Bir karar vereceksem hemen vermeliyim yoksa çıldırıcam.

Bu süre içinde eşimi çıldırtmaya kararlıyım ama.Çünkü herşeyin sorumlusunu o olarak görüyorum. Nasıl hamile kalınır adlı eğitici bilgileri bildiğinden eminim! Bu olayın bir sürpriz olmaması lazımdı. Bu da demek oluyor ki, devekuşuculuk oynamaya yeni başlamamış eşim.Öyle birşey olursa o zaman düşünürüz hesabıyla rahat davranmış. Benim ikinci bir çocuğa sıcak baktığımı bile bile yapmış bunu. Açıkcası oldukça kırgınım, biraz da aldatılmış hissediyorum. Şu anki hissiyatım ömür boyu onu affedemeyeceğim yönünde, zaman ne gösterir bilemem.

Bu akşam kendisiyle de paylaşıcam bütün bu yazdıklarımı.Çünkü en mutlu olmam gereken günlerde acı veren kararlar almaya zorlanmak, hayal edilenle gerçeğin farklı olmasının yaşattığı şok bazı şeyleri yeni görmemi sağladı.

Son söz:

Acı yok Rocky, acı yok!

Bugün 20'li yaşlarda olanlar

Haziran ayında 36'yı bitirecek biri olarak 30'lu yaşlarımı ancak idrak edebiliyorum. Son yıllarımı kendimi 28'de bırakmış gibi hissederek geçirdim çünkü.Cahit Sıtkı Tarancı'nın etkisiyle olsa gerek 35 gibi hissetmeye başlamıştım ki(aradaki yılları atlayıp) bir baktım aslında 36'yım.

Yaş mevzu değil aslında gündemim, öylesine yazdım bunları.Asıl gündem benden 10 yaş küçük kardeşim.

İlk üniversiteyi kazandığında...

İlk üniversiteyi kazandığında ben, eşim, annem karşımıza oturttuk ve bir konuşma yaptık:

"Sen erkek olarak hayata kızlara göre 1-0 mağlup başlıyorsun.Okul bitiyor, askerlik mevzu bahis oluyor.O nedenle işi sıkı tut, sene kaybetmeden üniversiteyi bitir, sonra pişman olma"  

bab'ında.

Biz bu konuşmayı hiç yapmamışız gibi 3 yıl sonunda okuduğu bölümde hala 1. sınıf derslerini almaya devam ediyordu ve yeteneği olmadığını söyleyip okulu bırakma kararı aldı. 3 yıl boyunca "sen aslansın, sen kaplansın" ile zorladığımızla kaldık ve sonunda hak vererek bu kararını destekledik.

Yeniden sınava girdi.Etiketi yetecek bir üniversiteyi kazandı.Hem de branş değişikliği yapmış ve okumaktan keyif alacağı bir bölümü seçmişti.3 yılı devirdi ve üniversiteyi (şimdilik) yine bıraktı çünkü kaldığı derslerle önümüzdeki yıl bitmesi gereken okul bir 3 sene daha uzadı.

Ve depresyon...

Şu an 26 yaşında, çok iyi iki üniversitenin iki iyi bölümünü yarıda bırakmış, geleceğe dair hiçbir hayali, umudu kalmamış bir yetişkin olarak ağır bir depresyon içinde.

Çocukluk hayali yazar olmaktı.Hala da öyle sayılır.Yapmaktan tek keyif aldığı şey bu.Bu hayalini görmezden gelmemiş olmakla birlikte diploma sahibi bir yazar olması yönünde destekledim hep bugüne kadar. Fakat üniversite bitirmek öyle ağır bir yükmüş ki uzun konuşmalar neticesinde aslında yaşamanın bir hayalkırıklığı olduğunu hissettim.

Hem kendi anlattıkları hem de çevresindeki arkadaşlarıyla yaptığım konuşmalar gençlerin ne kadar umutsuz olduğunu gösterdi. 

Hiçbir meslek hayallerini karşılamıyor çünkü hayaller frp oyunları gibi gerçek hayattan çok bağımsız.(Fazla yüksek hedefler mi konuyor?)

Mezun olduktan sonra kısıtlı iş imkanlarına karşın iş hayatına giriş yapmak uzak bir hayal.

 (Binlerce meslektaş arasından sıyrılmak için artık iyi bir üniversite ,master, yabancı dil vs. yeterli değil. Özgüveni fazla yüksek bireyler yetiştirip kendileriyle yüzleşmelerine yıllarca engel mi oluyor aileler?)

Ülkenin siyasi, ekonomik, sosyolojik dengesizliği bireylerin dengesini de bozuyor.

(Hergün umutsuzluk aşılayan toplumsal olaylar, yüzünden,sesinden en önemlisi varlığından nefret ettiğimiz politikacılar ve ülkeyi satan,bölen, vatandaşını köleleştiren politikaları nedeniyle yarına inancımız kaldı mı?)

Öğrencinin yeteneğini, ilgisini doğru tespit edip doğru yönlendirebilen, mutlu bireyler yetiştirebilen eğitmen/ rehber/danışman yerine tavşanı hareket ettiren mekanizmaların varlığı ile sonunda gelinen nokta.

(Eğitim sisteminin şu anki durumu hakkında bilgisi olan var mı, en son ne zaman, ne değişti mesela???)

Gençlerin ümitsiz olduğunu biliyorduk evet ama bu denli yaygın, bu denli acı verici olduğunu, adeta bir virüs gibi bir nesili çoktan hasta ettiğini içine girince farkettim.

Gelecek beklentisi olmayan insanları bekleyen en büyük tehlikeler de anlık zevklerdir. Uyuşturucu kullanımının sandığımdan daha yüksek oluşu( sadece istatiklerde değil, bizzat tanıdığım isimlerde görmek) bunun bir sonucu işte. Daha da ilginç tarafı uyuşturucu deyince benim ve benim akranlarımın büyük kısmının aklı çıkarken( enjektör fobisi düzeyinde neredeyse) 20'li yaşlardaki gençler arasında uyuşturucu çooook doğal, sigara içmekle eşdeğer bir anlamı var.Hatta sigara daha yüksek bağımlılık yaparken, alkol baş ağrıtırken, uyuşturucu hem sonrasında sıkıntı bırakmıyor hem de çok eğlendiriyor(!)

Peki ya sonra...

Ne kadar korktuğum tahmin edilemez. Sadece benden 10 yaş küçük kardeşim ve onun akranlarını tanıdığımı sanarken aslında tanıdığımı sandığım kişileri sadece hayalimde canlandırdığım, gerçeklerinin çok farklı olduğunu görmek çok endişe verici. Bir de 30 yaş küçük oğlumu ve onun 20'li yaşlardaki hallerini hayal etmeye çalışıyorum.Eldeki veriler ve deneyimlerle hayal edememek daha da korku verici oluyor.

Varoluş sancısı çekilen günler bunlar. Değişimi değişimle birlikte yakalayıp hızla adapte olabilmek bir insan için en önemli yetenek olmalı...

Büyük ve küçük aşçı

Oğluşum kreşte şu sıralar meslekleri öğreniyor.Her gece uykuya yatarken uyumak istemediği için güzel şeyler hayal etmesini söylediğimde gelecekte ne olacağını hayal ediyor.Favori meslekleri ise polislik,itfaiyecilik ve aşçılık.Eee anne mutfağı sever de oğlu sevmez mi?

Geçen günlerde canı pasta istemiş beyefendinin.Ona bir hayvanlı,bir şimşek mcqueenli,bir uçaklı,bir bir bir vs. pasta yapacakmışım!Doğumgününde yaparız dediğimdeyse hemen ardından doğumgünüm ne zaman sorusu geliyor tabi:) Yaz çocuğu olarak iyi bilirim bütün arkadaşlarının doğumgünlerini okul zamanı kutlarsın,senin doğumgününde bütün arkadaşların tatilde,yazlıktadır,doğumgünleri sakin ve yapış yapış geçer...Oğlumun kaderi de benimkinden.Artık aklı başına geldikçe hediyeleşmekten keyif alır oldu ve birçok arkadaşının çevresinde toplanmasını istiyor haklı olarak.Sanırım biz de bu sene yaz tatili girmeden bir ön kutlama yapacağız kreşte.Akrabalar ve anne-baba arkadaşları farklı illerde olduğundan birkaç doğumgünü kutlaması daha yapılır bir İzmir'de bir Aydın'da.Bu da demek oluyor ki istediği farklı figürleri farklı pastalarda yapacağız sanırım...

Ancak şeker hamurlu pasta benim için sadece görüntüden ibaret olduğu ve şeker hamurunu yemeyi tavsiye etmediğimden oğluma normal bir kremalı pasta yapmayı teklif ettim.Böylece girdik mutafağa.

Öyle eğlendi ki dilediği gibi kremaya bulanmasına izin verdim."Anne sen büyük aşçısın ben de küçük aşçıyım" dediğinde de kremasız yiyebilirdim kendisini:)

Maalesef pasta bittiğinde tadına sadece bir kez baktı ve bir daha ağzına sürmedi:( Çünkü biraz daha besleyici olması için kekini havuçlu ve cevizli yapmıştım.Ceviz ağzına geldiğinde hemen soğudu benim yemek konusunda uyuz oğlum.

Sağlıklı ve besleyici pastamız böylece komşulara nasip oldu.

Dün sabahsa yine sağlıklı beslenme isteği doğunca içime kahvaltı için bir salata hazırladım kendime.Cümle de pek şiirsel oldu :p

Isırgan otu,tere,kurutulmuş domates,zeytin ve beyaz peynir ile nefis bir salata yaptım ve daha sık böyle kahvaltı etme sözü verdim kendime.

Ancak benim bu sağlıklı beslenme isteğim home tv ile sekteye uğruyor daha önce de yazdığım gibi.

Örneğin sağlıksız bir öğün nasıl olur konulu yeni yazımda bundan bahsedeceğim,az kaldı...

Kısaca...

Şaka gibi ama hiç çalışmadan girdiğim sınavdan geçiyorum sanırım:)

Çok zeki falan olduğumdan değil elbette ama yakın zamanda sınava girdiğimden ve ona çok çalıştığımdan olsa gerek,bilgiler tazeydi sanırım. Bir de sınav günü rahatlığımı düşününce tılsım o rahatlıkta mıydı acaba diye soruyorum kendime:)

12 Mart'a kadar bekleyip kesin sonucu görücez bakalım..

Babannemse bulduğumuz kadını resmen evden kovdu sonunda:(( Bayılajaaammm...

İçimde kelebekler var yine bugün:)

Tsubasa Oyunları

Bakıcı aramak

Böyle bir bakıcı arıyorduk...

Hep iş arayan tarafta ben mi olucam,biraz da işveren olayım dedim ve babanneme bakması için bir yaşlı bakıcısı aramaya koyuldum.
Yaşlı olmak çok zor,yaşlıya bakmak daha da zor.Bu bakıcı bizim bir sene içinde bulduğumuz 4. kişi oldu.Diğerleri muhtelif sebeplerle işi bıraktı.

Gece gündüz yatılı bir bakıcı bulmak hele hele de uygun bir fiyata bulmak denizde saç tokasını düşürüp kumda onu aramaya benziyor.

Başvurmadığım yer kalmadı desem yeridir.Öncelikle eş-dosttan yardım istedik.Bir ablamız sağolsun bağlı bulunduğu cemaatten birçok bayan getirdi.Bunlar hep daha önce çalışma deneyimi olmayan,eşlerinin çalışmalarına izin vermediği,tek sosyal faaliyetlerinin dini sohbetler olduğu bayanlardı.
Buradan uygun birini bulamayınca danışmanlık şirketlerine bir bakayım dedim.Oraları tam insan pazarı.Yurtdışından tuttukları bayanı getirmişler,fuhuş yasak olunca bari bakıcı yapalım bunları demişler.Burdan da bir nane olmadı..
Sonra aklıma belediyeler mi gelmedi,sosyal yardımlaşmalar mı,huzurevleri mi,alzheimer dernekleri mi?Hiçbirinin aradığımız türde bir hizmeti yoktu tabii de bir ihtimal baktım işte.
En son işkur'un önünden geçerken niye olmasın diye düşündüm ve daldım içeri.Aklımla bin yaşayayım sonunda aradığımız bayanı oradan bulduk.Eli yüzü düzgün,görmüş gçirmiş,temiz ve ahlaklı biri.Hem de fiyat konusunda tam istediğimiz rakamı kabul etti.Tek dezavantajı var biraz yaşlıca.Babannemle birbirlerine bakacaklar artık ve böyle idare edebildiğimiz kadar edicez.Yoksa bizim yanımıza taşınmak zorunda kalacak ki bu hepimiz için daha zor olacak haliyle.

Bakıcı ararken pekçok şey öğrendim ama:

1.İstisnasız hepsi babannemi görür görmez " annecim,sen benim annemsin" deyip elini yüzünü okşayıp sevmeye başlıyor.İşimin gereği olarak yaşlıları çok severim demenin beden dili bu olsa gerek.
2.İkinci söyledikleri de "ben Allah rızası için teyzeye bakarım" oluyor ki konuşmanın sonunda verdiğimiz fiyatı beğenmeyip "Allahın rızasının" 1000 tl'den başladığını öğreniyoruz.töbe töbe...
3.Birçoğu oldukça çaresiz durumda.Paraya ihtiyaç duymanın ötesinde kalacak yeri olmayan,çocuklarının yanında yaşamaktan yorulmuş ya da çocuklarına para yetiştirmenin derdine düşmüş insanlar.
4.İşveren olmak ve bir nevi iş görüşmesi yapmak çok zormuş :)

Bir bayanın istemeden kalbini kırdık ve hala çok üzgünüm.Telefonda görüşmek için randevu verdim ve uzun yoldan geleceği için çalışma koşullarını ve verebileceğimiz rakamı da söyledim ki şartlar kendisine uygun değilse boşuna onca yolu gelmesin diye.Maalesef bu konuşmayı kesin işe alındım olarak algılamış ve bavulunu toplayıp gelmiş.Olmama ihtimalini,başka kişilerle de görüşmek istediğimizi öğrenince çok bozuldu ve kendisine olumsuz cevap vermek üzere telefon ettiğimde telefonu yüzüme kapattı.Gerçekten çok üzüldüm ama bir yerde de iyi oldu,hoşgörü ve sevgi düzeyini öğrenmiş olduk bu sayede...

Birgün bir sebeple bakıcı aramak zorunda olursanız İşkur'u hatırlayın.Piyasa fahiş fiyatlarda ama buraya başvuran kişilerle pazarlık etme şansınız daha yüksek...

Kısmetimiz böyle oldu :)

Ca 19-9 sorunsalı

Endometriyosiz teşhisi ilk defa 2005 yılında kondu bana.Yani yumurtalıkta çikolata kisti.Regl ağrıları en büyük şikayetimdi.Derken bu kist kendiliğinden patladı,"kurtarın ölüyorum" diye bağırttı beni saatlerce.Evlendim,çocuk sahibi olmaya karar verdiğimde en büyük korkum bu kistin neden olabileceği kısırlıktı.Çok şükür değilmişim.Doktorum bir mucize olduğunu ve kistin yokolduğunu müjdeledi.

Sene 2014'e geldiğimde ,hatta yılın ilk gününde, bu kistin bir yerlerde mikroskobik olarak varlığını devam ettirdiğini ve bu süreçte büyüyüp serpildiğini öğrendim yine ağrılar içinde.Meğerse benimle mezara kadar gidecekmiş.Kistin tanısını koymakta kullanılan tümör markerları var ca 125 ve diğerleri.Bu markerlar yüksek olduğunda ve ultrasonda da tipik görüntüyü gördüklerinde emin oluyor doktorlar.Tedavisi doğum kontrol hapları.İlaç tedavisiyle bu tümör markerlarının seviyesinde düşüş olmaz ya da kistin boyutlarında küçülme olmazsa ameliyata karar veriyorlar.

Gelelim mevzuya.
3 hafta önce bu tümör markerlarına baktırmaya gittim kontrol amaçlı.Doktorum "e hadi bakmışken bütün ca'lara bakalım" dedi ve hepsini istedi kan tahlilinde.Çıkan sonuçlarda tüm markerlar yüksekti.(Kistle doğrudan bağlantılı ca 125 değerlerinde düşüş olmasına rağmen)Sonuçları doktoruma götürdüğümde ca 19-9
un yüksekliği ilgisini çekti ve mide ve bağırsak sorunu yaşayıp yaşamadığımı sordu.Bildiğim herhangi bir sorun olmadığını söylediğinde de bilmediğim birşeyler olabileceğini söyleyerek beni dahiliyecilere gönderdi.
Bu arada bizde ailesel tip 4 hiperlipidemi denen bir hastalık  da var,yüksek trigliseridle kendini gösteren.Benim trigliserid değerlerim de yüksek olduğu için kolesterol düşürücü ilaç kullanmaya başladım.Birkaç sene önce bunu ilk kez teşhis eden doktor beni acil hastaneye yatırmıştı pankreatit riski nedeniyle.Neyse konuyu dağıtmayayım; ben yine buna bağlı olabileceğini düşünerek gittiğim dahiliyeciye durumu anlattım.

Pankreatitden şüphelenirken...
Doktor başladı tahliller,ultasonlar,mr lar istemeye.Ne arıyoruz derken bi baktım pankreas kanseri araştırılıyor bende.Kanser kelimesi; erken teşhisi hayat kurtarır falan bana inandırıcılıktan uzak; ölümü çağrıştırıyor zaten.Daha geçen hafta sapasağlam girdiği bel fıtığı ameliyatında akciğer kanseri olduğunu öğrenip 2 ay içinde ölen bir tandığımızı ve nicelerini de duyup bildiğimden kemoterapinin kanserden daha öldürücü olduğuna inanıyorum bilimsellikten uzak olsa da.
Dolayısıyla aldı beni bir telaş.
İnternetten bakıyoruz bu ca19-9 hep pankreatit,pankreas kanseri ile ilişkilendirilmiş.Bu da paniğimizi arttırıyor.Bir yandan inanmak istemiyor insan.Ailede her türlü genetik bozukluk olabilir ama bildiğimiz kanser hastası hiç yok diye kendi kendini telkin ediyor.Moral çok önemli,moralini yüksek tut diyorsun.Böyle bir bekleme zamanında anne olmak daha da zormuş.Çocuğumun yüzüne bakmak ağlamak için yeterli oluyor ama ona karşı gülemeye çalışıyorum.Benden sonra nasıl olur,çocuğumu kime emanet ederim diye düşünceler,düşünceler...

Çok şükür bir hafta geçti ve sonuçlarda herhangi bir kitle vb. rastlanmadı.Ama bu yüksek değerlerin bir açıklaması olmalı,kanser değilse ne?Pankreatit seçeneği de zor görünüyor çünkü pankreas boyutları normal falan filan.
Doktorların en son yorumu bütün bu ca değerlerini yumurtalığımdaki o ismi güzel kendi ceza kistin yükseltiyor olabileceği.Şimdi hepsinin takibini yapıcaz ve bakalım suçlu kimmiş görücez...

Demek ki neymiş? Sağlık herşeyin başıymış ;)

Bir ben,bir kitap,bir vatan millet sakarya

Hastalık da,dert de, keder de hep umutsuzluktan oluyor anacım.Hoppala paşam malkara keşan ne alaka diyebilirsin.Misal; ben 21 aralığa kadar ne kadar sıkılsam da bir amaç uğruna oturdum ders çalıştım,kafamı oraya yoğunlaştırdım,spor  yaptım vs. çok da mutluydum.Sınav bitti,hastalıklar başladı,ben de yine bi can sıkıntıları bi can sıkıntıları...Amaç lazım insana,amaç!Hergün bir amaç uğruna plan yapmalı ve uygulamalı.

Bugün bomba gibiyim yine.Çünkü sabah yürüyüşüme başladım yeniden.Ardından sınav sonuçları açıklandı,kazandığımı öğrendim.bknz: ta ta ta taaammmm

Artık C sınıfı İsg uzmanı var bu blogda!Peh peh peh,sanarsın ki Microsoft Yazılım uzmanı!:) Olsun,emek verdim,kazandım,bundan güzeli var mı?

Birkaç gün daha aylaklık yapıp yeniden B sınıfı için ders çalışmaya başlıycam.O da Şubatta.İzleyeceğim birkaç film, okuyacağım kitap ve yazacağım birkaç yazı var:)

Kitap demişken bahsetmeden geçemiycem.Yılmaz Özdil'i seversiniz,sevmezsiniz ama Beraber yürüdük biz bu yıllarda kitabını mutlaka bulun biryerlerden,mümkünse satın alın ve okuyun.Çünkü gerçekten çocuklarımız büyüdüğünde nasıl yıllardan geçtik,neler gördük,neler yaşadık,bilmeleri adına bu kitabı onlara saklamalıyız diye düşünüyorum.Çünkü insanız,çünkü unutkanız,çünkü iyi niyetliyiz,çünkü safız aslında.Bazı şeyleri bilsek de tablonun genelini görebilmek ve kronolojik olarak yaşanan her ayrıntıyı ardarda hatırlayabilmek insana kocaman bir " vaaay  beeee" dedirtiyor.Bu halkın nasıl ezildiğini,bölünüp parçalandığını,vatan,millet,din gibi hassas ve özel duyguların nasıl köreltilerek ayaklar altına alındığını,kin,nefret gibi duyguların topluma nasıl yayıldığını,bunlar olurken de tüm yaşananları nasıl normal gibi görmeye başladığımızı unutmayalım,unutturmayalım!

Çok doluyum aslında bu konuda ama Yılmaz Özdil çok ustaca anlatmış zaten,belgeleriyle onu okuyun yeter...

Yeni yıl gelmiş hoşgelmiş, ley ley lümü lümü ley!

2013 bir an önce bitsin gudubet bir yıldı diyenler isim ve adreslerini bıraksınlar lütfen, birşey deniycem üstlerinde!!! Zira 2014 geldi de çok mu iyi oldu sanki?2014 geldi,bana da gelenler geldi.Şöyle anlatayım...

31 Aralık sabahı gece için hala bir planımız yoktu ailecek.Plan yapmak için ne bir isteğimiz ne de halimiz vardı gerçi.Aile boyu grip salgınının pençesine yakalanmışız da henüz sinyalleri algılamaya çalışıyormuşuz meğerse.Madem evde oturuyoruz annemi çağıralım bari,beraber pinekleyelim dedik.Annem de çılgın yılbaşı partisi randevularını iptal edip(!) bize geldi sağolsun.Ben kalan son enerjimle akşam için biraz hazırlık yaptım ve yemeği yediğimiz gibi uyuyakaldım:)Geceyarısı yaklaşırken kaldırdılar beni...

Kısa keseyim,grip nedeniyle yedi uyuyanlar gibi ne kadar uyudum ne kadar uyanıktım hatırlayamayacak kadar zihnim bulandı.Beni uyandırıp ilaç içirdiler,yatağıma yatmamı önerdiler(oturduğum her yerde uyuyabilme özelliğinde olduğunmdan),arada bi ateşim olduğunu konuştular kendi aralarında falan.Ertesi gün öğleden sonra eşim zorla acile götürdü iğne yaptırdı.Sağolsun o iğne sayesinde daha kesintisiz uyuyabildim sonra:)
Asıl eğlence akşam başladı.Yani şimdi idrak edebildiğim kadarıyla 1 Ocak gecesi.Gece saat 23.00 sıralarında bir karın ağrısı başladı ki sanırsın karnıma Alien girdi, karnımı yarıp çıkmaya çalışıyor.O gece acilde geçti yine,morfinnnn diye bağırarak...
Bunu da kısa keseyim: Endometriyosiz denen bi meret var ki kendisine hiç de yakışmayan tatli,türkçe çikolata kisti ismini koymuşlar.Çikolatadan soğutur insanı o derece...İlaç tedavisine başladık,bazı değerleri takip edicez.Düşerse ne ala,düşmezse ameliyatla alınacak.

İşte 2014 böyle güsseeell başladı benim için!H3n1 ve çikolata kisti yeniyılın ilk sürprizleriydi.Allah beterinden korusun diyerek önümüzdeki maçlara bakıyoruz.

Bu arada geçen sefer yazmayı unutmuştum.Eşimin ablası bir süredir koruyucu aile olmaya çalışıyordu.Çocukları olmadığı ve yaşları da ilerlediği için bebek değil ama biraz daha büyük bir çocuk istiyorlardı.Yılbaşından önce çok güzel bir gelişme oldu ve uygun kriterlerde bir çocuk çıktı.15 günden fazladır çocuk görümcemlerde.Adı Cemre.6 yaşında bir kız çocuğu.Fakat davulun sesi uzaktan hoş gelirmiş misali görümcem maalesef pişman oldu.Çocuğa alışamadı bir türlü.Hani doğum sonrası depresyona giren bazı kadınlar nasıl kendi çocuklarını bile kabul edemez ve sevmezse görümcemde de böyle bir durum var.Çocukcağıza hiç ısınamadı,sarılıp sevemiyor bile.İnsanın içi parçalanacak.Cemre  ise anne,baba diyor başka birşey demiyor onlara.Ama tabii bu zaten bir deneme süresiydi.Hem çocuğun hem de ailenin alışması için.Maalesef deneme süresi fazla uzamadan,çocuğun daha fazla alışmasına fırsat tanımadan sanırım vazgeçecekler bu işten:( Senelerdir o kadar çocuk isteyen insanların böyle bir psikolojiye girmesini izlemek gerçekten çok ilginçti.En doğrusunu yapmalarını umarak herkesin hakkında hayırlı olmasını diliyorum.

Allah hepimize sağlıklı,sevdiklerimizle
bir yıl versin...

Ta ta ta taaammmm

Uzun aralardan sonra giriş cümlesi bulmakta zorlanıyor insan.İçimden geçen ilk şey Ferdi Tayfur'un "ben de özledim ben deee,resmin var şu an elimde.."şarkısı oldu.Bilmem hislerimi anlatmak için yeterli mi?

Bir süredir kampa almıştım ben kendimi.Hani şu aralar pek meşhur bir iş imkanı var ya adına iş sağlığı ve güvenliği(isg) uzmanlığı deniyor; işte ağustos ayında biyologlara da bu hak tanınınca bir soluk hemen kursa yazıldım.İlk iki hafta uzaktan eğitimle geçti.48 konu gördüm eğitimde.Bunlardan bazıları senkron eğitimlerdi.Yani eğitmenlerle aynı anda karşılıklı internet üzerinden yapılan dersler.Elbette hepsinin belirli koşulları,devam süreleri vs. vardı.Derken örgün eğitim başladı.Üç hafta da öyle geçti mi?Konular çok sıkıcı olsa da( hele ki hakkında hiç bilgi sahibi olmadığınız torna,tezgah,cns makinesi,pres,maden işletmesi,elektrik nakit hatları vs.. gibi) kurs çok zevkliydi.Bu kursa katılan ilk biyologlar bizlerdik ve bizim sınıfımızda 9 biyolog vardı ve hepsi de işsizdi tesadüfe bakın ki...

Kurs bitti,sınav için kişisel gayret zamanı geldi.Velhasıl aylardır kendime bazı şeyleri yasakladım,bütün dikkatimi derslere vermeye çalıştım.Oğluşum bu sene haftada üç gün kreşe gidiyor.Onun kreşte olduğu günler benim de ders çalışma günlerimdi zira o evde olunca maalesef ondan başka bir şeyle uzun süreli ilgilenmek hala daha pek mümkün değil.

21 aralık'ta sınava girdim ve büyük ihtimalle kazandım.Büyük ihtimalle diyorum çünkü sadece sorular ve cevapları açıklandı.Kazananlar 14 ocak'ta belli olacak.

Eee kazanınca ne olacak?İnşallah C sınıfı İsg uzmanı olucam.Bu arada ben ders çalışırken yeni bir yönetmelik yayınlandı.Bu yönetmeliğe göre Şubat ayında bir sınava daha girip kazanırsam B sınıfı olabilicem.Bütün bunlarsa şu anlama geliyor:Tehlikeli ve az tehlikeli sınıftaki işyerlerinde ya da bu işyerlerine hizmet verme yetkisi olan OSGB denen kuruluşlarda çalışabilicem.Uzun süreli ev hapsi hayatım umarım bu sayede son bulacak.Konuyu bilenler bilir,bilmeyip ayrıntı merak edenlere bilahare uzun uzun anlatmaya çalışırım çünkü gerçekten çok yeni,kafa karışıklıklarının yüksek olduğu ve hergün bir değişikliğin olabildiği hukuk,mühendislik gibi farklı alanların içiçe olduğu bir mevzu bu isg uzmanlığı.

Neyse..Kendimi tebrik ettim vallahi bu kadar aylarca süren,zaman zaman beni ağlatan,yoran bu süreci bu denli özetleyebilmiş olmaktan ötürü:) Çok ağladım çünkü büyüklerin dediği " yaş ilerledikçe öğrenmek güçleşiyor" tezini bizzat deneyimledim...

Kendimi kampa aldığımı söylemiştim ya, başımı dersten hiç kaldırmadım mı?Ne mümkün? Kamptan kastım eve kapanmaktı aslında:) Çünkü dışarı çıktığım anda tembel öğrenci psikolojisine giriyor,evde olup ders çalışmadığım zamanlarda bile kendimi daha iyi hissediyordum en azından her an dersin başına oturabilirim diye:)

Bu arada taaa yazdan siparişlerini aldığım reçellerimi yaptım,pasta ve kurabiye işine devam ettim tabii.(bknz: www.pstsrm.blogspot.com )Bu pastacılık olayı beni en mutlu eden şey çünkü.Sabahları yürüyüşlere çıkıyordum-çıkıyorum.Bu yürüyüşlerde gözüme kestirdiğim bir kiralık dükkan vardı.Önünden her geçişimde orayı tutup pastaevimi açtığımı hayal ediyordum.Pekçok ayrıntısını düşünürken mutlu oluyordum.Biliyorum ki  bugüne kadar hayal ettiğim herşey gerçek oldu,er ya da geç.O nedenle umudumu hiç yitirmiyorum,doğru zaman gelince bu hayalim de gerçek olacak.

Bir ara eşime çemkirdim yine."Ben pastacı olmak istiyorum,isg uzmanı falan değil" diye çok sıkıldığım anlardan birinde.Hatta hızımı alamadım, "Madem pastacı açmıyoruz o zaman ikinci bebeği yapalım" dedim :)
Birbiriyle bu kadar alakasız konuları ilişkilendirme konusunda uzmanlığımı bildiği için eşim de "sen şimdi sakin ol,sınavı kazanacaksın,panik yapma,olmazsa bu dediklerini gündeme alırız" diye beni teselli etti :)

Bilgisayarım ebediyen tarihe karıştığı için (bir ara ne kadar çok arıza yazısı yazdığımı belki hatırlarsınız) blogumun da sendeleyip sendeleyip ayağa kalkmaya çalışması bundandır.
Aynı sebepten yaptığım nefis nar,turunç ve ayva reçellerinin fotoğraflarını şimdilik paylaşamıyorum:)
Onun yerine tarifleri aldığım bloglardaki görselleri ve linklerini veriyorum ki denedim,gördüm,yazılanlar doğrudur:)

http://cafefernando.com/turkce/nar-receli/

http://cahidejibek.com/2013/03/26/turunc-receli-nasil-yapilir/

İki çocuklu ben

Babannem  iyice yaşlandı.Tek başına yaşayamadığı için bakıcı tuttuk ama bu sefer de bizleri özlüyor,evde sıkılıyor ve 15-20 günde bir benim yanıma geliyor,kışlarıysa amcamın yanına.Şu an da bende.

Bugün Ozi parka gitmek isteyince "hadi büyük nineye söyle o da hazırlansın gelsin" dedim.Babannemdeki sevinci  görmek lazımdı.Çocuklar gibi temiz kıyafetlerini giydi hazırlandı hemen.

Yürümesi çok sıkıntılı olduğu için de arabayla gittik 100 metre mesafedeki parka.Baktım arabayla gezmek hoşuna gidiyor biraz daha turladık şehirde.En son bir kafeye oturduk dondurma yemek istedi.Ozi parkta oynarken o da dondurmasını yalayıp sohbet edecek birilerini aradı kendine:)

Aynı kendi gibi yaşlı bir teyzeyle sohbete daldılar.Bu yaşlarda ben de böyle mi olucam acaba? Birbirini hiç tanımayan insanlar bir anda hayat hikayelerini,çocuklarını,hastalıklarını,yaşamlarını hiçbir sakınca görmeden birbirleriyle paylaşıveriyorlar.Ben insanlarla ilk tanışmamda biraz mesafeliyimdir.Konuşmakdansa dinlemeyi tercih ederim.Ama sanırım yalnızlık ve konuşma ihtiyacı mantık kurallarını ya da karakter özelliklerini ikinci plana atabilecek kadar güçlü.Bu nedenle olsa ki en büyük korkum yalnızlık.

Eve dönme vakti geldiğinde zor ayırdım bu iki park arkadaşını.Bana "sen git çocuğunla ilgilen" diyebilecek kadar konuşmaya aç iki insan.

Sonra yol boyunca eve dönmek zorunda bıraktığı için Ozi'yle kavga etti babannem:)Resmen onu kızdırıp ağlattı,ağladığı için daha çok üstüne gitti ve en sonunda "kavgayı kesin bakayım" demek zorunda bıraktı beni.Biri söz dinleyen biri dinlemeyen iki çocuk sahibi olmak zormuş onu anladım...

Hava çok sıcak geldiği için gece saat 2'de hortumla kendini yıkamaya kalkmasını,çoraplarıyla duşa girmesini,devamlı düşmesini,süper babanneliklerini ve diğer çocuklara özgü mevzuları yazmıyorum bile.

Tatil nedeniyle kapalıyız :)

Uzun süredir planladığımız İstanbul gezimizi bu haftasonu gerçekleştiriyoruz inşallah.Yarın erkenden yola çıkacağız ve salı günü de döneceğiz.Tabii arabayla bu uzun yolculukda Ozi bize nasıl sürprizler hazırlayacak korku ve merakla bekliyorum:)
Bekle beni İstanbul,geliyorum!!

Cuma akşamı senfonisi

Yine bir cuma akşamı ve ben yine nette vakit geçiriyorum.Haftaiçi durum çok farklı mı?Hayır değil.Ama haftasonu geldi mi eski günlerin anıları depreşiyor sanırım ve ben evde bile oturmak istemiyorum hiç.
Bir cafeye,bara gidip canlı müzik dinlemek,iyi bir film varsa sinemaya gitmek,arkadaşlarla buluşup sohbet etmek zamanı bana göre cuma akşamları.Biraz gençsen gece geç vakitlere kadar dansetmek bile olabilir,hadi bunu geçtim...

Madem evde oturuyorum bari burasının bir yuva olduğunu belirtecek bir gece geçirelim.Mesela benim gerçekten nasıl olduğumu,neler düşündüğümü sorsun partnerim.Kendi beyninden geçenleri paylaşsın.Sohbet edelim kısaca.O bir yerde uyurken ben bilgisayarı açmayayım en kolay açıklamayla.Uyanık olduğunda televizyona esir olmayalım.

Facebookda ya da bloglarda kimler var onlara bakıyorum ben cuma akşamları.Kim anında tepki veriyorsa,kim paylaşımda bulunuyorsa anlıyorum ki benim gibi paylaşmaya en çok ihtiyaç duyanlar/yalnızlar onlar işte...

Son günlerden kısa kısa...

"Yağmurdan kaçarken" adında bir dizi fragmanları dönüyor televizyonda.Dizide Biscolata Carlos'yu gördüm ve pek mutlu oldum.Kendisini sık sık görebileceğiz ekranlarda artık...Darısı tüm Biscolata erkeklerinin başına.Türk dizi sektörü hepsine ekmek kapısı açabilecek kadar gelişmiş bence:)

 10 gündür geçmeyen bir boğaz ağrısı ve kuruluğu var.Kendisine aile hekimi denen ama son 2 yıldır iki kere bile doğru teşhis ve tedavi uygulamayı başaramamış şahsiyete bir gaflette bulunup gittim yine.Basit bir boğaz enfeksiyonunu bile teşhis edemedi bu sefer de.Allerji dedi ama maalesef zerre faydası yok ilaçların.Boğazımın ağrısı an itibariyle kulağıma vurdu.Bir de başka doktorların tedavilerini eleştirmiyor mu gittiğimde,ne desem bilemedim...

 Spor salonuna günlerimin yoğunluğu nedeniyle maalesef düzenli gidemiyorum son haftalarda.Diyet deseniz o da sallanıyor.Ama bütün olumsuzluklara rağmen gram gram da olsa kilo vermeye devam ediyorum.Toplamda 3 kilo 200 gr. gitti:)

 Özsüt'ün düzenlediği bir yarışma vardı kadınlar gününe özel.Ben de kazanmıştım.Kocaman bir karaorman frambuaz pastası kazandım.Pazartesi günü şube ile yaşadığımız her türlü probleme karşın pastam geldi.3 gündür yiyorum ve doyamıyorum resmen!Bu adamlar pasta yapmayı biliyor!Keşke bir de çalıştırdıkları kişileri iyi seçebilseler...

 Yaratıcı Drama Atölyesine başladım.Pazartesi günü tanışma toplantısına katılmıştım.Yarın ilk ders var.Çok eğlenceli olacak,sabırsızlanıyorum...Ayrıntılarla ilgili ayrıca bir yazı yazarım biraz zaman geçince.

 Cuma günü çikolata kursuna gidiyorum.Pastacılığa bir de çikolata yapımını ekledim mi tutmayın beni.Pasta ve çikolata evi hayalime bir adım daha yaklaşıyorum:)

Tatlı yorgunluk

Arog'un dinazorlu sahnesinde Cem Yılmaz'ın da dediği gibi "Çok yorgunum" diye başlayan bir yazı yazmayı bana da nasip ettiğin için çok şükür Allahım!:)
Tamam, tam olarak böyle bir cümle kurmadıysa da temayı doğru yerde kullandım ama değil mi?

Haftasonu 2,5 yıldan sonra ilk kez eşimle başbaşa bir tatil yaptık ve ilk kez oğlumdan ayrı bir gece geçirdim haliyle.Zor olduğunu söyleyemiyeceğim :) Ama her anımızda aklımızdaydı fiziksel olarak yanımızda olmasa da.Gece uyanıp üstünü örtmeye kalktım bir an hatta:)

yazları böyle güzel görünen bir yerdeydik:)

Bu hafta da 8 mart emekçi kadınlar günü nedeniyle belediye tarafından bir el emekleri panayırı kuruldu.Ben de pasta ve kurabiyelerimle bu etkinlikte yerimi alıyorum 2 gündür.Yoğunluğum ve yorgunluğum da bu sebepten.Çalışan anne olmak zor işmiş:)) Tahmin edebiliyordum ama yaşamak farklı tabi.Ev işleri bir yandan,çocukla ilgilenmek bir yandan, panayıra hazırlık bir yandan,spor bir yandan,boyun fıtığım kudurdu yine.Ama uzun zaman sonra böyle bir hareketlilik bana ruhen çok iyi geldi.Yorgunluk dinlenmekle geçer nasılsa...

         

Güzel haberlerden bir diğeri ise bu panayırın her ay tekrarlanacak olması.Dolayısıyla hem ismimi duyurma şansım olacak hem de sıcak parayı döndürme.Bir de tabii kent konseyi kadın meclisine girdim ki asıl eğlence burada olacak.Şu siyasi örgütlenmelerde ya da sivil toplum kuruluşlarında meydanı boş bulan,sesi çok çıkan arkasına bir rüzgar alıp herkesi sürüklüyor ve gerçek ihtiyaç sahipleri ya sürüye uymak zorunda kalıyor ya da mağdur olmaya devam ediyor.Buna net bir örnek daha dün açılışta yaşandı.
 

Şu kent konseyi kadın meclisi başkanı hanım organizasyonda yaşanan problemler nedeniyle oraya el emeklerini sergilemeye ve üç beş kuruş kazanmaya gelmiş kadınlara avaz avaz bağırıp emeğe saygısızlıkla suçladı:) şaka gibi sahneler izledik ve meydanı böyle kadınlara bıraktığımız için suçu biraz da kendimizde aradık.Yaşadığımız toplumun  küçük bir kesitiydi gördüğümüz.Yönetenleri ve yönetilenleri güzel özetliyordu.
Biraz gaza geldim açıkcası ve dünyayı değiştirebileceğini sanan  Don Kişotluğa soyundum:))

Ayrıca şu ev kadınlarının üretime katılmasını sağlayacak panayır fikrinin daha geniş kapsamlısı tam 1 sene önce üzerinde bolca düşündüğüm bir projeydi ama bu elitler takımına ulaşmak imkansız olduğundan randevu alma aşamasında takılıp kalmıştım ve hevesim kaçmıştı.Fikir bende,enerji bende, daha ne olsun?

Bacaklarımda kas ağrıları,boynumda fıtık ağrısı ve gözkapaklarımda yerçekimine yenik düşme durumu var ama keyfim yerinde...Keyfimin keyfini çıkarıyorum  kısaca.

Son günlerden kısa kısa

Spora normalde sabahları gidiyorum.Fakat bugün işim olduğundan akşam eşim eve gelince gittim.Pilates seansı varmış ona girdim ben de.Salonda 4-5 kız ısınıyorlar,hoca daha girmemiş odaya.Kızlardan bir tanesi yanıma geldi ve muhabbete başladı yeni misiniz falan diye.İki dakikada kızın hayat hikayesini öğrendim,üstüne üstlük "ya hep akşamları gelsenize,daha sık görüşelim sizle" dedi.Bir an kendimi gördüm kızcağızda.6 aylık bir bebeği varmış ve belli ki doğum sonrası depresyonu yaşıyor.Ama onun bir farkı var ki çalışmaya başlamış ve spor yaparak atlatacak kısa sürede...

Spordan başlamışken sporun da bir nevi seratonin bağımlılığı yaptığını düşünmeye başladım.Öyle çok keyif alıyorum ki o spor sonrası çektiğim acılardan bile spor yapmadığım gün eksiklik hissediyorum resmen.
Dün hatta biraz zorladılar beni.Büyük kas gruplarını çalıştırcaz deyip allah ne verdiyse yaptırdılar uzun uzun.Eve geldiğimde kamyon çarpmış ya da dayak yemiş gibi benzetmelerinin hangi hislerle yapıldığını keşfettim.Kolumu kaldıracak halim yoktu ve uyudum hem gündüz hem de gece deliksiz.





Acıdan zevk almakdan bahsetmişken de birkaç blog keşfettim.Bildiğin sado-mazo eğilimli kişilerin yaşadıklarını anlattığı yetişkin blogları.Benim de yazıları okurken hissettiklerim onlardan çok farklı değildi sonra farkettim.Okurken iğrenme,kızma,aşağılama hisleri duyarken kendimi okumaktan alıkoyamadığımı gördüm.Manyakça birşey ama merak ağır basıyor sanırım.Anlamaya çalıştım,anlayamadım bu insanları.Neyse garip işte.




Birkaç arkadaşın şu sıralar kuantum,reiki gibi işlere merak saldığını ve toplaşıp bu konularda özel dersler aldıklarını öğrendim.Hatta üşenmeyip her hafta İzmir'e çakralarını açtırmaya gidiyorlamış ne demekse.
Bir gariplik daha.Bu insanları da anlamakta zorlanıyorum.Daha doğrusu bu işlerden ne anladıklarını anlamıyorum.Hayata olumlu bakmaksa kişisel gelişim seminerleri,kitapları yıllardır bu işi yapıyor zaten.Huzursa sağlam bir inanç sisteminden daha huzur verici başka birşey olduğunu sanmıyorum.Kısacası bu da garip işte...




 Yine bir arkadaş işten yeni ayrıldı.Diy 'lere meraklı ve yetenekli bir kişi.Bu nedenle de hazır çalışmıyorken ahşap boyama kursuna falan gideyim demiş ama eşi "sen iyice ev kadını moduna girdin,kendini geliştirecek bir kursa git,tahta boyamaya değil" diyerek kızı caydırmış.Kendimi aşağılanmış hissettim resmen.Ben de çalışmıyorum ve pasta kursuna falan gittim ya "iyice ev kadını moduna girmiş" mi oluyorum şimdi? Evet öyle oluyorum,acı ama gerçek...





Kurs demişken de hazır "ev kadını modundayken" çikolata kursuna da kayıt yaptırdım.Onu da öğrenicem inşallah...Kek ve çikolata evi'min hayalini süslemeye devam ediyorum her gece yatarken:)






 Bu haftasonu evlilik yıldönümümüz var.Hediye ve program telaşındayım.Erkeklere hediye almak çok zoooooorrrrrrr!Eşimin tezi tam tersi,yani çok kolay olduğu.Seçenek çok kısıtlı erkeklerde ve devamlı aynı hediyeler etrafında dönüp duruyoruz.Bu bana göre işi zorlaştırıyor.Mesela eşimi ele alayım.Kullandığı aksesuarlar kolsaati,cüzdan,güneşgözlüğü,kemer.Bunlar son aldığım hediyeler aynı zamanda.Çalıştığı yer giyim çeki verdiği için kıyafetlerini bol bol o çekle alıyor zaten.Para verip nadiren kendine kıyafet alır.İlgi alanı teknolojik ürünler ama onlar da beni aşıyor.Geriye bir tek parfüm kalıyor sanırım:(




Neyse,ben biraz Stephen King okuyup dağılmış beynimi uçurayım tamamen.

İyigeceler Bir sırrım var...