Sorun şu ki, eşim ilk duyduğu andan itibaren başını kuma gömmüş devekuşu ya da 3 maymun tarzında bir ilkel yaşam formuna döndü.Doktora gidinceye kadar bunun doğal olduğunu düşünüyordum. "İlk tepki şaşkınlık olacak tabii, çok normal ", "Evde yapılan testler güvenilir olmayabilir, belki aksi bir durum vardır diye kendini kaptırmamaya çalışıyor" tarzında Pollyanna'nın bile aklının ermeyeceği kandırmacalarla doktora gideceğimiz günü bekledim.
Ancak doktor muayenesinde gerçek ortaya çıktı.
Doktor bir süredir boyanmamış ve "gelmiş" saç diplerime bakarak :
-Saçlarımızı boyatmıyoruz,
tartı sonrası:
-Doğal ve dengeli besleniyoruz,
-Sigara içmiyoruz, hemen bırakıyoruz,
-Folik asiti günde 3 tane alıyoruz,adı üstünde trio o sizin aldığınız.(Trio içindeki kalsiyum ve D vitamini nedeniyle verilmiş bi isim diye bozmuyorum ama ben bu doktorla devam etmem, not düşülsün)
tarzında klasik irrite edici tavırlarını gösterirken benim biricik, sevgi pıtırcığı eşim :
-İsteğe bağlı kürtaj süresi kaç haftaydı?
-Boş gebelik olsaydı kürtaja gerek kalmadan düşer miydi?
gibi son derece bebeği benimseyici sorular soruyordu.
İlginç ama o sırada kulaklarım bu konuşmaları duyarken beynim analiz edemiyordu, sadece bir kenara not etmiş olmalı ki, sonra düşündükçe idrak etmeye başladım.Ben o sırada sadece siyah gebelik keseme, içinde ultrason başlığı oynadıkça görünüp kaybolan beyaz yavruma odaklıydım.Tamam, biraz da gereksiz yere biriktirip o sırada beni zorlayan idrar keseme...
Doktordan çıktık, herşeyin normal görünmesi beni çok rahatlatmıştı ama kan alınması, arabaya gidilmesi gibi geçen sürede hiç konuşmayan eşimi o sıradaki sessizlikte farkettim. Adam sanki kanser olduğumu, 3 aylık ömrüm kaldığını öğrenmiş kadar dalgın, çökmüş bir vaziyetteydi.
Eşek değilim herhalde, istenmediğini anladım.
Konuşalım teklifime sevinçle atlayıp içinde ne varsa kustu.Kustu diyorum çünkü o söylenenler kebap, baklava yiyip üzerine parmak atarak çıkarılmak suretiyle bir ziyafeti sonlandırmak gibiydi.
İşin kötüsü de şu aslında, söylediği pekçok şey doğruydu. Maddi imkanlarımız bir çocuğu daha iyi şartlarda yaşatmaya, okutmaya yetmeyecekti.Her dünyaya gelen rızkıyla gelir doğru, ama amaç sadece karın doyurmak olmamalı bu hayatta.İnsana yaraşır bir yaşam hakediyor herkes.Görünen köy bu insanca yaşamdan bizim ailemizin mahsur kalması. Yaşımız da artık geç.Babası 50 yaşındayken ilkokula başlayacak bir çocuğa ben ne verebilirim baba olarak diyor, haklı.Zaman kötü, dünya kötü, bir ruhu daha kurtarmalı bu kötü dünyadan ama, ama, ama...
Ama...
Ben mi abartıyorum, aksi bir kararı hiç aklıma getirmediğim için mi bilmiyorum bana 5 yaşındaki oğluma zarar vermekle aynı derece acı veren bir düşünce karnımdaki canlının gelişimini sonlandırmak.
Nasıl verilir bu karar, günlerdir alıştırmaya çalışıyorum kendimi.
Oturup liste yaptım neden doğurmalı, neden aldırmalıyım diye. Listenin doğurmalıyım tarafındaki herşey tamamen duygusal sebepler.Geleceğe yönelik alınan kararlar.Kalple ilgili.
Aldırmalıyım tarafıysa maddi ve bu ana yönelik sebepler.Duygusal kısım yok neredeyse.Akılla ilgili.
Kararım ne olacak bilmiyorum.Ancak yasal sürenin sonuna kadar beklemeye niyetim yok. Bir karar vereceksem hemen vermeliyim yoksa çıldırıcam.
Bu süre içinde eşimi çıldırtmaya kararlıyım ama.Çünkü herşeyin sorumlusunu o olarak görüyorum. Nasıl hamile kalınır adlı eğitici bilgileri bildiğinden eminim! Bu olayın bir sürpriz olmaması lazımdı. Bu da demek oluyor ki, devekuşuculuk oynamaya yeni başlamamış eşim.Öyle birşey olursa o zaman düşünürüz hesabıyla rahat davranmış. Benim ikinci bir çocuğa sıcak baktığımı bile bile yapmış bunu. Açıkcası oldukça kırgınım, biraz da aldatılmış hissediyorum. Şu anki hissiyatım ömür boyu onu affedemeyeceğim yönünde, zaman ne gösterir bilemem.
Bu akşam kendisiyle de paylaşıcam bütün bu yazdıklarımı.Çünkü en mutlu olmam gereken günlerde acı veren kararlar almaya zorlanmak, hayal edilenle gerçeğin farklı olmasının yaşattığı şok bazı şeyleri yeni görmemi sağladı.
Son söz:
Acı yok Rocky, acı yok!
