Çirkin psikolog aranıyor ;)

Geçtiğimiz haftasonu eşimle birlikte bir aile danışmanına gittik ilk kez.Oğlum doğduğundan beri birbirimize yabancılaşmamız,genellikle çocuk üzerinden yapılan tartışmalarımız ve son olarak bir tartışma neticesi birbirimize küsmemiz bizi bu noktaya getirdi.Aslında çok ciddi problemlerimiz olduğunu düşünmemekle birlikte iletişim konusunda rehberlik alabilmek için gitmeye karar verdik.Daha önce ben birkaç kez bireysel terapiye gitmiştim.(Kıçımın büyüklüğü tamamen yağmurla alakalıymış :))ahahaaa)Enterasan bir olay tabii bir yabancı ile özel şeylerinizi paylaşmak.(bknz:blog yazmak) Fakat blog yazmaktan farklı olarak burada yüzyüzesiniz,karşınızda profesyonel biri var ve üstüne para veriyorsunuz!:))
Aile danışmanı bayan (kısaca kendisine AD diyelim) çok hoş ve seksi bir hatundu.Açıkcası kendisini ilk kez görüyordum ve daha önce görmüş olsaydım sanırım onu tercih etmezdim.Düşünsenize,karşınızda derin yırtmaçlı bir etek giymiş ve devamlı bacak değiştirmek suretiyle bacak bacak üstüne atan* hoş bir kadın var; siz gözleriniz o bacaklara takılırken,arada bir duygulanıp, gözyaşlarınızı silip,akan burnunuzu çekiştiriyorsunuz!Kabus gibi:) 
Neyse ki sadece 1,5 saat sürdü bu acınası halim.Filmlerde olduğu gibi süremizin dolduğunu bir saat yerine muhtemelen sekreterin çaldırdığı, tek birkez çalan bir telefon haber verdi.Bu ilk seans bizi tanıma seansıydı.Çıkarken elimize bir test verdi evde yapıp bir sonraki seansa götürmek üzere.Dikkatle de tembihledi bizi birbirimize göstermememiz konusunda.Geçtiğimiz hafta eşinden habersiz eşinin cevaplarına bakan bir danışan ikinci seansa gelmeden kıyametleri koparmış."Şiddetli kavgalara sebebiyet verebilir" cinsinden özel sorular var içinde.Ben henüz cevaplamadım ama sorulara bir göz gezdirince eşimin beni suçlayabileceği karşılığında ise benim hık-mık etmeme neden olabilecek pekçok nokta gördüm:) Bu da acaba    şu AD 'na bir daha gitmesek mi diye düşünmeme neden oluyor tabii:)




Ya da ben de AD'na "Şöyle Hanım,psikolog kimliğinizi kullanarak o bacaklarınızı gözümüze sokmak ve bayan danışanlarınızı kıskançlıktan çatlatmak zorunda mısınız?" diye sorsam nasıl olur acaba?












*Temel İçgüdü-Sharon Stone diyorum,başka da birşey demiyorum...

Kursta ilk haftam

Kurs ile ilgili söyleyebilecek keşke birşeyler olsaydı ama içerik yerlerde geziniyor.Teneffüs aralarında birkaç ünlü düşünür ve mucitin özlü sözlerini okuyarak geçiyor dersler.Tam pilav üstü geyik yani...
Haftaya hazırlamam gereken bir ödev var.İş fikrimin bir nevi swot analizini hazırlayacağım.Uygulama kısmı keyifli tabii.Kafamda birşeyler de şekilleniyor bu arada.
Uzun süredir okul,ders vb. şeylerden uzak olduğum için enterasan geliyor tabi.Fırlama öğrenci olasım geliyor.Diğer bayanlar pek bir ağır olunca çok da rahat davranamıyorum ama birkaç fırlama tiple takılp gülüyorum bol bol.
Biri tam bitirim bir tip.Zeytin işi yapacakmış.Halk adamı tarzında.Aydın şivesi tavan yapmış.Tek başına bu bile gülmeme yetiyor.Hayvancılık  yapacak bi kankisi var yanında.
Bir diğeri üniversite sınavına henüz girmiş,sonuçları bekleyen ve tam öğrenci modunda olan biri.Benim gibi herşeye gülesi var.Arkamda oturuyor zaten,o gülüyor, ben gülüyorum.
 Jake Gyllenhaal da bizim sınıfta.Ama bu versiyonu Türkçe öğretmeni.Atanmayı bekliyor.Olmazsa da bilişim üzerine bir iş düşünüyor.(şu an yarından sonra oynuyor tvde,kendisi de bu filmde başrollerden birinde)
Bir network ağında pazarlama müdürü olan bir bayan var.Cafe açacakmış.En dobra öğrenci seçtim onu.Lafını sakınmıyor.Derslerin geyik geçmesinden açıkça şikayet ettiği için tuttum kendisini:)
İki çift var ayrıca.Bir karı-koca,bir de öğrenci sevgililer.Öğrenci olanlar yaz tatilinde birlikte olabilelim diye gelmişler belli ki.Karı-koca olanlar aktar açacakmış.
Bir kız var,kulağında kulaklık,devamlı müzik dinliyor.Garip bir tip.Kendi kendine espri yapıyor ama ne dediği anlaşılmadığı için herkes birbirine bakıyor anlamsızca.1,5 ayda 14 kilo vermiş,dukan diyetiyle.Hala da vereceği 17 kilo varmış.Öğle yemeğinde hoca köfte-ekmek siparişi verecekti,ona da sordu yer misin diye.Kızın yanıtı "Dukanda köfte-ekmek diye bir öğün yok" oldu.İçimden güldüm ama hepsi o işte:)
Bir başka kız var,kuaför açacakmış.Ufak tefek,minicik bir çıtır.Utangaç mı,çekingen mi bilemedim.Hiç konuşmuyor,sesini sadece hoca ne iş yapmak istiyorsun diye sorunca duydum o kadar.
Bir tanesi çok heyecanlı bir tip.Zaten sınav gününden hatırlıyorum.Annesiyle gelmişti ve üniversite sınavına girecekmiş gibi annesine iş fikriyle ilgili ezber tekrarı yapıyordu:)O da hayvancılık yapacakmış.
Her sınıfta olduğu gibi burada da bir tane gerekli gereksiz,yüksek sesle konuşan bir öğrenci var.Dikiş-nakış üzerine işyeri açacak bir kadın.Her konuda konuşuyor,çok konuşuyor,offf.
Onun yanında kanımın en çok kaynadığı Hafize abla var.Büyük beden giyim mağazası istiyor.Tam anne,her türlü güven yani o derece.
En dikkat çekici olanlar bunlar.
Ben mi?Bilmem,onlara sormak lazım...

Girişimci anne kolları sıvıyor!

Uzun bir süredir ne yapacağını bilmez halde herşeyden biraz yapmaya çalışan,bu arada da beyni devamlı yeni fikirler üreten ben artık sadece düşünmekle kalmıyorum ve uygulamaya geçiyorum.

Düt düdüü dürüdürü düt düdüüü (Burada kulağımıza borazan sesleri gelir.)

Girişimci mi doğulur,sonradan mı olunur?

Bilemem ama ben oğlum doğduğundan beri eve kapanmaktan şikayet ederdim.Bütün enerjimi çocuğuma ve evime harcamak güzel olsa da bir süre sonra sıkıcı ve kendini işe yaramaz hissettiren bir duygu gelişiyor.Ancak çalışmayi istemek demek hemen iş bulmak anlamına da gelmediği için uzunca bir arayış sürem oldu.Maaşı iyi olanlar bu maaşın hakkını istiyor (yani uzun çalışma saatleri ve günleri),diğerleriyse oğlumun kreş masrafını ancak çıkartıyordu.Ben herşeye rağmen tam çalışmaya karar verdiğim anlarda ise oğlumu kreşe ya da bir bakıcıya bırakmak fikri beni caydırıyordu.Biraz pinpirikli ve kuralları olan bir anneyim, bu da işimi her noktada zorlaştırıyor.

İster istemez bu süreçte kendi işinin sahibi olma fikri insanın aklına giriyor.Eminim herkes bunu zaman zaman düşünür,hayal kurar.Benim içinse iş-ev-çocuk üçlemesinde herhangi bir gelişme olmadığı sürece bu durum ciddi ciddi beynimi meşgul etmeye başladı.Projeler hazırladım tamamen amatörce.Bazı yerlerle görüştüm franchising almak için.Fakat olmayınca olmuyor ya da herşeyin bir zamanı var ya da kısmet ; ne derseniz deyin.

Sonunda bir iş yapacaksam önce bu işi yapabileceğime kocamı ikna etmem gerektiğini farkettim.

-İyi bir iş fikri bul,gerçekten iyi olduğuna ikna et.

-Pazar araştırmasını yap,hazır donelerle karşısına geç.

-Muhtemel başarısızlık riskleri için alternatif planlar oluştur,soru işaretlerini bertaraf et.

-Benim bu işi altından kalkabileceğime inandır,hevesli ol,motivasyonunu kaybetme!

Hepsini birşekilde yapmama rağmen son aşamada başarılı olamadığımı görünce de bu konudaki isteğimi belgelendirmeye karar verdim.

Kosgeb'le tanışalım

Bunun için Kosgeb ile görüştüm.Hani şu geri ödemesiz 27.000,faizsiz geri ödemeli 70.000 tl kredi veren ve girişimcileri destekleyen kuruluş:)Kulağa(ya da göze) ne kadar hoş geliyor di mi?Ama maalesef madalyonun diğer yüzü pek öyle değil.Kimse kimseye "al şu parayı git kendine tutup tutmayacağı belli olmayan,hatta bu parayı işe yatırıp yatırmayacağın belli olmayan bir işe yatır." demiyor.Cebinde parası olan kişi gidip işini kuruyor.Bu arada projesini hazırlayıp, harcamalarını faturalandırıp Kosgeb'e götürüyor.Ortalama 3 kez geri gönderilen proje üzerinde gerekli düzeltme/eklemeler yapılıp geri gönderiliyor.Bu noktada da bir iş alanı gelişmiş.Proje hazırlayan danışmanlık şirketleri.Onlar artık birer profesyonel ve projeninizin kabul edilme olasılığını arttırıyorlar ve sizi uzun ve yorucu bir hazırlık sürecinden kurtarıyorlar.Maliyetleri konusunda kimileri 800 tl'den,kimileri 2000 tl'den bahsediyor.Bu süre sonunda proje kabul edilirse belirlenmiş bazı kalemlerde faturaların belirli bir miktarı size geri ödeniyor.(Danışmanlık şirketine ödediğiniz paranın da bir kısmı dahil)Yani önce harcayıp,sonra bir miktarını geri alıyorsunuz.Ticaret yapmayı düşünen biri için havadan gelecek 3-5 lira bile çok kıymetli olacağından bu bile çok cazip gelebilir.Bu noktada çıkabilecek muhtemel problemlerse Kosgeb'e güvenerek hareket etmekte yatıyor.Çünkü bütçeleri kapalı olduğunda ödemeleri geciktirebiliyorlar,ödenir denilen miktarın altında ödemeler yapılıyor vs.Bunlar benim internette araştırıp,alan kişilerle birebir yaptığım görüşmelerden edindiğim bilgiler.İşin aslını içine girdikçe öğreneceğiz.

Fikrim geldi ama nereden başlayacağım?
İşin aslına girebilmek için de önce işkur'a gidip işsizlik kaydınızı yaptırmanız gerekiyor.İşkur ve Kosgeb'in ortak çalışmaları olan bir Girişimcilik Kursu var.Bu kursu İşkur kendi belirlediği zamanlarda açıyor.Size bir sınav tarihi veriyorlar.O tarihte gidip yazılı sınava giriyorsunuz.Sınav test usulü."Bir davete katılsanız nasıl davranırsınız?a.davete katılmam. b.insanlarla sohbet ederim...." gibi sizin genel kişilik özelliklerinizi tanımaya yönelik ve "bir işte başarılı olmak için hangisi önemsizdir?a.bilgi .....d.ben başarısız olmam" gibi iş hayatına ne kadar hazır olduğunuzu tespit etmeye yönelik sorular var.Size 20 dak. süre veriyorlar ama okumanızda herhangi bir zorluk yoksa ve iyi-kötü biraz iş dünyası hakkında fikre sahipseniz zaten kolaylıkla 10 dakikada cevaplıyorsunuz.Sorulara verdiğiniz yanıtlarla bir puanlama yapılıyor ve ilk 25-50 veya katılanların sayısı doğrultusunda bir sayıda kişi kursu almaya hak kazanıyor.Kurs süresini onlar belirliyor.Kursda devamsızlık hakkınız yok.Ama zaten pek ciddi bir durum da yok.(Hocanın kendi itirafıdır.)Amaç size kursta birşeyler öğretip sizi hazırlamak değil,elinizde sertifika bulunmasını sağlamak.Diyeceksiniz ki para mı veriliyor?Hayır,hatta üstüne her ders günü için 20 tl harcırah alıyorsunuz ve kurs süresince sağlık sigortasından faydalanabiliyorsunuz.


Ben şu ana kadar bahsettiğim süreçlerden geçtim ve bugün itibariyle kursa başladım.Yaklaşık 80 kişi başvuru yapmıştı,ilk 25 kişi kursa alındı.Haftada 3 gün olmak üzere toplam 11 gün sürecek.


Pek yakında
Kurs ile ilgili izlenimler.
Kursiyerlerle ilgili anektodlar.

Beni çok güzel günler bekliyor.Hayallerim gerçek olacak,az kaldı;)