Ama tabii bir yandan da içimden beter olun dedim ne yalan söyleyeyim.Şu doğum sancısı denen şeyin biraz daha hafiflerini her ay çektiğimiz ve karşısında aldığımız tepkinin Cem Yılmaz'ın gösterisinde bu hallerimizi yerden yere vurması şeklinde olduğu düşünülürse içimden bu geçeni haketmiş olmazlar mı?:)
Ben normal doğum savunucularındandım.Normal doğumdan korkmazdım ve doktorla daha ilk aylarda pazarlık yapmaya başlamıştım bu konuda.Özellikle özel hastane doktorlarının sezaryene meyilli olduğunu düşündüğümden normal doğum yapılması konusunda çok konuştuk kendisiyle.Adı üstünde normal doğum;aslında fazla söze gerek yok.Adem'le Havva'dan beri her çocuk böyle doğmuş.Son teknoloji ile donatılmış hastanelerde de normal doğumun herhangi bir komplikasyona yol açma riski son derece az.Olaki bir sorun meydana geldi,elbette sezaryene dönmek doktorun insiyatifindedir.Ama keyfi olarak sezaryen tercihi bana saçma ve gereksiz geliyor.Hatta o doğum sancısının nasıl birşey olduğunu ömründe tatmak için bütün paralarını dökseler de yaşayamayacak insanlar var.Ben de bu kutsal(!) acıyı bir kez olsun tatmak istedim.Son ana kadar herşey yolunda gittiğinden ben de 9 ay 9 gün bekledim.
9 ay 8.günün akşamı annem,kardeşim,eşim ve ben evde oturmuş kağıt oynuyorduk.Zaten son günlerde hiç rahat değildim ama o akşam sandalyede oturamamaya başladım.Yatma ihtiyacı hissettim çünkü Ozi çıkmak için kapıya dayanmıştı resmen..Saat 22.00 sıralarında da hafif sancılar başladı.O güne kadar zaman zaman hissettiğim yalancı sancılar mı değil mi emin olamadım ama zaman ilerledikçe belirli aralıklarla geldiklerini farkettik.İlk başladığında 10 dak.'da bir geliyordu sancılar.Aylarca çalıştığım nefes teknikleri,doğuma hazırlık için kas hareketleri ve rahatlama pozisyonlarını uygulamaya başladım.Özellikle sandalyeye ters oturma pozisyonu ve sancıyı ayakta yürüyerek karşılama çok etkiliydi.Gerçi saatler ilerledikçe sancı da şiddetlenmeye başladı ve yürümek daha rahatlatıcı olmaya başladı.Nefes teknikleri de acıyı kolay atlatmada etkiliydi.Çok ilginç ağrılardı şu doğum sancıları.Toplam 1 dak. kadar sürüyordu ama gerçekten insanın nefesini kesecek düzeydeydi.Bunların devamlı olması gerçekten de çekilmez sanırım.
Bütün gece sabaha kadar sadece sancı aralarında uyur uyanık geçirdim.6-7 dak. da bir ayağa kalktığınızı düşünsenize.Kalkmasam daha zor geçiyordu çünkü.Sabah saat 7 sıralarında doktoru aradık,hemen çağırdı.
Doktorun çalıştığı yere gittiğimizde NST cihazına girdim.Sancılar 5 dak.'da bire düşmüştü.Fakat bir önceki günden beri nişan zannettiğim geçmek bilmeyen bir kanamam vardı.Doktor ultrasona soktu ve ağırlıklı olarak eşime,arada da bana fırça kaydı gece bu durumu haber vermediğimiz için.Meğerse bu kanama doğumun başladığını haber veren birşey değil ciddi bir problemin habercisiymiş.Plasentanın erken ayrılması sözkonusuymuş ki bu hem bebeğin hem de annenin hayatını tehlikeye atan bir durummuş.Doktorumu hiç bu kadar ciddi ve tedirgin görmemiştim.Apar topar en yakın hastaneye gittik ve acilen sezaryene girdim.Daha hastaneye giriş belgelerimi hazırlarlarken ben ameliyathaneye gidiyordum.
Velhasıl ben doğumsancıları içinde sezaryen olarak aslında istediğim şeyi kısmen yaşamış oldum.Tabii asıl ağrı belki de doğum anında oluyordu ama onu göremedik maalesef:)
İşte Ozi the cool J böyle geldi dünyaya.Şimdi o sancıları arar oldum hergün bana yaşattıkları nedeniyle:pp
Allah isteyen herkese simulatörsüz bu duyguları yaşatsın inşallah.
